Adopcja zwierząt

Cześć, jestem Misia! Jestem niewielką, uroczą suczką, która przyszła na świat prawdopodobnie w październiku 2022 roku. Choć mam dopiero około czterech lat, życie zdążyło już nieźle mnie doświadczyć… Do schroniska trafiłam 2 października 2026 roku, po tym, jak moja właścicielka pozostawiła mnie pod opieką swojej siostry, nie uzgadniając z nią wcześniej tej decyzji. Niestety, od kwietnia zmagałam się z alergią, uporczywym świądem i ogromnym bólem uszu, z których jedno jest dodatkowo przycięte. Ze względu na trudności finansowe nie otrzymałam wcześniej odpowiedniego leczenia. Na szczęście tutaj wreszcie uzyskałam pomoc! Już w początkowym okresie leczenia poczułam ogromną ulgę, odzyskałam radość życia i mogłam pokazać opiekunom swoje prawdziwe oblicze. Okazało się, że jestem niezwykle wesołą, energiczną i towarzyską suczką, która uwielbia bliskość człowieka! Mimo niewielkich rozmiarów mam w sobie mnóstwo temperamentu. Uwielbiam spacery, ładnie chodzę na smyczy i reaguję na podstawowe komendy. Potrafię również zachować czystość w swoim boksie. Co ciekawe, wszystkie zabiegi weterynaryjne znoszę z ogromną cierpliwością i godnością, nawet jeśli nie należą do najprzyjemniejszych. Szukam aktywnego, kochającego domu, w którym nie zabraknie mi spacerów, zabawy i ludzkiego towarzystwa. Mój przyszły opiekun musi jednak pamiętać o moich problemach zdrowotnych i być gotowy na dalszą kontrolę alergii oraz stanu moich uszu, a w razie potrzeby również leczenie. Gdy zakończę leczenie, będę miała wykonany zabieg sterylizacji. Może to właśnie Ty podarujesz mi dom, na który tak bardzo zasługuję? Numer w schronisku: 13363

Cześć, jestem Luna! Mam około 10 lat, a do Psitula trafiłam 29 sierpnia 2026 roku. Przez dwa dni biegałam przerażona z przypiętą smyczą w okolicy ul. Bytomskiej i Zamkowej. Na szczęście dzięki pomocy dobrych ludzi udało się mnie bezpiecznie zabezpieczyć. Po kilku dniach odezwał się mój właściciel, który przekazał, że uciekłam mu z tramwaju, choć nie pamiętał dokładnie, gdzie do tego doszło. Ponieważ pojawiły się pewne wątpliwości dotyczące sprawowanej nade mną opieki, moja sytuacja jest jeszcze wyjaśniana. Na ten moment nie wiadomo więc, czy wrócę do dotychczasowego domu, czy będę szukała nowego. Jestem delikatną i dość lękliwą suczką. Potrzebuję chwili, żeby zaufać, ale kiedy już kogoś poznam, pokazuję swoje bardzo czułe oblicze. Uwielbiam się przytulać, a kiedy głaskanie kończy się zbyt szybko, potrafię łapką grzecznie poprosić o więcej. Ładnie chodzę na smyczy, dogaduję się z innymi psami i zdecydowanie należę do tych, które cenią sobie spokój. Lubię odpoczywać, obserwować otoczenie i być blisko człowieka, przy którym czuję się bezpiecznie. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a wkrótce czeka mnie także zabieg sterylizacji. Na razie spokojnie czekam, aż wyjaśni się, co będzie dalej. Najważniejsze, żeby moje dalsze życie było już bezpieczne, spokojne i pełne troski. Numer w schronisku: 13339

Mam na imię Saba i urodziłam się w maju 2024 roku. 6 maja 2026 roku zostałam odebrana przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Zabrzu z miejsca, które nigdy nie powinno być domem dla psa. Mieszkałam w oborze razem z bykami, dlatego wiele rzeczy, które dla innych psów są codziennością, jest dla mnie wciąż nowe i trochę przerażające. Mimo tego nie straciłam zaufania do człowieka. Jestem bardzo przyjacielska, otwarta na ludzi i całym sercem kocham przytulanie. Wystarczy odrobina czułości, a wtulam się w człowieka tak, jakbym chciała nadrobić cały brak miłości z dotychczasowego życia. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Uczę się chodzić na smyczy i potrzebuję cierpliwego opiekuna, który pomoże mi pokonać lęki oraz nauczy mnie spokojnych kontaktów z innymi psami. Szukam domu, w którym ktoś pokaże mi, że świat może być bezpieczny i dobry. Może na początku będę trochę „dzikuskiem”, ale pod moją niepewnością kryje się cudowna, spragniona miłości suczka. Jeśli dasz mi czas i serce, odwdzięczę się bezgranicznym zaufaniem i oddaniem. Może to właśnie Ty odmienisz moje życie i pokażesz mi, czym jest prawdziwy dom? Numer w schronisku: 13241

Niestety, maja nowa rodzina nie podołała moim wymaganiom i znów czekam w psitulu na domek :-( 15.12.2025 Z amieszkałem ze swoją nową rodzinką w Gliwicach 18.08.2025 Cześć, tu Maks! Mam około roku, jestem średniej wielkości i… raczej nie da się mnie nie zauważyć ???? Trafiłem do schroniska 15 czerwca 2025 r. – według "oficjalnej wersji" znaleziono mnie błąkającego się przy ul. Okrzei. Prawda jednak jest trochę inna – byłem po prostu za bardzo... sobą. Nie radzili sobie ze mną, nie dogadywałem się z drugim psem i tak oto trafiłem tutaj. No i cóż mogę powiedzieć… wulkan energii to mało powiedziane. Jestem żywiołem w czystej postaci – taki pies turbo doładowany. Potrzebuję opiekuna, który ma dużo czasu, cierpliwości i chęci, by ze mną pracować. Wiem, że to spore wyzwanie – ale uwierz mi, warto. Bo ja naprawdę chcę się uczyć i być najlepszą wersją siebie. Wiem już, co to „siad” i wykonuję tę komendę jak zawodowiec – ktoś kiedyś trochę ze mną pracował. A najlepsze jest to, że jestem bardzo plastyczny – chłonę wiedzę jak gąbka i tylko czekam, aż ktoś pokaże mi, jak być grzecznym psem z zasadami. Wysokie pobudzenie to coś, nad czym trzeba popracować, ale mam nadzieję, że po planowanym zabiegu kastracji (już niedługo!) będzie łatwiej. Mam aktualne szczepienia, jestem odrobaczony i gotowy na nowe życie – może właśnie z Tobą? Jeśli szukasz psa, który ma serce wielkości Teksasu, energię maratończyka i ogromny potencjał – przyjdź mnie poznać. Może to ja sprawię, że Twoje dni staną się pełne radości (i trochę wyzwań – ale takich pozytywnych!) 18.08.2025 zamieszkałem ze swoją nową rodzinką w Gliwicach Numer w schronisku: 13026

Cześć, jestem Czesia! Jestem starszą kocią damą, która do schroniska trafiła 21 września 2026 roku z ul. Korczoka w Zabrzu. Wcześniej żyłam jako kotka wolnożyjąca, ale niestety zdrowie przestało mi dopisywać. Pierwsze dni spędziłam w Centrum Weterynarii, gdzie otoczono mnie niezbędną opieką. Okazało się, że mam stare złamanie łapki, którego nie da się już naprawić operacyjnie. Ze względu na mój stan zdrowia powrót na wolność nie był możliwy, dlatego zostałam mieszkanką Psitula. A jaka jestem? Wbrew pozorom całkiem ze mnie towarzyska starsza pani! Uwielbiam bliskość człowieka, chętnie się przytulam i korzystam z pieszczot. Oczywiście mam też swój charakterek i potrafię pokazać, kiedy coś mi nie odpowiada, ale przecież prawdziwa kocia dama musi mieć własne zdanie! Dobrze dogaduję się z innymi kotkami i potrafię korzystać z kuwety. Ze względu na mój stan zdrowia nie wszystkie zabiegi profilaktyczne mogły zostać jeszcze wykonane. Jeśli zdrowie mi na to pozwoli, zostanę zaszczepiona i poddana ewentualnym niezbędnym zabiegom weterynaryjnym. Nie jestem już młodziutka, a moje zdrowie wymaga troski, ale wciąż mam mnóstwo czułości do podarowania! Marzę o spokojnym, ciepłym domku, w którym będę mogła spędzić jesień swojego życia otoczona miłością i poczuciem bezpieczeństwa. Może właśnie Ty podarujesz mi najpiękniejszą emeryturę, o jakiej może marzyć starsza kocia dama? Numer w schronisku: k-5357

Cześć, jestem Tilia! Do schroniska trafiłam 1 sierpnia 2026 roku, mając zaledwie około 6 tygodni. Niestety, moje życie nie zaczęło się najlepiej. Przyjechałam z bardzo poważnie uszkodzonym ogonkiem, który wymagał natychmiastowej amputacji. Zabieg był trudny, ponieważ ogonek trzeba było amputować bardzo wysoko, a część skóry była już objęta martwicą. Gojenie trwało długo i wymagało mnóstwa cierpliwości. Na szczęście dziś rana jest już całkowicie zagojona! Nie mamy jednak pewności, czy skutki dawnego urazu nie będą sprawiały mi problemów w przyszłości, dlatego potrzebuję świadomego i odpowiedzialnego opiekuna. A jaka jestem? No cóż, może nie mam ogonka, ale za to charakterku mi nie brakuje! Jestem jeszcze nieufna wobec ludzi i potrzebuję czasu, żeby komuś zaufać. Jednocześnie jestem niesamowicie ciekawska, uwielbiam zabawę, gonitwy i wszelkie kocie szaleństwa. Wszędzie muszę zajrzeć i wszystko sprawdzić! Świetnie dogaduję się z innymi kotkami, dlatego bardzo chciałabym zamieszkać z miłym, towarzyskim kocim przyjacielem. Jego obecność z pewnością pomoże mi nabierać odwagi. Pięknie korzystam z kuwety, zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Wkrótce czeka mnie również zabieg sterylizacji. Może i straciłam ogonek, ale nie straciłam radości życia! Teraz marzę o cierpliwym, kochającym człowieku, który zaakceptuje mnie taką, jaka jestem, i podaruje mi bezpieczny dom na zawsze. Może właśnie Ty pokochasz tę małą, wyjątkową koteczkę bez ogonka? Numer w schronisku: k-5347

Cześć, jestem Łoka! Jestem młodziutką koteczką, która na świat przyszła prawdopodobnie na przełomie czerwca i lipca 2026 roku. Do schroniska trafiłam 14 października 2026 roku po tym, jak znaleziono mnie na ul. Łokietka w Zabrzu. Wiecie, co jest w tej historii najsmutniejsze? Miałam już kiedyś swój dom... Podobno moi właściciele nawet mnie szukali, ale ostatecznie nikt nie zgłosił się po mnie do schroniska. Nie wiem, dlaczego tak się stało, ale bardzo chciałabym znów mieć swojego człowieka, tym razem już na zawsze! Na szczęście nie straciłam pogody ducha! Jestem niezwykle miłą, otwartą i towarzyską dziewczynką, której dosłownie wszędzie pełno! Uwielbiam ludzi, chętnie korzystam z ich towarzystwa i z ogromną ciekawością obserwuję wszystko, co dzieje się wokół mnie. A zabawa? Oooo, to zdecydowanie moja specjalność! Mam mnóstwo energii, jeszcze więcej pomysłów i nie zamierzam marnować ani chwili mojego kociego dzieciństwa! Chętnie biegam, szaleję i odkrywam kolejne zakamarki. Ze mną naprawdę trudno się nudzić! Bardzo lubię również inne kotki, dlatego z przyjemnością zamieszkałabym w domu, w którym czekałby na mnie miły, towarzyski koci przyjaciel. Wspólne zabawy i psoty? Jestem zdecydowanie na tak! Pięknie korzystam z kuwety, zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Choć jestem jeszcze malutka, zdążyłam już przekonać się, jak łatwo można stracić swój dom. Dlatego teraz marzę o takim, w którym będę kochana, bezpieczna i z którego już nigdy nie będę musiała odchodzić. Może właśnie Ty podarujesz mi tę szansę? Obiecuję wnieść do Twojego życia mnóstwo radości, kocich psot i miłości! Numer w schronisku: k-5375

