Bartek Brązowy

Opis

Cześć, jestem Bartuś! Moja historia w Psitulu rozpoczęła się wiele lat temu, bo 18 stycznia 2018 roku. Trafiłem wtedy do schroniska jako około roczny kocurek, razem z dwójką mojego rodzeństwa, z mieszkania przy ul. Napieralskiego. Żyliśmy tam wśród kilkunastu innych kotów, które niekontrolowanie się rozmnażały. Początkowo byłem trochę wystraszony i nieufny, ale szybko okazało się, że jestem najodważniejszy z całego rodzeństwa! Lubiłem kontakt z człowiekiem, chętnie się przytulałem, a za pysznym smakołykiem wręcz przepadałem! Wystarczyło pokazać mi coś dobrego, a od razu zaczynałem się wdzięczyć i pięknie prosić. 19 lutego 2018 roku wydarzyło się coś wspaniałego – zostałem adoptowany! Myślałem, że już na zawsze mam swój dom, swoich ludzi i bezpieczne miejsce na ziemi. Przez ponad osiem lat byłem czyimś kotem... Niestety 14 lipca 2026 roku, z powodów, których nie znamy, moi opiekunowie oddali mnie do schroniska w Bytomiu. Po tylu latach domowego życia znów znalazłem się za schroniskowymi kratami. Ostatecznie wróciłem do Psitula, miejsca, z którego przed laty wyruszyłem do swojego domu. Ten powrót bardzo mnie przytłoczył. Nie jestem już tym samym odważnym, przebojowym młodziakiem, którego pracownicy pamiętają sprzed lat. Dziś jestem mocno wystraszony, zagubiony i trudno mi odnaleźć się w schroniskowej rzeczywistości. Większość czasu spędzam schowany w budce, bo właśnie tam czuję się najbezpieczniej. Wszystko wokół jest dla mnie obce, a ja chyba jeszcze nie potrafię zrozumieć, dlaczego moje życie tak nagle się zmieniło. Potrzebuję spokojnego, cierpliwego człowieka, który nie będzie oczekiwał ode mnie natychmiastowej otwartości. Kogoś, kto pozwoli mi oswoić się z nowym otoczeniem, odzyskać poczucie bezpieczeństwa i na nowo zaufać. Wierzymy, że pod tą warstwą strachu wciąż kryje się dawny Bartuś – czuły, kontaktowy kocurek, który tak pięknie potrafił prosić o smakołyki. Korzystam z kuwety. Zostałem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany. Mam już około 9 lat. Nie jestem maleńkim, rozbrykanym kociakiem, ale przecież przede mną wciąż może być wiele pięknych lat. Bardzo chciałbym jeszcze raz poczuć, że jestem u siebie. Że mam swój kąt, swoje miseczki i człowieka, który tym razem zostanie ze mną już na zawsze. Czy ktoś podaruje mi drugi dom, w którym nie będę musiał się już bać, że znów wszystko stracę? Numer w schronisku: k-3518

Charakter