Cześć, jestem Ralph! Na świat przyszedłem prawdopodobnie na przełomie maja i czerwca 2026 roku, a do schroniska trafiłem 11 października 2026 roku z ul. Wolności w Zabrzu. Choć jestem jeszcze kocim dzieciaczkiem, życie zdążyło już wystawić mnie na niejedną próbę. Urodziłem się na wolności, gdzie od początku musiałem radzić sobie bez opieki człowieka. Niestety, do Psitula trafiłem ze starym złamaniem nadgarstka, przez które moja łapka już nigdy nie będzie w pełni sprawna. Ale wiecie co? Ja chyba zupełnie się tym nie przejmuję! Dla mnie najważniejsze jest to, że mogę cieszyć się życiem, poznawać świat i korzystać z uroków kociego dzieciństwa. Mimo że wcześniej nie miałem zbyt wielu okazji do bliskiego kontaktu z ludźmi, jestem niezwykle łagodnym kocurkiem. Człowiek wciąż budzi we mnie trochę strachu i niepewności, ale coraz częściej przekonuję się, że jego bliskość może być naprawdę przyjemna. Widać, że głaskanie i czułości sprawiają mi radość, choć jeszcze nie zawsze mam odwagę sam się o nie upominać. Potrzebuję po prostu troszeczkę czasu, cierpliwości i spokojnego oswajania. Za to inne kotki? Oooo, je uwielbiam! W ich towarzystwie czuję się swobodnie i bezpiecznie. Dlatego bardzo chciałbym zamieszkać w domu, w którym czekałby na mnie miły, towarzyski koci przyjaciel. Taki kompan z pewnością pomógłby mi nabierać odwagi i przekonać się, że życie u boku człowieka może być naprawdę wspaniałe. Pięknie korzystam z kuwety, zostałem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany. Moja łapka może nigdy nie będzie całkiem sprawna, ale przecież nie ona decyduje o tym, ile miłości i radości mogę wnieść do czyjegoś życia! Szukam spokojnego, cierpliwego domku, w którym nikt nie będzie oceniał mnie przez pryzmat mojej niepełnosprawności. Chciałbym po prostu być kochanym kotkiem, takim jak wszystkie inne. Może właśnie Ty pokażesz mi, że mimo trudnego początku przede mną jeszcze całe piękne życie? Numer w schronisku: k-5374

Cześć, jestem Karmelito! Jestem młodym, choć już dorosłym kocurkiem, który trafił do schroniska 9 października 2026 roku z ul. Kossaka w Zabrzu. Przywiózł mnie pewien pan w transporterku, opowiadając, że musiał łapać mnie w piwnicy w rękawicach, bo podobno byłem agresywny. No cóż... chyba ktoś mnie troszeczkę źle zrozumiał! W Psitulu szybko okazało się, że z żadnego ze mnie groźnego tygrysa! Wręcz przeciwnie – jestem prawdziwą oazą spokoju i łagodności, a do tego ogromnym pieszczochem! Uwielbiam się przytulać, nadstawiać do głaskania i być blisko człowieka. Można mnie bez problemu brać na ręce, a wtedy robię coś, czemu naprawdę trudno się oprzeć – wtulam swój łepek w szyję opiekuna, jakbym chciał powiedzieć: „Przytul mnie jeszcze troszeczkę, dobrze?”. Nieco inaczej wygląda moja relacja z innymi kotami. Ich obecność budzi we mnie obawy, dlatego zdecydowanie lepiej czułbym się w spokojnym domku, w którym mógłbym być jedynym kocim mieszkańcem i mieć swojego człowieka na wyłączność. Muszę też przyznać, że bywam odrobinę wybredny przy miseczce. Nie wszystko trafia w mój wyrafinowany gust, ale spokojnie – z opiekunami udało nam się już dojść do porozumienia w kwestiach kulinarnych! Pięknie korzystam z kuwety, zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Do schroniska trafiłem już wykastrowany. Nie wiem, dlaczego znalazłem się w piwnicy i skąd wzięła się opinia o mojej agresji. Wiem natomiast, że najbardziej na świecie pragnę bliskości człowieka. Marzę o własnym domku, w którym będę mógł bez końca się przytulać, wtulać łepek w czyjeś ramiona i już nigdy nie martwić się o swoją przyszłość. Może to właśnie w Twoich ramionach odnajdę swoje miejsce na ziemi? Numer w schronisku: k-5373

Cześć, jestem Harvey! Na świat przyszedłem prawdopodobnie na początku sierpnia 2026 roku, a do schroniska trafiłem 5 października 2026 roku z ul. Wolności w Zabrzu. Moje początki w Psitulu nie były najłatwiejsze. Byłem bardzo przestraszony, a na dodatek dokuczał mi koci katar. Na szczęście trafiłem pod dobrą opiekę i dziś czuję się już zdecydowanie lepiej! Kiedy tylko odzyskałem siły i poczułem się bezpieczniej, okazało się, że jestem prawdziwym małym miziakiem! Uwielbiam bliskość człowieka, głaskanie i wszelkie czułości. Chętnie nadstawiam się do pieszczot, a gdy tylko nadarzy się okazja, z przyjemnością korzystam z towarzystwa opiekunów. Oczywiście, jak na kociego dzieciaczka przystało, mam też mnóstwo energii! Uwielbiam się bawić, szaleć i odkrywać wszystko, co mnie otacza. Raz jestem słodkim przytulaskiem, a za chwilę małym rozrabiaką, któremu w głowie tylko zabawa! Pięknie korzystam z kuwety, zostałem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Teraz do pełni szczęścia brakuje mi już tylko własnego domku i człowieka, którego będę mógł obdarzać całą swoją kocią miłością! Może właśnie Ty zostaniesz moim najlepszym przyjacielem na całe życie? Numer w schronisku: k-5371

Cześć! Jestem małą koteczką, która na świat przyszła prawdopodobnie w połowie sierpnia 2026 roku. Do schroniska trafiłam 2 października 2026 roku z ul. Mańdy w Zabrzu. Podobno wcześniej mieszkałam tam razem z mamą i rodzeństwem, ale niestety nie wiadomo, co się z nimi stało. Zostałam zupełnie sama, przerażona i straszliwie głodna. Głośno miauczałam, próbując zwrócić na siebie uwagę i błagając o pomoc. Na szczęście ktoś usłyszał moje wołanie i tak znalazłam się pod opieką Psitula. Muszę przyznać, że początki naszej znajomości nie należały do najłatwiejszych! Byłam małą, waleczną dziewczynką, która za wszelką cenę próbowała pokazać, że potrafi się obronić. Człowiek budził we mnie ogromny strach, dlatego wolałam trzymać go na dystans. Na szczęście z każdym kolejnym dniem nabieram odwagi, a mój bojowy charakterek powoli ustępuje miejsca ciekawości. Nadal nie jestem wielką miłośniczką ludzkich czułości, ale robię postępy i potrzebuję po prostu trochę więcej czasu. Za to inne kotki? Oooo, to zupełnie inna historia! Uwielbiam ich towarzystwo i właśnie przy nich czuję się najbezpieczniej. Obecnie mieszkam z Dimim, z którym świetnie się dogaduję. Dlatego marzy mi się domek, do którego mogłabym przeprowadzić się razem z jednym z moich kocich przyjaciół ze schroniska. Obecność drugiego kotka z pewnością pomoże mi nabierać odwagi i odnaleźć się w nowym otoczeniu. Jestem jeszcze malutka, uwielbiam kocie towarzystwo i mam przed sobą całe życie. Potrzebuję cierpliwego opiekuna, który zrozumie, że nie każdy kotek od razu wskakuje na kolana, a na zaufanie czasem trzeba sobie troszeczkę zapracować. Pięknie korzystam z kuwety, zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Może właśnie Ty podarujesz mi domek, w którym u boku kociego przyjaciela nauczę się, że człowiek też może być kimś naprawdę wyjątkowym? Numer w schronisku: k-5367

Cześć, jestem Bartek, chociaż możecie mówić mi Bartuś! Mam prawdopodobnie około 8 lat i jeszcze niedawno miałem swój dom, swoją ukochaną Panią i życie, które dobrze znałem. Niestety, moja opiekunka odeszła, a wraz z nią zawalił się cały mój świat... 19 września 2026 roku trafiłem do schroniska z ul. Św. Teresy w Zabrzu. Nie rozumiem, co się wydarzyło, dlaczego nie ma już przy mnie mojej Pani i dlaczego znalazłem się w zupełnie obcym miejscu. Wszystko mnie przeraża, dlatego najbezpieczniej czuję się schowany przed całym światem. Pierwsze dni były dla mnie tak trudne, że zupełnie przestałem jeść. Teraz na szczęście jedzonko zaczęło znikać z miseczki, ale ja nadal większość czasu spędzam w ukryciu. Nie szukam kontaktu z opiekunami, nie wychodzę na powitanie i nie mam odwagi nawiązywać nowych znajomości. Jestem bardzo wrażliwym kotem, dla którego utrata domu i ukochanej osoby okazała się ogromnym przeżyciem. Niewiele wiadomo o moim wcześniejszym życiu. Podobno ze swoją Panią miałem dobrą relację, a dom dzieliłem również z drugim kotem. Być może kiedyś znów nauczę się ufać, ale potrzebuję do tego czasu, ciszy i przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa. Nie obiecuję, że od pierwszego dnia będę się przytulał, mruczał i wskakiwał na kolana. Możliwe, że przez dłuższy czas będę potrzebował własnego, spokojnego kącika, z którego powoli zacznę poznawać nowy świat. Szukam cierpliwego, wyrozumiałego człowieka, który nie będzie niczego ode mnie wymagał na siłę. Kogoś, kto pozwoli mi odzyskać równowagę we własnym tempie. Potrafię korzystać z kuwety, zostałem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany. Straciłem osobę, która była całym moim światem. Teraz najbardziej potrzebuję kogoś, kto podaruje mi nowy, spokojny dom i pozwoli uwierzyć, że jeszcze wszystko może być dobrze. Może właśnie u Ciebie odnajdę bezpieczeństwo, za którym tak bardzo tęsknię? Numer w schronisku: k-5356

Cześć, jestem Piccolo! Jestem małym kocurkiem, który na świat przyszedł prawdopodobnie w połowie lipca 2026 roku. Do schroniska trafiłem 23 sierpnia 2026 roku razem z mamą Sonatą i dwiema siostrzyczkami – Fugą i Etiudą. Znaleziono nas na ogródkach działkowych przy ul. Heweliusza w Zabrzu. Nasze początki nie były łatwe. Cała nasza rodzinka była w bardzo złym stanie, ale to ja byłem najsłabszy. Ważyłem zaledwie 212 gramów, choć w moim wieku powinienem ważyć co najmniej dwa razy tyle! Moje życie było poważnie zagrożone, a walka o moje zdrowie trwała najdłużej. Na szczęście opiekunowie nie poddali się, a ja postanowiłem udowodnić wszystkim, że w tak maleńkim ciałku może kryć się naprawdę ogromna wola życia! Dziś jestem wesołym, rezolutnym i bardzo towarzyskim kocurkiem. Uwielbiam ludzi, zabawę i wszystko, co ciekawego dzieje się wokół mnie. Mam mnóstwo energii i jeszcze więcej pomysłów na jej wykorzystanie! Po trudnym starcie nadrabiam stracony czas i korzystam z dzieciństwa pełnymi łapkami. Jestem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości mój nowy opiekun będzie musiał zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Wygrałem swoją pierwszą, najważniejszą walkę. Teraz brakuje mi już tylko kochającego domku, w którym będę mógł dorastać szczęśliwy i bezpieczny! Numer w schronisku: k-5336

Cześć, jestem Fuga! Na świat przyszłam prawdopodobnie w połowie lipca 2026 roku, a już kilka tygodni później musiałam stoczyć swoją pierwszą, bardzo trudną walkę o życie. 23 sierpnia 2026 roku trafiłam do schroniska razem z mamą Sonatą oraz rodzeństwem – Piccolo i Etiudą. Znaleziono nas na ogródkach działkowych przy ul. Heweliusza w Zabrzu. Byliśmy w tak złym stanie, że bez natychmiastowej pomocy mogliśmy nie przeżyć. Od razu rozpoczęto nasze leczenie i dokarmianie, a opiekunowie robili wszystko, żeby postawić nas na łapki. Na szczęście udało się! Dziś jestem już zupełnie inną koteczką – pełną energii, ciekawą świata i zawsze gotową do zabawy! Uwielbiam szaleństwa, gonitwy i wszelkie kocie figle. Kiedy w grę wchodzą zabawki, naprawdę trudno mnie zatrzymać! Muszę jednak przyznać, że do ludzi podchodzę jeszcze z pewną rezerwą. Nie jestem typem kotki, która od razu rzuca się w ramiona nieznajomych. Potrzebuję czasu, cierpliwości i spokojnego oswajania. Wierzę, że u boku wyrozumiałego opiekuna z każdym dniem będę nabierać coraz większej odwagi. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Szukam domku, w którym nikt nie będzie mnie poganiał, a moje małe kocie serduszko będzie mogło nauczyć się ufać we własnym tempie. Może znajdzie się u Ciebie miejsce dla mnie? Numer w schronisku: k-5335

Cześć, jestem Etiuda! Jestem małą koteczką urodzoną prawdopodobnie w połowie lipca 2026 roku. Moje dzieciństwo zaczęło się od trudnych doświadczeń. 23 sierpnia 2026 roku razem z mamą Sonatą, siostrą Fugą i braciszkiem Piccolo trafiłam do schroniska z ogródków działkowych przy ul. Heweliusza w Zabrzu. Cała nasza rodzinka była bardzo chora i osłabiona, a nasz stan zagrażał życiu. Potrzebowaliśmy natychmiastowego leczenia i intensywnego dokarmiania. Na szczęście trafiliśmy pod troskliwą opiekę i powoli zaczęliśmy odzyskiwać siły. Dziś tamte trudne chwile są już za nami, a ja mogę wreszcie cieszyć się beztroskim kocim dzieciństwem! Jaka jestem? Przede wszystkim wesoła, energiczna i bardzo skora do zabawy! Uwielbiam biegać, szaleć i odkrywać otaczający mnie świat. Pomysłów na kocie psoty zdecydowanie mi nie brakuje! W kontaktach z człowiekiem jestem jednak jeszcze trochę nieśmiała. Wolę najpierw poobserwować z bezpiecznej odległości i przekonać się, że nic mi nie grozi. Nie chcę być do niczego zmuszana – potrzebuję kogoś, kto zrozumie, że zaufanie buduje się małymi kroczkami. Kto wie, może kiedy poczuję się naprawdę bezpiecznie, odkryję w sobie również duszę przytulaska? Zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości mój opiekun będzie musiał zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Za mną trudny początek, ale przede mną całe życie! Marzę, żeby spędzić je w kochającym domu, w którym będę mogła być po prostu sobą. Numer w schronisku: k-5334

Cześć, jestem Sonata! 23 sierpnia 2026 roku trafiłam do schroniska razem z trójką moich maleńkich dzieci – Piccolo, Fugą i Etiudą. Znaleziono nas na ogródkach działkowych przy ul. Heweliusza w Zabrzu. Niestety, cała nasza czwórka była w dramatycznym stanie, a nasze życie wisiało na włosku. Byliśmy skrajnie osłabieni i potrzebowaliśmy natychmiastowej pomocy. Na szczęście w Psitulu od razu otoczono nas opieką, wdrożono leczenie i zadbano o odpowiednie dokarmianie. Nie było łatwo, ale wspólnie z moimi maluszkami dzielnie walczyliśmy o zdrowie i życie. Dziś najgorsze mamy już za sobą i możemy z nadzieją patrzeć w przyszłość. Nie wiem, co przyniesie kolejny rozdział mojej historii, ale bardzo chciałabym, żeby znalazł się w nim bezpieczny, kochający dom. Taki, w którym już nigdy nie będę musiała martwić się o przetrwanie. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Przed adopcją czeka mnie jeszcze zabieg sterylizacji. Może po wszystkim, co przeszłam, właśnie u Ciebie odnajdę spokój i poczucie bezpieczeństwa? Numer w schronisku: k-5333

Cześć, jestem Wito! Jestem kilkuletnim kocurkiem, który przez dłuższy czas błąkał się po okolicach ul. Witosa w Zabrzu. Kilkukrotnie zgłaszano mnie do schroniska jako zagubionego kotka, którego wygląd z każdym kolejnym spotkaniem budził coraz większy niepokój. Ostatecznie 8 sierpnia 2026 roku trafiłem pod opiekę Psitula. Podczas wizyty w Centrum Weterynarii okazało się, że mam złamaną szyjkę kości udowej. Zastosowano leczenie polegające na ostrzyknięciu miejsca urazu, a ze względu na panującą wówczas chorobę zakaźną zostałem również zaszczepiony. Na szczęście kolejne kontrole wykazały zrost kości i brak bolesności. Nie wiadomo, czy wcześniej miałem swój dom i byłem kotem wychodzącym, czy może całe życie radziłem sobie na ulicy. Jedno jest pewne – nie należę do kotów, które od pierwszego spotkania wskakują człowiekowi na kolana i domagają się pieszczot. Jestem raczej spokojnym, zdystansowanym obserwatorem. Zarówno wobec ludzi, jak i innych kotów zachowuję pewien dystans. Nie szukam konfliktów, nikomu nie wchodzę w drogę i cenię sobie święty spokój. Kto wie, może w cichym, spokojnym domu, u boku cierpliwego opiekuna, z czasem odważę się pokazać swoje bardziej czułe oblicze? Potrzebuję tylko kogoś, kto zaakceptuje mnie takim, jakim jestem, i nie będzie oczekiwał, że z dnia na dzień stanę się wielkim przytulasem. Potrafię korzystać z kuwety, jestem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany. Może właśnie Ty podarujesz mi spokojną przystań, w której nie będę już musiał się o nic martwić? Numer w schronisku: k-5324

Siemka, jestem Orvian! Jestem jedynym chłopakiem w naszym małym rodzeństwie! Razem z trzema siostrami trafiłem do schroniska 31 sierpnia 2026 roku z ul. Cmentarnej, gdzie zostaliśmy znalezieni na wysypisku śmieci. Mieliśmy wtedy zaledwie około 5 tygodni i zdecydowanie nie tak powinno wyglądać dzieciństwo kociaków. Na szczęście teraz mogę zajmować się tym, co wychodzi mi najlepiej – zabawą! Jestem wesołym, pełnym energii kocurkiem, który uwielbia kocie gonitwy, zaczepki i wszelkiego rodzaju zabawki. Z innymi kotami dogaduję się świetnie, a ich towarzystwo daje mi dużo radości. Z ludźmi sprawa wygląda troszkę inaczej. Wciąż jestem nieufny i potrzebuję czasu, żeby poczuć się swobodnie w ich obecności. Nie jestem jeszcze typem odważnego przytulasa, dlatego szukam kogoś, kto zrozumie, że zaufanie trzeba zdobywać powoli. Spokój, cierpliwość i wspólna zabawa z pewnością pomogą nam się zaprzyjaźnić. Jestem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a w przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Marzy mi się bezpieczny dom, najlepiej z przyjaznym kotem, który dotrzyma mi towarzystwa i pokaże, że życie u boku człowieka może być naprawdę fajne. Może dasz szansę małemu Orvianowi? Obiecuję mnóstwo kocich wygłupów, a nad odwagą będziemy pracować razem! Numer w schronisku: k-5345

Cześć, jestem Miruna! 31 sierpnia 2026 roku, jako około 5-tygodniowa koteczka, trafiłam do schroniska razem z moim rodzeństwem. Znaleziono nas na wysypisku śmieci przy ul. Cmentarnej. Nie był to najlepszy początek życia dla takich maluchów jak my, ale na szczęście otrzymaliśmy szansę na coś lepszego. Choć jestem jeszcze nieufna wobec ludzi, nie oznacza to, że brakuje mi kociej energii! Wręcz przeciwnie – uwielbiam zabawy, bieganie i odkrywanie wszystkiego, co znajduje się wokół mnie. Kiedy czuję się bezpiecznie, potrafię pokazać, ile radości i szaleństwa mieści się w takim małym futerku. Świetnie dogaduję się z innymi kotami, dlatego bardzo ucieszyłabym się z kociego towarzystwa w nowym domu. Człowiek natomiast musi jeszcze trochę popracować na moje zaufanie. Nie lubię pośpiechu ani narzucania mi kontaktu. Potrzebuję cierpliwego opiekuna, który pozwoli mi samodzielnie zdecydować, kiedy będę gotowa na bliższą znajomość. Mam już za sobą szczepienia, odrobaczenie i czipowanie. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Szukam domu, w którym nikt nie będzie mnie poganiał, a każdy nawet najmniejszy krok w stronę człowieka będzie powodem do radości. Może znajdzie się u Ciebie miejsce dla takiej małej, nieśmiałej iskierki? Numer w schronisku: k-5348

Hej, mam na imię Elvara! Moja historia rozpoczęła się niezbyt szczęśliwie. 31 sierpnia 2026 roku trafiłam do schroniska z ul. Cmentarnej, gdzie znaleziono mnie wraz z trójką rodzeństwa na wysypisku śmieci. Byłam wtedy malutką, około 5-tygodniową koteczką, która dopiero poznawała świat. Dzisiaj jestem pełną energii, ciekawską dziewczynką, której w głowie przede wszystkim zabawy, gonitwy i odkrywanie nowych zakamarków. Uwielbiam towarzystwo innych kotów, z którymi świetnie się dogaduję i chętnie spędzam czas. Z ludźmi moja znajomość rozwija się nieco wolniej. Wciąż jestem nieufna i zdarza mi się wystraszyć, dlatego szukam opiekuna, który nie będzie oczekiwał ode mnie natychmiastowych przytulanek. Potrzebuję czasu, zrozumienia i możliwości poznawania człowieka we własnym tempie. Wierzę, że w spokojnym, kochającym domu będzie mi łatwiej nabierać odwagi. Zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Nie obiecuję, że od pierwszego dnia będę mruczeć Ci na kolanach, ale może z czasem wspólnie napiszemy zupełnie nowy rozdział mojej historii? Numer w schronisku: k-5346

Cześć, jestem Tindra! Do schroniska trafiłam 31 sierpnia 2026 roku z ul. Cmentarnej, gdzie razem z rodzeństwem zostałam znaleziona na wysypisku śmieci. Miałam wtedy zaledwie około 5 tygodni, a moje życie już zdążyło pokazać mi, że świat nie zawsze jest bezpiecznym miejscem. Jestem wesołą, energiczną koteczką, która uwielbia zabawy i kocie harce. Wszystko mnie ciekawi, choć do ludzi wciąż podchodzę z dużą ostrożnością. Nie należę do kotków, które od razu wskakują na kolana. Potrzebuję czasu, cierpliwości i spokojnego podejścia, żeby przekonać się, że człowiek może być moim przyjacielem. Za to w towarzystwie innych kotów czuję się bardzo dobrze! Chętnie się z nimi bawię i świetnie dogaduję z kocimi kompanami. Byłoby cudownie, gdybym zamieszkała z jednym z mojego rodzeństwa lub innym przyjaznym kotkiem. Jestem już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości należy zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Może właśnie Ty pokażesz mi, że za ludzką dłonią kryje się nie tylko zabawa, ale też czułość i bezpieczeństwo? Numer w schronisku: k-5344

Cześć, jestem Dottie! Jestem młodziutką, bardzo towarzyską suczką, która trafiła do schroniska 10 października 2026 roku z interwencji z okolic ul. Struga, gdzie biegałam bez nadzoru. Moi właściciele zgłosili się po mnie, jednak pracownicy schroniska mieli poważne wątpliwości, czy powrót do dotychczasowego domu będzie dla mnie odpowiedni i bezpieczny. Jestem wesołą, kontaktową dziewczyną, która uwielbia towarzystwo ludzi. Bywam też dość wokalna – swoje emocje lubię wyrażać głośno i wyraźnie! Potrzebuję odpowiedzialnego opiekuna, który poświęci mi czas, pomoże zapanować nad emocjami i zadba o moje wychowanie oraz prawidłowy rozwój. Posiadam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a niebawem czeka mnie zabieg sterylizacji. Szukam kochającego, świadomego domu, w którym otrzymam nie tylko mnóstwo miłości, ale również poczucie bezpieczeństwa i odpowiednie wsparcie. Może to właśnie Ty dasz mi taką szansę? Numer w schronisku: 13369

Jestem młodziutką koteczką, która mimo swojego wieku zdążyła już poznać życie od tej trudniejszej strony. Zostałam znaleziona 7 sierpnia 2026 roku przy ul. Hermisza w Zabrzu, kiedy miałam zaledwie około 7 tygodni. Razem z mamą i rodzeństwem szukałam jedzenia w śmietnikach. Na szczęście mój los się odmienił i od razu trafiłam do domu tymczasowego, gdzie otoczono mnie troską i miłością. Teraz rozglądam się za własnym, kochającym domkiem już na zawsze! Jaka jestem? Przede wszystkim wesoła, żywiołowa i ciekawska! Wszędzie mnie pełno, uwielbiam zabawy i odkrywanie wszystkiego, co mnie otacza. Ale nie samymi psotami żyje kociak! Bardzo lubię ludzi, chętnie nadstawiam się do głaskania i często chodzę za opiekunami niczym mały cień, bo przecież muszę wiedzieć, co ciekawego robią! Mam również regularny kontakt z dziećmi, więc ich towarzystwo nie jest mi obce. Pięknie korzystam z kuwety, jestem już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Szukam odpowiedzialnej rodziny, która pokocha moje kocie szaleństwa, zapewni mi bezpieczeństwo, mnóstwo zabawy i czułości. Obiecuję wnieść do nowego domu całe mnóstwo radości, mruczenia i odrobinkę słodkiego zamieszania! Może to właśnie na Ciebie czekam? ???? Numer w schronisku: k-5326

Witajcie, nazywam się Tessa! Jestem młodziutką, dość dużą suczką, która do schroniska trafiła 8 października 2026 roku z interwencji z okolic ul. Bytomskiej w Zabrzu, gdzie podobno biegałam bez nadzoru. Jaka jestem? Prawdziwy wulkan szczenięcej energii! Mam jej tyle, że kumuluję ją niczym oszczędności na lokacie, a kiedy tylko na horyzoncie pojawi się człowiek, natychmiast wypłacam cały kapitał! Oczywiście w postaci radosnych podskoków, zaczepek i zaproszeń do zabawy! Pomysłów mam tysiące, a zabawek chyba jeszcze więcej! Uwielbiam wszystko, co można gonić, podrzucać i czym można się bawić. Dopiero uczę się dobrych manier. Z zachowywaniem czystości radzę sobie coraz lepiej, choć drobne wpadki jeszcze mi się zdarzają. Czasami przypominam sobie również o swoich wilczych przodkach i urządzam koncert wycia, ale robię to coraz rzadziej. W całej tej radości zdarza mi się skakać na ludzi i podgryzać ich podczas zabawy. Dlatego potrzebuję cierpliwego, aktywnego i konsekwentnego opiekuna, który nauczy mnie zasad, pomoże rozładowywać energię i pokaże, jak odpoczywać. Ze względu na moje gabaryty i żywiołowość nie polecam się do domu z małymi dziećmi. Posiadam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a kiedy będzie to możliwe, przejdę zabieg sterylizacji. Mam ogromny potencjał, mnóstwo radości w sercu i całe życie przed sobą! Szukam człowieka, który nie tylko dotrzyma mi kroku, ale też nauczy mnie, kiedy warto zwolnić. Może właśnie Ty zostaniesz moim przewodnikiem po dorosłym, psim świecie? Numer w schronisku: 13365

Cześć, jestem Dimi! Do schroniska trafiłem 15 września 2026 roku po wypadku. Moja łapka była poważnie uszkodzona i wymagała pilnej operacji osteosyntezy. Urodziłem się prawdopodobnie na początku sierpnia, więc już jako malutki kociak musiałem zmierzyć się z naprawdę trudnym doświadczeniem. Na początku byłem bardzo wystraszony i nieufny wobec ludzi. Szybko jednak okazało się, że pod tą ostrożnością kryje się prawdziwy pieszczoch. Uwielbiam się przytulać, szukam bliskości człowieka i bardzo chętnie korzystam z każdej okazji do głaskania. Mimo przejść i operowanej łapki mam w sobie mnóstwo kociej energii. Chętnie się bawię i najchętniej szalałbym bez końca, dlatego na razie trzeba mnie trochę pilnować, żebym nie przesadzał. Czeka mnie jeszcze dalsza rekonwalescencja związana z łapką, a niewykluczone, że w przyszłości konieczny będzie również zabieg usunięcia części elementów wykorzystanych podczas osteosyntezy. Lubię towarzystwo innych kotów i dobrze się przy nich czuję. Korzystam z kuwety. Zostałem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Kiedy będę odpowiednio duży i zakończę najważniejsze etapy leczenia, czeka mnie również bezpłatny zabieg kastracji w schronisku. Szukam domu, który otoczy mnie troską, cierpliwością i będzie gotowy towarzyszyć mi jeszcze przez dalszy etap rekonwalescencji. W zamian oferuję ogrom czułości, mruczenie i całkiem sporo kociego szaleństwa. Numer w schronisku: k-5355

Cześć, jestem Tako! Urodziłem się prawdopodobnie pod koniec lipca 2026 roku, a do schroniska trafiłem 16 września. Moja droga do Psitula była jednak dość nietypowa – przyjechałem pod maską samochodu z osiedla Słoneczna Dolina przy ul. Brzechwy. Muszę przyznać, że sama akcja ratunkowa nie przypadła mi do gustu. Przez około trzy godziny skutecznie próbowałem uniknąć złapania i nie zamierzałem ułatwiać nikomu zadania. Ostatecznie jednak wszystko dobrze się skończyło i cały oraz zdrowy dotarłem do schroniska. Jestem jeszcze trochę nieufnym kocurkiem, ale za to bardzo wesołym, ciekawskim i pełnym energii. Uwielbiam się bawić, biegać i szaleć, a wszystko dookoła bardzo mnie interesuje. Dogaduję się z innymi kotami, chociaż czasem mam wrażenie, że nie do końca rozumiem, co właściwie próbują mi powiedzieć. Kociej etykiety jeszcze się uczę! Korzystam z kuwety i coraz lepiej odnajduję się w schroniskowej codzienności. Zostałem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości mój opiekun powinien zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Szukam domu, który da mi trochę czasu na nabranie zaufania i pozwoli mi być sobą – ciekawskim, energicznym kocurkiem, który dopiero poznaje ludzi i świat. Jeśli lubisz koty z charakterem, może właśnie ja skradnę Ci serce? Numer w schronisku: k-5354

Mam na imię Drula! Do schroniska trafiłam 28 sierpnia 2026 roku z ROD Zacisze razem z moją siostrą Draską. Urodziłyśmy się mniej więcej w połowie czerwca, a kiedy trafiłyśmy pod opiekę schroniska, byłyśmy nieco przeziębione. Jestem kotką dla kogoś, kto nie szuka gotowego przytulaka, ale chce zbudować z kotem prawdziwą relację od podstaw. Nadal bardzo nieufnie podchodzę do ludzi i potrzebuję czasu, żeby poczuć się przy nich bezpiecznie. Na moje zaufanie nie da się zapracować w jeden dzień – ale właśnie dlatego każdy moment, w którym zdecyduję się podejść bliżej, będzie miał ogromną wartość. Choć wobec ludzi jestem ostrożna, energii zdecydowanie mi nie brakuje. Uwielbiam zabawę, gonitwy i wspólne szaleństwa z innymi kotami. Bardzo lubię też przesiadywać wysoko i obserwować wszystko z bezpiecznej perspektywy. Zdecydowanie mam duszę małej obserwatorki. Z innymi kotami dogaduję się świetnie i ich obecność daje mi dużo pewności siebie. Korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości będę mogła również skorzystać z bezpłatnego zabiegu sterylizacji w schronisku. Jeśli masz w sobie cierpliwość, spokój i satysfakcję sprawia Ci zdobywanie kociego zaufania krok po kroku, być może właśnie ja okażę się Twoim najpiękniejszym wyzwaniem. Numer w schronisku: k-5342

Cześć, jestem Draska! Do schroniska trafiłam 28 sierpnia 2026 roku z ROD Zacisze razem z moją siostrą Drulą. Urodziłyśmy się prawdopodobnie około połowy czerwca. Kiedy przyjechałyśmy do schroniska byłyśmy trochę przeziębione, ale dziś mogę już skupić się na tym, co najważniejsze – szukaniu swojego domu. Nie jestem jeszcze oswojoną kotką. Człowiek wciąż budzi we mnie sporo niepewności i zdecydowanie nie należę do tych, które od razu wskakują na kolana. Ale może właśnie w tym tkwi mój urok? Jeśli lubisz wyzwania i marzysz o kotce, na której zaufanie trzeba sobie naprawdę zapracować, mogę być właśnie dla Ciebie. Każdy mój mały krok w stronę człowieka będzie czymś wyjątkowym. Mam za to mnóstwo energii. Uwielbiam się bawić, biegać i szaleć, a jeszcze bardziej obserwować świat z góry. Wysokie półki, drapaki i wszelkie miejsca, z których można mieć wszystko na oku, zdecydowanie należą do moich ulubionych. Świetnie dogaduję się z innymi kotami, dlatego obecność kociego towarzysza w nowym domu byłaby dla mnie dużym wsparciem. Korzystam z kuwety. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości czeka mnie także bezpłatny zabieg sterylizacji w schronisku. Nie obiecuję, że pokocham Cię od pierwszego dnia. Ale jeśli dasz mi czas, spokój i cierpliwość, być może pewnego dnia przekonam się, że człowiek może być naprawdę kimś ważnym. Numer w schronisku: k-5341

Cześć, jestem Nerina! Do schroniska trafiłam 28 sierpnia 2026 roku z ROD Gwarek jako ostatnia z trzech sióstr. Wcześniej bezpieczne były już Arnika i Lobelia. Urodziłyśmy się prawdopodobnie w pierwszej połowie czerwca 2026 roku. Spośród naszej trójki należę do tych bardziej nieśmiałych. Nowe sytuacje i ludzie wciąż potrafią mnie przestraszyć, dlatego potrzebuję trochę więcej czasu, żeby poczuć się swobodnie. Najpewniej czuję się przy moich siostrach – ich obecność bardzo mnie uspokaja i dodaje mi odwagi. Choć jestem ostrożna wobec człowieka, mam w sobie mnóstwo typowej dla kociaka energii. Kiedy czuję się bezpiecznie, chętnie się bawię, biegam i szaleję. Uwielbiam też odpoczywać przytulona do innych kotów, dlatego w przyszłym domu dobrze zrobiłoby mi kocie towarzystwo. Korzystam z kuwety. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości czeka mnie również zabieg sterylizacji na koszt schroniska. Szukam spokojnego, wyrozumiałego domu, który pozwoli mi oswajać się z człowiekiem we własnym tempie. Wierzę, że przy odpowiedniej osobie z każdym dniem będę coraz odważniejsza. Numer w schronisku: k-5339

Mam na imię Lobelia! Do schroniska trafiłam 26 sierpnia 2026 roku z ROD Gwarek. Moja siostra Arnika była już wtedy bezpieczna, a dwa dni później dołączyła do nas również Nerina. Wszystkie trzy urodziłyśmy się prawdopodobnie w pierwszej połowie czerwca 2026 roku. Jestem troszkę bardziej ostrożna niż Arnika. Ludzie nadal budzą we mnie niepewność, dlatego wolę najpierw wszystko dokładnie obserwować z bezpiecznej odległości. Z każdym dniem uczę się jednak, że przy opiekunach nic złego mi nie grozi i coraz łatwiej daję się przekonać do wspólnego spędzania czasu. Kiedy w pobliżu pojawia się zabawka, zapominam o swoich obawach. Uwielbiam kocie gonitwy, polowanie na wędki i wspólne harce z siostrami. Ich obecność daje mi dużo pewności siebie, dlatego bardzo dobrze czułabym się w domu z innym przyjaznym kotem. Ładnie korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a kiedy będę odpowiednio duża, przejdę zabieg sterylizacji na koszt schroniska. Potrzebuję domu, który nie będzie ode mnie wymagał wszystkiego od razu. Przy odrobinie cierpliwości mam szansę wyrosnąć na naprawdę wspaniałą kocią towarzyszkę. Numer w schronisku: k-5338

Cześć, jestem Arnika! Do schroniska trafiłam 18 sierpnia 2026 roku z ROD Gwarek. Byłam pierwszą z trzech sióstr, które udało się zabezpieczyć – kilka dni później dołączyły do mnie Lobelia i Nerina. Urodziłam się prawdopodobnie w pierwszej połowie czerwca 2026 roku. Z całej naszej trójki jestem najodważniejsza i najbardziej ciekawska. Nadal trochę boję się ludzi i potrzebuję czasu, żeby im zaufać, ale coraz częściej kręcę się w pobliżu opiekunów i z zainteresowaniem obserwuję, co robią. Ciekawość powoli zaczyna wygrywać ze strachem! Uwielbiam się bawić, biegać i szaleć z moimi siostrami. Po wszystkich kocich harcach najchętniej zasypiam wtulona w ich miękkie futerka. Bardzo dobrze czuję się w towarzystwie innych kotów, dlatego obecność kociego przyjaciela w nowym domu z pewnością pomogłaby mi szybciej się otworzyć. Korzystam z kuwety. Zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości czeka mnie również zabieg sterylizacji na koszt schroniska. Szukam spokojnego i cierpliwego domu, który da mi trochę czasu i pozwoli przekonać się, że człowiek może być naprawdę fajnym przyjacielem. Numer w schronisku: k-5332

Wygrałem najważniejszą walkę i szukam domu. Mam na imię Raphael, urodziłem się około maja 2026 roku, a 2 sierpnia 2026 trafiłem z ul. Andersa. Byłem wtedy bardzo schorowany — miałem koci katar i panleukopenię — ale miałem też ogromną chęć życia i tę walkę zwyciężyłem. Dziś jestem ciekawskim, energicznym kotem, który chętnie się bawi, biega i potrafi zamienić zabawkę w cel wielkiej wyprawy łowieckiej. Jestem jeszcze nieufny, więc potrzebuję domu, który nie będzie mnie poganiał, tylko pozwoli mi poznawać świat w moim tempie. Korzystam z kuwety i lubię inne koty. Mam chip, aktualny komplet szczepień i jestem odrobaczony, a wkrótce czeka mnie zabieg kastracji. Jeśli chcesz poznać kota, który przeszedł przez trudny początek, ale nie stracił ciekawości życia, przyjdź do mnie. Moja najważniejsza walka już za mną — teraz szukam miejsca, w którym będę mógł po prostu dorastać. Numer w schronisku: k-5329

Cześć, jestem Atila! Urodziłam się na przełomie czerwca i lipca 2026 roku, a do schroniska trafiłam 8 września 2026 roku z ul. Sikorskiego w Zabrzu. Jeśli szukasz spokojnej kotki, która większość dnia prześpi na kanapie… to zdecydowanie nie ja! Jestem niezwykle przebojowa, energiczna i ciekawska. Wszędzie mnie pełno, wszystko muszę zobaczyć, sprawdzić i oczywiście dokładnie obwąchać. Uwielbiam biegać, szaleć i bawić się wszystkim, co tylko znajdzie się w zasięgu moich łapek. Bardzo lubię również kontakt z człowiekiem. Chętnie uczestniczę we wszystkim, co robią moi opiekunowie, i zdecydowanie nie należę do kotów, które wolą siedzieć gdzieś z boku. Dobrze dogaduję się z innymi kotkami, dlatego mogłabym zamieszkać również w domu z kocim towarzystwem. Bez problemu korzystam z kuwety. Zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Kiedy będę odpowiednio duża, mój przyszły opiekun powinien zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Jeśli marzysz o kociej iskierce, która wniesie do Twojego domu mnóstwo radości, zabawy i pozytywnego zamieszania, może właśnie na mnie czekasz? Numer w schronisku: k-5349

Mam na imię Johny i jestem młodym buldogiem francuskim. Do schroniska trafiłem 21 września 2026 roku po interwencji z ul. Sienkiewicza 43 w Zabrzu, gdzie biegałem bez nadzoru. Jestem bardzo wesołym i energicznym psiakiem, a w mojej głowie nie brakuje własnych pomysłów! Mam ogromny pokład energii i zdecydowanie nie należę do kanapowych leniuszków. Lubię ruch, zabawę i kontakt z człowiekiem. Zachowuję czystość w pomieszczeniu, więc mam już jeden ważny krok za sobą. Buldogi francuskie to psy pełne charakteru – są zazwyczaj bardzo kontaktowe, przywiązane do swoich ludzi, zabawne i inteligentne. Jednocześnie ich opiekun powinien znać specyfikę rasy. Ze względu na krótką kufę mogą mieć problemy z oddychaniem, szybciej się przegrzewają i źle znoszą intensywny wysiłek, szczególnie w upalne dni. Wymagają również troski o skórę, uszy, oczy oraz kontrolowania masy ciała. Nie powinny być przeciążane ani zmuszane do forsownego wysiłku. Ze mną warto postawić na mądre wychowanie, naukę spokojnego zachowania i odpowiednią dawkę aktywności dostosowaną do moich możliwości. Mam energię, ale potrzebuję także nauczyć się odpoczywać i panować nad swoimi emocjami. W schronisku jestem na bieżąco ze szczepieniami. Teraz najbardziej potrzebuję człowieka, który pokocha mnie za mój wyjątkowy charakter, zapewni mi odpowiedzialną opiekę i pomoże mi wykorzystać moją energię w dobry sposób. Jeśli szukasz wesołego, pełnego życia i osobowości przyjaciela, być może właśnie na Ciebie czekam! Numer w schronisku: 13359

Mam na imię Misia i jestem małą, około 10-letnią suczką. Do schroniska trafiłam 19 września 2026 roku po interwencji z okolic ulic Lutra i Buchenwaldczyków. Zostałam odebrana z bardzo złych warunków, gdzie niestety doświadczyłam przemocy. Mimo tego, co mnie spotkało, wciąż potrafię zaufać człowiekowi. Jestem wyjątkową, pogodną suczką, która uwielbia być blisko ludzi i chętnie się bawi. Zachowuję czystość w pomieszczeniu, dlatego w domowych warunkach powinnam odnaleźć się bez większych problemów. W schronisku zostałam zabezpieczona – wykonano u mnie wymagane szczepienia, a w najbliższym czasie czeka mnie również planowany zabieg kastracji. Marzę o spokojnym, kochającym domu, w którym już zawsze będę bezpieczna i otoczona troską. Jeśli szukasz małej, cudownej przyjaciółki, która odwdzięczy Ci się całym swoim serduszkiem – może właśnie na Ciebie czekam. Numer w schronisku: 13358

Cześć, jestem Taza! Urodziłam się prawdopodobnie na przełomie maja i czerwca 2026 roku. Do schroniska przyjechałam 24 sierpnia z ul. Poniatowskiego. Jestem siostrą Tazosa, który trafił tutaj kilka dni wcześniej. Na początku podchodzę do ludzi z dużą ostrożnością. Nadal jestem nieufna i potrzebuję czasu, żeby kogoś poznać, ale każdego dnia robię małe postępy i coraz chętniej wchodzę w interakcje z moimi opiekunami. Jestem bardzo ciekawska, uwielbiam zabawę i kiedy czuję się bezpiecznie, pokazuję swoją wesołą, kocią naturę. Ładnie korzystam z kuwety. W nowym domu będę potrzebowała przede wszystkim cierpliwości, spokoju i człowieka, który pozwoli mi oswajać się ze wszystkim we własnym tempie. Wierzę, że przy odpowiedniej osobie z nieufnej koteczki szybko zmienię się w coraz bardziej odważną i ciekawą świata towarzyszkę. Numer w schronisku: k-5337

Mam na imię Zorro i mam około 11 tygodni – urodziłem się około 8 lipca 2026 roku. Razem z moim rodzeństwem trafiłem do schroniska 16 września 2026 roku z okolic ul. Gersona w Zabrzu. Jestem mocno w typie Jack Russell Terriera. Choć jestem jeszcze malutki i bardzo uroczy, już teraz warto wiedzieć, że wyrosnę na aktywnego i wymagającego psa. Psy w moim typie są inteligentne, energiczne, odważne i mają silny instynkt łowiecki. Potrzebują nie tylko spacerów, ale także zabawy, nauki i zajęć angażujących głowę. Terrier potrafi być również uparty, szczekliwy i bardzo niezależny. Nuda może sprawić, że sam znajdzie sobie zajęcie – na przykład kopanie, gryzienie czy gonienie wszystkiego, co się rusza. Dlatego potrzebuję opiekuna, który będzie cierpliwy, konsekwentny i świadomy tego, z jakim psem ma do czynienia. Bardzo polecam mojemu przyszłemu opiekunowi psie przedszkole. To świetny moment, aby nauczyć mnie podstaw, prawidłowego kontaktu z człowiekiem i innymi psami oraz spokojnego reagowania na nowe sytuacje. Jestem odrobaczony, zaszczepiony i zaczipowany. Po osiągnięciu dojrzałości płciowej czeka mnie obowiązkowy zabieg kastracji, który zostanie wykonany na koszt schroniska. Szukam domu, który pokocha mnie nie tylko za słodki pyszczek, ale także za mój prawdziwy, terrierowy charakter! Numer w schronisku: 13349

Hej, jestem Mavi! Przyszłam na świat w maju 2026 roku, a do schroniska trafiłam 30 lipca razem z czterema siostrami z ROD Biała Róża. Byłyśmy małymi dzikuskami, dlatego nadal ostrożnie podchodzę do nowych ludzi. Jestem młoda, energiczna i uwielbiam zabawę. Wszystko mnie ciekawi, a przy wędce czy piłeczce szybko zapominam o nieśmiałości. Korzystam z kuwety. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Szukam cierpliwego człowieka, który da mi czas, bym mogła mu naprawdę zaufać. Numer w schronisku: k-5322

Mam na imię Zeni. Urodziłam się w maju 2026 roku i 30 lipca trafiłam do schroniska razem z czterema siostrami z ROD Biała Róża. Początkowo byłyśmy bardzo nieufne wobec ludzi i ja nadal potrzebuję czasu, żeby poczuć się przy kimś bezpiecznie. Za to podczas zabawy pokazuję zupełnie inną stronę – jestem energiczna, ciekawska i chętnie poluję na zabawki. Korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Potrzebuję domu, który da mi czas, spokój i dużo cierpliwości. Numer w schronisku: k-5321

Cześć, jestem Ajri! Urodziłam się w maju 2026 roku, a do schroniska trafiłam 30 lipca razem z czterema siostrami z ROD Biała Róża. Byłyśmy wtedy małymi dzikuskami, dlatego nadal potrzebuję trochę czasu, żeby zaufać człowiekowi. Jestem energiczna, ciekawska i bardzo lubię się bawić. Korzystam z kuwety. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości należy zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Szukam cierpliwego, spokojnego domu, który pozwoli mi oswajać świat we własnym tempie. Numer w schronisku: k-5320

Hej! Mam na imię Varda! Urodziłam się około maja 2026 roku. 11 lipca trafiłam do schroniska z ul. Ofiar Katynia razem z trójką mojego rodzeństwa. Nasze dzieciństwo nie było łatwe. Najpierw zachorowaliśmy na koci katar, a zaraz po nim przyszła dużo groźniejsza panleukopenia. Mimo leczenia mój brat i siostra nie przeżyli. Ja i Veyra wygrałyśmy tę walkę i teraz bardzo chciałybyśmy rozpocząć zupełnie nowy, szczęśliwszy rozdział. Jestem wesołą, rezolutną i ciekawską koteczką. Bardzo lubię się bawić i poznawać świat, ale jestem zdecydowanie bardziej nieśmiała niż moja siostra. Potrzebuję odrobiny czasu, żeby poczuć się bezpiecznie i zaufać człowiekowi. Kiedy już się odważę, pokazuję swoją pogodną i uroczą naturę. Korzystam z kuwety, zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Szukam spokojnego i cierpliwego domu, w którym będę mogła nabierać odwagi we własnym tempie i wreszcie poczuć, że najtrudniejsze chwile mam już za sobą. Numer w schronisku: k-5316

Cześć! Jestem Veyra! Urodziłam się około maja 2026 roku, a do schroniska trafiłam 11 lipca razem z trójką rodzeństwa z ul. Ofiar Katynia. Początek naszego pobytu tutaj był bardzo trudny. Najpierw zmagałyśmy się z kocim katarem, a chwilę później zaatakowała nas znacznie groźniejsza choroba – panleukopenia. Niestety mój brat i siostra, mimo leczenia, nie przeżyli. Ja i moja siostrzyczka Varda miałyśmy więcej szczęścia i wygrałyśmy tę nierówną walkę. Dziś jestem niezwykle towarzyską, przebojową i pełną energii koteczką. Uwielbiam ludzi, przytulanie i wspólne zabawy. Zawsze jestem tam, gdzie dzieje się coś ciekawego, a dobrego humoru naprawdę mi nie brakuje! Pięknie korzystam z kuwety. Zostałam już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Po tym wszystkim, co przeszłam, marzę już tylko o własnym domu i człowieku, którego będę mogła obdarzyć całym swoim kocim uczuciem. Numer w schronisku: k-5315

Cześć, jestem Tiesta! Jestem małą, kilkuletnią suczką. Do schroniska trafiłam 19 sierpnia 2026 roku, po tym jak znaleziono mnie w okolicach ul. Srebrnej. Niestety nikt mnie nie szukał, dlatego teraz wypatruję kogoś, kto już nigdy nie pozwoli mi się zgubić. Na początku potrafię być troszkę nieśmiała, ale wystarczy odrobina cierpliwości, żebym pokazała swoją prawdziwą naturę. Jestem wesoła, łagodna i bardzo towarzyska. Lubię spacery, potrafię ładnie chodzić na smyczy, a jeszcze bardziej lubię przytulanie i bliskość człowieka. Dobrze dogaduję się także z innymi psami, więc mogłabym zamieszkać z psim przyjacielem. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Wkrótce czeka mnie zabieg sterylizacji, po którym będę gotowa do adopcji. Szukam spokojnego, kochającego domu, w którym będę mogła poczuć się bezpiecznie i już na zawsze zostać czyjąś ukochaną Tiestą. Numer w schronisku: 13330

Cześć, jestem Dolce! Jestem kilkuletnim kocurkiem, który trafił do schroniska 28 maja 2026 roku z ogródków działkowych Azalia przy ul. Bytomskiej. Początkowo przebywałem w Centrum Weterynarii, a później jeszcze długo byłem leczony już w schronisku. Na szczęście dziś ze zdrówkiem jest u mnie dużo lepiej i mogę skupić się na tym, co najważniejsze – szukaniu własnego domu. Jestem niezwykle towarzyskim kotem i naprawdę uwielbiam ludzi. Chętnie się bawię, interesuje mnie wszystko dookoła, ale równie mocno cenię sobie spokojne chwile na miękkim posłanku, najlepiej gdzieś blisko ludzkich rąk gotowych do głaskania. Nie mam nic przeciwko innym kotom, jednak najlepiej czuję się w spokojnym kocim towarzystwie. Duża liczba kotów potrafi mnie przytłoczyć, szczególnie gdy któryś z nich mnie przegania. Marzy mi się więc dom, w którym będę mógł czuć się bezpiecznie i swobodnie. Pięknie korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany. Po tym wszystkim, co przeszedłem, bardzo chciałbym wreszcie zamienić schroniskowe posłanko na własny kocyk i mieć człowieka, przy którym będę mógł spokojnie zasypiać. Może właśnie u Ciebie znajdę swoje miejsce na zawsze? Numer w schronisku: k-5259

Cześć, jestem Łatuś. Mam 15 lat i niestety niemal całe swoje życie spędziłem na łańcuchu. Dopiero 12 sierpnia 2026 roku wszystko się zmieniło, kiedy podczas interwencji przy ul. Czogały znaleźli mnie inspektorzy TOZ. Jestem już psim seniorem, a moje zdrowie nie jest najlepsze. Mam chore serduszko i nowotwór. Nie wiemy, ile czasu jeszcze przede mną, ale jedno wiemy na pewno – nie chcę już nigdy wracać do samotności, ciężkiego łańcucha i życia bez bliskości człowieka. Bo ja ludzi naprawdę kocham. Uwielbiam się przytulać, chętnie wychodzę na spacery, zajadam smakołyki, a czasem nawet zaczepiam opiekunów do wspólnej zabawy. Mimo wieku wciąż mam w sobie dużo radości i ogromną potrzebę bycia blisko. Zostałem zaszczepiony i zaczipowany. Do końca życia będę musiał przyjmować leki, dlatego potrzebuję odpowiedzialnego domu, który zapewni mi opiekę, ciepło i bezpieczeństwo. Po 15 latach na łańcuchu nie proszę już o wiele. Chciałbym tylko wiedzieć, jak to jest zasypiać spokojnie obok kogoś, kto naprawdę mnie kocha. Numer w schronisku: 13324

Cześć, jestem Kubuś. Jestem już starszym psiakiem i najbardziej potrzebuję teraz spokoju, bezpieczeństwa i człowieka, przy którym mógłbym godnie przeżyć jesień życia. Do Psitula trafiłem 4 sierpnia 2026 roku po tym, jak ktoś przerzucił mnie przez płot ogródków działkowych przy ul. Webera. Okazało się, że byłem już tutaj 30 kwietnia 2021 roku, ale wtedy odebrał mnie właściciel. Dziś mój opiekun przebywa w ciężkim stanie w szpitalu, a okoliczności mojego porzucenia wyjaśnia Policja. Ze względu na stan zdrowia pierwsze dni spędziłem w Centrum Weterynarii. Bolało mnie, byłem przerażony i początkowo próbowałem odstraszać wszystkich ząbkami. Dziś już wiadomo, że najpewniej przemawiały przeze mnie ból i ogromny stres. Teraz jest dużo lepiej. Przekonałem się do opiekunów, chętnie zjadam leki ukryte w pieczonym pasztecie i uwielbiam krótkie spacerki, podczas których dużo węszę i naprawdę cieszę się życiem. Bywam trochę zrzędliwym staruszkiem, ale w moim wieku chyba mam do tego prawo. Mam chorą wątrobę i silne zwyrodnienia. Wiemy, że przez wiek i problemy zdrowotne znalezienie mi domu może być trudne. A przecież nie potrzebuję już wiele – miękkiego posłania, spokojnych spacerów, pełnej miseczki i człowieka, przy którym poczuję się bezpiecznie. Może ktoś pokocha mnie właśnie na tę najważniejszą, ostatnią część mojego życia? Numer w schronisku: 11927

Cześć, jestem Ilva! Do schroniska trafiłam 26 czerwca 2026 roku z ul. Harcerskiej. Miałam wtedy około 8 tygodni i byłam w naprawdę kiepskim stanie – bardzo mocno dokuczał mi koci katar, a moi opiekunowie długo nie wiedzieli, czy uda się uratować moje oczka. Jestem delikatną i trochę nieufną kicią. Potrzebuję chwili, żeby poczuć się bezpiecznie i nabrać zaufania, ale lubię towarzystwo ludzi i chętnie przebywam blisko nich. Bardzo dobrze czuję się też w obecności innych kotów, dlatego koci przyjaciel w nowym domu z pewnością byłby dla mnie dużym wsparciem. Jak na młodą kotkę przystało, lubię się bawić i poznawać świat we własnym tempie. Korzystam również z kuwety, więc kocie zasady mam już całkiem dobrze opanowane. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Kiedy będę już odpowiednio duża, moi przyszli opiekunowie powinni zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Szukam spokojnego, cierpliwego domu, w którym dostanę czas, poczucie bezpieczeństwa i dużo czułości. Jeśli dasz mi szansę, być może właśnie przy Tobie nauczę się, że człowiek może być najlepszym przyjacielem. Numer w schronisku: k-5301

Cześć, jestem Zoren! Do schroniska trafiłem 4 lipca 2026 roku z ul. Sobieskiego. Miałem wtedy zaledwie około 5 tygodni i byłem jeszcze malutkim kociakiem. Na początku trochę chorowałem – dokuczał mi koci katar – ale zostałem odpowiednio zaopiekowany i dziś mogę już rozglądać się za swoim domem. Jestem bardzo towarzyskim i pogodnym kociakiem. Lubię ludzi, chętnie spędzam z nimi czas i oczywiście uwielbiam się bawić. Jeszcze bardziej cieszy mnie obecność innych kotów – kocie towarzystwo to dla mnie prawdziwa frajda, dlatego świetnie odnalazłbym się w domu, w którym mieszka już jakiś mruczący przyjaciel. Potrafię również korzystać z kuwety, więc podstawy kociego savoir-vivre’u mam już opanowane. Zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Kiedy będę już odpowiednio duży, moi przyszli opiekunowie powinni zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Jeśli szukasz wesołego, kontaktowego malucha, który pokocha zarówno Ciebie, jak i kocich domowników, może właśnie na mnie czekasz? Numer w schronisku: k-5302

Cześć, jestem Muchos. Jestem kilkuletnim psiakiem średniej wielkości. Do schroniska trafiłem 27 lipca 2026 roku z interwencji w okolicach ulicy Bytomskiej. Podczas eksmisji komorniczej mój właściciel zostawił mnie samego w domu. Nie rozumiem, dlaczego tak się stało, ale wiem, że chciałbym już nigdy więcej nie zostać porzucony. Przy pierwszym spotkaniu z nowymi ludźmi jestem trochę ostrożny. Potrzebuję chwili, żeby się przekonać, że nic mi nie grozi. Gdy już poczuję się bezpiecznie, pokazuję swoje prawdziwe oblicze – sam przychodzę po głaski, pakuję się na kolana i wtulam się tak, jakbym znał Cię od wielu lat. Bliskość człowieka jest dla mnie naprawdę ważna. Mam aktualne szczepienia, odrobaczenie i zostałem zaczipowany. W najbliższym czasie czeka mnie także zabieg kastracji. Szukam domu, w którym dostanę to, czego najbardziej mi brakuje – poczucie bezpieczeństwa, cierpliwość i miłość. W zamian oddam całe swoje psie serce i będę wiernym przyjacielem na dobre i na złe. Może to właśnie u Ciebie znajdę miejsce, z którego już nigdy nie będę musiał odchodzić? Numer w schronisku: 13312

Cześć, jestem Zorya. Jestem młodą suczką średniej wielkości. Do schroniska trafiłam 26 lipca 2026 roku z interwencji w okolicach ulicy Grunwaldzkiej. Podobno zostałam tam znaleziona, ale moja przeszłość pozostaje tajemnicą. Nie wszystko w życiu było dla mnie łatwe. Wciąż uczę się ufać ludziom i poznawać świat. Mam spore braki w socjalizacji – nie potrafię jeszcze chodzić na smyczy, a mężczyźni bardzo mnie przerażają. Kiedy się boję, potrzebuję czasu, spokoju i cierpliwości. Nie jestem psem, który od pierwszego dnia wskoczy na kanapę i będzie rozdawał buziaki. Szukam domu, który zrozumie, że niczego nie da się przyspieszyć. Potrzebuję opiekuna spokojnego, cierpliwego i konsekwentnego, który pozwoli mi budować zaufanie we własnym tempie. Wierzę, że przy odpowiednim podejściu rozkwitnę i pokażę, jaka naprawdę jestem. Moi opiekunowie w schronisku też w to wierzą. Najlepiej odnalazłabym się w spokojnym domu, bez małych dzieci. Gwar i nieprzewidywalność są dla mnie zbyt trudne. Marzę o miejscu, w którym będę mogła poczuć się bezpiecznie i każdego dnia robić kolejne małe kroki ku lepszemu życiu. Mam aktualne szczepienia i odrobaczenie. Już niedługo czeka mnie także zabieg sterylizacji. Jeśli masz cierpliwość, dobre serce i nie oczekujesz, że zaufanie pojawi się od razu, być może to właśnie na Ciebie czekam. Daj mi szansę, a obiecuję, że każdy mój mały postęp będzie dla nas wspólnym zwycięstwem. Numer w schronisku: 13311

Niestety rodzina nie była w stanie zajmować się małymi kociętami :-(( Razem z Nevado zamieszkam w Gliwicach :-) 27.09.2026 Cześć! Mam na imię Ampato. Do schroniska trafiłem 13.07.2026 z ul. Mrozka w Zabrzu. Podobno zostałem znaleziony i teraz czekam na swój własny, bezpieczny dom. Mam około 8 miesięcy. Jestem prawdziwym indywidualistą i lubię chodzić własnymi ścieżkami. Cenię sobie spokój i nie przepadam za tym, gdy ktoś robi coś wbrew mojej woli. Kiedy jednak mam ochotę na zabawę, chętnie spędzam czas z młodymi kotami – ich energia i pomysły bardzo mi odpowiadają. Jestem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Przede mną jeszcze zabieg kastracji. Szukam domu bez małych dzieci, z opiekunem, który uszanuje mój charakter, da mi czas i przestrzeń do budowania relacji. W zamian odwdzięczę się swoim zaufaniem i będę wiernym kocim towarzyszem. Numer w schronisku: k-5306

Niestety rodzina nie była w stanie zajmować się małymi kociętami :-(( Razem z Ampato zamieszkam w Gliwicach :-) 27.09.2026 Cześć! Mam na imię Nevado. Do schroniska trafiłem 18.07.2026 z ul. Gen. de Gaulle'a w Zabrzu. Mam około 10 tygodni i jestem małym kocurkiem z ogromnym zapasem energii. Uwielbiam odkrywać świat – wszystko mnie ciekawi, więc nos mam wszędzie. Chętnie zaczepiam inne koty do wspólnej zabawy, biegam za zabawkami i wspinam się na drapak, jakbym trenował do kocich zawodów. Zabawa to zdecydowanie moja ulubiona część dnia! Jestem już odrobaczony, zaszczepiony i zaczipowany. Kiedy dorosnę, schronisko zapewni mi bezpłatną kastrację. Teraz najbardziej marzę o domu, w którym będę mógł bez końca się bawić, odkrywać nowe zakamarki i wieczorami wtulać się w swoich opiekunów. Może to właśnie u Ciebie rozpocznę swoje nowe życie? Numer w schronisku: k-5309

Cześć! Mam na imię Hades. Urodziłem się 18 czerwca 2018 roku i jestem dużym, silnym, szybkim oraz bardzo zwinnym psiakiem. Prawdopodobnie jestem mieszanką amstaffa z psem o długich nogach, dlatego ruch to mój żywioł. 10 lipca 2026 roku ponownie trafiłem do schroniska. W poprzednim domu mieszkałem zaledwie od maja. Wcześniej również miałem swoich opiekunów. Niestety po raz kolejny moje życie wywróciło się do góry nogami. Z poprzedniego domu zostałem oddany po incydencie z udziałem 10-letniego dziecka, podczas którego doszło do ugryzienia. Na szczęście obrażenia nie były poważne. Nie znam wszystkich okoliczności tej sytuacji, dlatego zależy mi na domu świadomym psich potrzeb, doświadczonym i gotowym dobrze odczytywać moje sygnały. Ze względów bezpieczeństwa szukam domu bez dzieci. Jestem psem, który uwielbia współpracować z człowiekiem. Lubię wykonywać polecenia, uczyć się nowych rzeczy i mieć konkretne zadania. Kiedy ktoś poświęca mi uwagę i pokazuje, czego ode mnie oczekuje, naprawdę staram się dawać z siebie wszystko. Mam w sobie mnóstwo energii. Jestem szybki, silny i bardzo sprawny, a przy tym sprawiam wrażenie psa, któremu od dłuższego czasu brakowało odpowiedniej dawki ruchu i aktywności. Takie psy jak ja potrzebują nie tylko spacerów, ale także pracy z człowiekiem, możliwości wykorzystania swojego potencjału i stabilnego życia. Nie wiem, jak to jest mieć jeden dom na zawsze. W ostatnim czasie moje życie zmieniało się bardzo szybko. Dla człowieka przeprowadzka bywa trudna. Dla psa, który nie rozumie, dlaczego kolejny raz traci swoich ludzi, jest jeszcze trudniejsza. Każda zmiana oznacza nowe miejsce, nowe zasady i konieczność budowania poczucia bezpieczeństwa od początku. Chciałbym, żeby moja następna walizka była już tylko wspomnieniem. Moi ostatni opiekunowie przekazali, że dogaduję się z innymi psami, mieszkałem w bloku i zachowuję czystość w domu. Według nich zdarza mi się również szczekać, gdy zostaję sam. Szukam domu doświadczonego, spokojnego i konsekwentnego. Takiego, który zrozumie, że pies to nie tylko przyjaciel na dobre chwile, ale także odpowiedzialność na wiele lat. Jeśli ktoś da mi czas, jasne zasady i poczucie bezpieczeństwa, wierzę, że odwdzięczę się lojalnością i zaangażowaniem. Numer w schronisku: 13301

Cześć! Jestem Finezja. Do schroniska Psitulmnie trafiłam 1 czerwca 2026 roku z ulicy Rodziewiczówny. Miałam wtedy zaledwie około trzech tygodni. Nasza mama jest dziką kotką wolno żyjącą, ale ja i moje rodzeństwo od najmłodszych dni dorastaliśmy pod opieką ludzi, dlatego ich obecność wcale nie jest mi obca. Jestem ciekawską koteczką i z zainteresowaniem obserwuję wszystko, co dzieje się wokół mnie. Chętnie bawię się z rodzeństwem, a kiedy opiekunowie sprzątają lub przygotowują jedzenie, oczywiście muszę sprawdzić, czy przypadkiem nie potrzebują mojej pomocy. Pięknie korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Gdy będę odpowiednio duża, mój nowy opiekun powinien zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Najszczęśliwsza będę, jeśli zamieszkam z jednym z mojego rodzeństwa albo z przyjaznym, socjalnym kotem, który pokaże mi, że świat jest naprawdę fajnym miejscem. Jeśli szukasz kociej przyjaciółki na długie lata, może właśnie czekam na Ciebie? Numer w schronisku: k-5264

Hej, mam na imię Tadek i jestem poczciwym psim dziadziem Jestem średniej wielkości starszym kawalerem, który 30 czerwca 2026 roku trafił do schroniska po interwencji w okolicy ul. Tarnopolskiej.Mam już swoje lata i kilka dolegliwości – między innymi problemy z tarczycą. Lubię wygody, dlatego dywanik to dla mnie prawdziwy skarb! Na kafelkach moje łapki czasem urządzają sobie mały, nieplanowany breakdance, a ja zdecydowanie wolę spokojny odpoczynek. Z lekarzami i lekami mam swoje zdanie – przecież każdy starszy pan wie najlepiej, co dla niego dobre! Na szczęście przy odrobinie sprytu i smacznych sposobach daję się przekonać. Na co dzień jestem bardzo grzecznym i kochanym seniorem. Zachowuję czystość, uwielbiam słodkie drzemki i bardzo lubię głaskanie. Na smyczy chodzę spokojnie i nie ciągnę.Szukam domu, w którym ktoś pokocha spokojnego psiego dziadka i zapewni mi miękkie miejsce do odpoczynku, troskę oraz dużo bliskości. Odwdzięczę się swoim spokojnym, dobrym serduszkiem. Numer w schronisku: 13290

Hej, mam na imię Berta. Jestem dużą, biszkoptową suczką urodzoną w 2016 roku. 24 czerwca 2026 roku trafiłam do schroniska po tym, jak zostałam odebrana przez TOZ rodzinie, która nie była w stanie zapewnić mi odpowiedniej opieki weterynaryjnej. Wcześniej mieszkałam przy ul. Wojska Polskiego w mieszkaniu, dlatego dobrze znam życie u boku człowieka i domowe zasady. Jestem spokojną, łagodną i trochę wyjątkową sunią. Mam swój własny charakter i swój mały świat, ale najbardziej na świecie lubię kontakt z człowiekiem. Bliskość opiekuna, wspólne chwile i spokojna obecność sprawiają mi ogromną radość. Jestem psem, który bardzo docenia miłość, troskę i poczucie bezpieczeństwa. W domu zachowuję czystość, ładnie chodzę na smyczy i potrafię odnaleźć się w codziennym rytmie mieszkania. Dogaduję się z innymi psami, ale w swoim przyszłym domu najchętniej zostałabym jedynaczką – chciałabym mieć swojego człowieka tylko dla siebie.Czekam jeszcze na zabieg sterylizacji, ale już teraz marzę o własnym domu, w którym będę mogła spokojnie spędzić kolejne lata. Szukam osoby, która pokocha mnie taką, jaka jestem, i pokaże mi, że po trudniejszych chwilach może przyjść czas pełen ciepła i bliskości. Jeśli szukasz dużej, łagodnej i wiernej przyjaciółki, może właśnie ja czekam na Ciebie? Numer w schronisku: 13287

Cześć, jestem Zivka. Urodziłam się prawdopodobnie w kwietniu 2026 r. Nie pamiętam wiele z mojego krótkiego życia, ale wiem, że pewnego dnia znalazłam się pod lasem przy ul. Harcerskiej znalazła mnie pewna Pani. Byłam malutka i nie wiedziałam, co będzie dalej. 29 czerwca trafiłam do schroniska. Teraz uczę się, że ludzkie ręce potrafią nie tylko przenosić, ale też głaskać, a pełna miseczka to coś, o co nie trzeba się już martwić. Jestem ciekawską, młodą kotką. Chętnie poznaję świat, bawię się wszystkim, co wpadnie mi w łapki, a po zabawie najchętniej wtulam się w miękkie posłanie i odpoczywam. Mam jeszcze przed sobą całe życie i marzę o kimś, kto pokaże mi, że dom to miejsce pełne ciepła, spokoju i miłości. Jestem już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, więc jestem gotowa, aby rozpocząć nowe życie u boku swojej rodziny. Gdy tylko osiągnę odpowiedni wiek, mój nowy opiekun powinien zgłosić się ze mną do naszego schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji, który jest częścią przygotowania mnie do odpowiedzialnej adopcji. Może właśnie u Ciebie znajdzie się miejsce dla małej Zivki? Obiecuję odwdzięczyć się głośnym mruczeniem, kocimi figlami i wiernym towarzystwem na długie lata. Czekam właśnie na Ciebie! Numer w schronisku: k-5298

Cześć! Mam na imię Nyra. Urodziłam się prawdopodobnie pod koniec kwietnia 2026 roku. Do schroniska trafiłam 18 czerwca z ulicy Ofiar Katynia razem z moimi dwoma braćmi. Nasza historia nie należy do łatwych – nasza mama zginęła pod kołami samochodu, a my przez jakiś czas mieszkaliśmy w kurniku razem z kurami. Ludzie wciąż są dla mnie czymś nowym, dlatego bywam nieśmiała i potrzebuję chwili, żeby zaufać. Nie oznacza to jednak, że jestem smutaskiem! Wręcz przeciwnie – uwielbiam zabawę, ganianie za wędką i odkrywanie wszystkiego, co znajdzie się na mojej drodze. Ciekawość świata mam chyba wpisaną w kocie DNA. Najszczęśliwsza byłabym, gdybym mogła zamieszkać z jednym z moich braci – Virelem albo Sorinem. Razem czujemy się pewniej, dodajemy sobie odwagi i wspólnie odkrywamy, że człowiek potrafi być naprawdę fajny. Jestem już zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Gdy dorosnę, będziecie mogli skorzystać z bezpłatnego zabiegu kastracji, organizowanego przez schronisko. Jeśli marzysz o delikatnej, ciekawskiej kotce, która z czasem odwdzięczy się zaufaniem i będzie uczyć się życia u Twojego boku, to może właśnie czekam na Ciebie? Numer w schronisku: k-5285

Mam na imię Kropka i mam 13 lat. Do schroniska trafiłam 11 czerwca 2026 roku razem z Łacią, Mają oraz psami Ozzym, Roco i Alexem, ponieważ nasz opiekun nie był już w stanie się nami zajmować. Jestem spokojną i trochę wycofaną kotką. Nowe miejsca i obcy ludzie sprawiają, że potrzebuję chwili, aby poczuć się pewniej. Nie jestem tak odważna jak Łacia, ale z każdym dniem uczę się, że człowiek może być kimś, komu warto zaufać. Szukam domu, w którym będę mogła odnaleźć spokój i poczucie bezpieczeństwa. Kogoś, kto uszanuje moje tempo i pozwoli mi rozkwitnąć bez presji. Korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana, dlatego jestem gotowa na nowy rozdział w swoim życiu. Może nie przybiegnę od razu po głaski, ale jeśli podarujesz mi cierpliwość i odrobinę czasu, zyskasz wierną kocią towarzyszkę. Numer w schronisku: k-5279

Mam na imię Maja i mam 13 lat. Razem z Łacią, Kropką oraz psami Ozzym, Roco i Alexem trafiłam do schroniska 11 czerwca 2026 roku. Nasz dotychczasowy opiekun nie mógł się już nami dłużej zajmować. To dla mnie bardzo trudna zmiana. Jestem nieśmiała i wystraszona, a schroniskowy hałas sprawia, że trudno mi się odnaleźć. Potrzebuję czasu, aby zaufać człowiekowi i poczuć się bezpiecznie. Nie szukam domu pełnego gwaru i ciągłych zmian. Marzę o spokojnym miejscu, w którym nikt nie będzie mnie poganiał i pozwoli mi otworzyć się we własnym tempie. Wierzę, że kiedy odzyskam poczucie bezpieczeństwa, pokażę swoją łagodną naturę. Korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana, więc mogę od razu zamieszkać w nowym domu. Jeśli masz cierpliwość i serce dla nieśmiałych kotów, być może to właśnie ja czekam na Ciebie. Czasem największą miłość okazują te koty, które na początku najbardziej się boją. Numer w schronisku: k-5275

Cześć, jestem młodziutką, drobną koteczką pełną energii i radości! Uwielbiam się bawić, poznawać świat i rozrabiać tak, jak przystało na wesołego kociego malucha. Każda piłeczka, wędka czy karton to dla mnie świetna przygoda. Dobrze dogaduję się z innymi kotami i grzecznie korzystam z kuwety. Do schroniska trafiłam 2 czerwca 2026 roku z lecznicy weterynaryjnej, gdzie byłam leczona na koci katar. Wcześniej mieszkałam na ogródkach działkowych. Teraz jestem już gotowa, by znaleźć swój bezpieczny, kochający dom. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a wkrótce przejdę zabieg sterylizacji. Szukam odpowiedzialnego domu, w którym będę mogła bawić się, dorastać i cieszyć bliskością człowieka. Może to właśnie Ty podarujesz mi swoje serce? Numer w schronisku: k-5266

Mam na imię Miś. Do schroniska trafiłem 19 maja 2026 roku. Kiedy mnie przyjęto, byłem schorowany i wymagałem pomocy weterynaryjnej. Dzięki wszczepionemu czipowi udało się ustalić, że zostałem adoptowany ze schroniska w Bytomiu w 2021 roku. Niestety, mimo podjętych prób, nie udało się skontaktować z moimi właścicielami. Mam około 10 lat. Jestem bardzo miłym i towarzyskim kocurkiem. Dobrze dogaduję się z innymi kotami i nie sprawiają mi one żadnego problemu. Bez problemu korzystam z kuwety. Jestem zaszczepiony, odrobaczony i wykastrowany. Teraz czekam na nowy, kochający dom, w którym będę mógł spędzić swoje spokojne, kocie lata u boku człowieka. Numer w schronisku: k-5257

Cześć, jestem Matylda! Do schroniska trafiłam 14 kwietnia 2026 roku razem z moją piątką kociąt. Jestem dzielną i troskliwą mamą, która mimo życiowych przeciwności nie traci pogody ducha. Nie mam jednej łapki, ale zupełnie mi to nie przeszkadza – świetnie sobie radzę i każdego dnia pokazuję, że można cieszyć się życiem niezależnie od wszystkiego. Uwielbiam ludzi i bardzo lubię spędzać z nimi czas. Chętnie się bawię, jestem aktywna, energiczna i ciekawa świata, ale kiedy przychodzi pora na odpoczynek, zamieniam się w prawdziwego przytulasa. Lubię głaski i bliskość człowieka, jednak mam też swój charakter – nie pozwolę sobie wejść na głowę i potrafię jasno pokazać, czego chcę. Bez problemu korzystam z kuwety i jestem gotowa do zamieszkania w nowym domu. Jestem odrobaczona, zaszczepiona oraz zaczipowana. Wkrótce czeka mnie także zabieg sterylizacji. Jeśli szukasz wyjątkowej kotki o wielkim sercu, która każdego dnia będzie wnosić do Twojego domu radość, mruczenie i mnóstwo miłości – być może czekam właśnie na Ciebie. Numer w schronisku: k-5238

Cześć, jestem Mia! Urodziłam się 11 lutego 2018 roku. Jestem niewielką rudą suczką o wielkim sercu i ogromnym przywiązaniu do swoich ludzi. Zostałam kiedyś znaleziona przez moich opiekunów, którzy postanowili dać mi dom i szansę na lepsze życie. Dzięki nim poznałam, czym jest bezpieczeństwo, miłość i codzienny spokój. Jestem spokojną domową dziewczyną. Zachowuję czystość, lubię wygodne legowisko i nie potrzebuję bardzo dużo ruchu. Najlepiej czuję się w przewidywalnym, spokojnym otoczeniu. Nie przepadam za dziećmi, dlatego szukam domu, w którym będę mogła czuć się komfortowo i bezpiecznie. Od lat mieszkam z Prezesem i bardzo się ze sobą zżyliśmy. Wspólnie się bawimy, biegamy za zabawkami i wracamy z nimi razem. Jesteśmy prawdziwymi przyjaciółmi. Dlatego moim największym marzeniem byłoby znaleźć dom, w którym moglibyśmy pozostać razem. Tak jak Prezes, nie dogaduję się z innymi psami i kotami, dlatego szukam domu bez innych zwierząt. Mam dopiero kilka lat, ale już wiem, że najważniejsze są spokój, bliskość i człowiek, któremu można zaufać. Jeśli dasz mi szansę, odwdzięczę się oddaniem, wiernością i codzienną radością z bycia obok Ciebie. Może właśnie u Ciebie znajdę swój nowy, bezpieczny dom? Numer w schronisku: 13262

Cześć, jestem Baltazar. Jestem starszym kocurkiem, a moja historia nie należała do łatwych. 4 kwietnia 2026 roku trafiłem z ulicy Brondera pod opiekę Centrum Weterynarii. Byłem wtedy bardzo schorowany i wymagałem dokładnej diagnostyki oraz długiego leczenia. Na szczęście dzięki troskliwej opiece udało mi się wrócić do dobrej formy i dziś czuję się już znacznie lepiej. Jestem spokojnym i bardzo łagodnym kotem. Początkowo bywam nieśmiały i ostrożny, bo życie nauczyło mnie, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Mimo tego lubię ludzi i ich obecność. Czasem podchodzę, żeby się przywitać, a nawet ocieram się o nogi, prosząc o odrobinę uwagi. Nie jestem nachalny – po prostu lubię wiedzieć, że ktoś jest obok. Mam też ogromny apetyt. Uwielbiam jeść i wygląda na to, że próbuję nadrobić wszystkie trudne chwile, kiedy jedzenia mogło brakować. Miseczka pełna smakołyków to zdecydowanie jedna z moich ulubionych rzeczy na świecie. Jestem nosicielem wirusa FIV, nazywanego kocim wirusem niedoboru odporności. Choroba ta nie jest groźna dla ludzi ani innych gatunków zwierząt – mogą zarazić się nią wyłącznie koty. FIV osłabia układ odpornościowy, dlatego koty takie jak ja mogą być bardziej podatne na infekcje i wymagają regularnej opieki weterynaryjnej. Wiele kotów z FIV przez długie lata żyje jednak spokojnie, szczęśliwie i w dobrej kondycji. Po zakończeniu leczenia miałem wrócić na wolność, ale szybko okazało się, że zupełnie sobie tam nie radzę. Ulica nie jest już miejscem dla mnie. Potrzebuję bezpiecznego domu, pełnej miski i człowieka, który pokaże mi, że jesień życia może być spokojna i pełna ciepła. Jeśli szukasz łagodnego, wdzięcznego przyjaciela, który odwdzięczy się za okazane serce swoim spokojnym towarzystwem, być może czekam właśnie na Ciebie. Numer w schronisku: k-5258

Cześć, jestem Barsa! Jestem młodą, kilkuletnią amstaffką, która 28 maja 2026 roku trafiła do schroniska z okolic ul. Bocianów. Podobno byłam wtedy bardzo przestraszona i próbowałam schować się pod samochodem. Dziś wiem już, że jestem bezpieczna, ale nadal czekam na to, co najważniejsze – własny dom i człowieka, który mnie pokocha. Mimo tego, co mnie spotkało, nie straciłam zaufania do ludzi. Jestem bardzo miłą, pogodną i wesołą suczką. Uwielbiam kontakt z człowiekiem, wspólne spacery i chwile spędzone blisko opiekuna. Mam w sobie mnóstwo energii, radości życia i miłości, którymi chętnie obdarzę swoją przyszłą rodzinę. Podczas pobytu w schronisku opiekunowie zauważyli pewne nieprawidłowości w moim sposobie poruszania się. Wstępne badania wskazują, że mogłam kiedyś uczestniczyć w wypadku komunikacyjnym, jednak wymaga to jeszcze dokładniejszej diagnostyki. Nie przeszkadza mi to jednak cieszyć się każdym dniem i z nadzieją wypatrywać osób, które zechcą mnie poznać. Jako amstaff potrzebuję odpowiedzialnego i świadomego opiekuna. Jestem psem silnie związującym się ze swoim człowiekiem, dlatego najlepiej odnajdę się u kogoś, kto poświęci mi czas, zapewni odpowiednią dawkę ruchu, wspólnej aktywności oraz dalszą naukę. W zamian oferuję ogromne oddanie, wierność i serce większe, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Amstaffy to psy niezwykle rodzinne, inteligentne i spragnione bliskości – ja nie jestem wyjątkiem. Posiadam aktualne szczepienia i odrobaczenie. Jestem również przygotowywana do zabiegu sterylizacji, który odbędzie się w najbliższym czasie. Jeśli szukasz przyjaciółki, która każdego dnia będzie witała Cię merdającym ogonem, rozbawi Cię swoją radością i pokocha całym swoim psim sercem, przyjdź mnie poznać. Być może właśnie na Ciebie czekam. Numer w schronisku: 13260

Cześć, jestem Torki! 28 maja 2026 roku trafiłem do schroniska z interwencji z okolic ul. Limanowskiego, gdzie podobno biegałem samotnie przez dwa dni. Mój właściciel jest znany, ale niestety nie zdecydował się po mnie wrócić. Teraz szukam kogoś, kto już nigdy mnie nie zawiedzie i podaruje mi prawdziwy dom. Na początku poznawania nowych ludzi bywam trochę zdystansowany. Potrzebuję chwili, żeby zaufać, ale spokojnie – nie trwa to długo. Gdy już kogoś poznam, pokazuję swoje prawdziwe oblicze. Uwielbiam bliskość człowieka, przytulanie i głaskanie. Chętnie spędzam czas u boku opiekuna i bardzo cenię sobie wspólne chwile. Mam też swój charakter. Nie przepadam za wszystkimi psami i nie ma dla mnie znaczenia, czy mam naprzeciwko wielkiego olbrzyma, czy małego szczekacza. Dlatego moje relacje z innymi czworonogami powinny być poznawane indywidualnie. Jestem grzecznym chłopakiem – zachowuję czystość, ładnie chodzę na smyczy i dobrze odnajduję się podczas spacerów. Posiadam aktualne szczepienia, zostałem odrobaczony i jestem zaczipowany. Niebawem czeka mnie także zabieg kastracji. Marzę o domu, w którym będę członkiem rodziny, a nie tylko psem mieszkającym gdzieś obok. Jeśli szukasz wiernego przyjaciela, który odwdzięczy się za miłość całym swoim sercem, przyjdź mnie poznać. Być może to właśnie na Ciebie czekam. Numer w schronisku: 13259

Cześć, jestem Runa. Jestem starszą kotką i do schroniska trafiłam 15 maja 2026 roku z ulicy Tarnopolskiej. Od pewnego czasu pojawiałam się na klatce schodowej. Mimo ogłoszeń nikt się po mnie nie zgłosił i nikt nie przyznał, że byłam jego kotką. Bardzo szukałam kontaktu z ludźmi. Chciałam być blisko, prosiłam o uwagę i obecność człowieka. W schronisku nadal potrzebuję bliskości, ale to miejsce trochę mnie stresuje, dlatego zdarza mi się na kogoś syknąć. Nie robię tego ze złości — po prostu czasem czuję się zagubiona i potrzebuję spokoju. Lubię spokojne otoczenie, dobre jedzenie i człowieka, który uszanuje moje granice. Nie przepadam za innymi kotami, dlatego najlepiej odnalazłabym się jako jedyna kocia rezydentka w domu. Korzystam z kuwety i jestem grzeczną, dojrzałą kotką, która marzy już tylko o bezpiecznym miejscu na resztę życia. Jestem wysterylizowana, zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Może właśnie Ty dasz mi dom, w którym znów poczuję się spokojna, ważna i kochana? Numer w schronisku: k-5254

Luna — mała, młoda sunia, która bardzo chciałaby w końcu poczuć się bezpiecznie. Do schroniska trafiłam 13 maja 2026 roku. Dwa miesiące wcześniej znalazła mnie dobra kobieta przy ul. Buchenwaldczyków i dała mi dom oraz opiekę. Bardzo chciałam jej zaufać, ale strach, który noszę w sobie, często był silniejszy ode mnie. Nie wiem, dlaczego wcześniej życie nauczyło mnie tak bardzo bać się ludzi. Być może spotkała mnie krzywda albo trafiłam na niewłaściwych człowieków. Jedno jest pewne — przeszłość zostawiła ślad w moim sercu i nadal uczę się, że człowiek może być dobry. Kiedy zamieszkałam w schroniskowym boksie z innymi psami, coś zaczęło się zmieniać. Obserwuję moich psich kolegów i koleżanki, patrzę jak podchodzą do ludzi i uczę się od nich odwagi. Powoli zaczynam robić własne małe kroki. Niczego nie da się u mnie przyspieszyć, ale bardzo się staram. Potrzebuję spokojnego, cierpliwego i wyrozumiałego domu. Takiego, który da mi czas i nie będzie oczekiwał, że od razu stanę się odważnym, pewnym siebie psem. Najbardziej potrzebuję człowieka, który pokaże mi, że już nigdy nie muszę się bać. Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a już niedługo czeka mnie zabieg sterylizacji. Może właśnie u Ciebie znajdę swoje bezpieczne miejsce na świecie? Numer w schronisku: 13248

Mam na imię Cyruś i jestem starszym kocurkiem, który trafił do schroniska 8 kwietnia 2026 roku. Podobno zostałem znaleziony na ul. Św. Jana, w okolicy przedszkola. Kiedy tu przyjechałem, nie wyglądałem najlepiej i potrzebowałem pomocy weterynaryjnej. Nadal walczę o pełny powrót do zdrowia, ale dzielnie się staram. Jestem bardzo towarzyskim kotem, lubię kontakt z człowiekiem i chętnie spędzam czas blisko ludzi. Mam jednak swoje zasady – wszystko musi odbywać się na moich warunkach. Potrzebuję kogoś, kto zrozumie mój charakter i zaakceptuje mnie takim, jaki jestem. Jestem też wrażliwy i źle znoszę obecność innych kotów, dlatego marzę o spokojnym domu, w którym będę mógł czuć się bezpiecznie i komfortowo. Szukam człowieka, który obdarzy mnie cierpliwością, spokojem i miłością. Jestem zaszczepiony, odrobaczony, wykastrowany i zaczipowany. Może właśnie u Ciebie znajdę swój wymarzony dom? Numer w schronisku: k-5235

Na imię mi Ninka, znaleziono mnie 19 kwietnia 2026 roku na ul. Banachiewicza. Jestem typową domową kotką, bardzo miłą i pełną energii. Uwielbiam akrobacje, szaleństwa, a jednocześnie zawsze znajdę czas na przytulanie. Moje relacje z innymi kotami bywają różne, więc warto zwracać na to uwagę. Jestem przeszkolona w korzystaniu z kuwety. Mam wszystkie szczepienia aktualne, zostałam odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana. Te wszystkie cechy sprawiają, że jestem gotowa na nowe wyzwania w przyjaznym domu. Moje mocne strony to niekończąca się energia i czułość, którą potrafię obdarzyć opiekuna, jeśli tylko damy sobie szansę na poznanie się bliżej. Numer w schronisku: k-5244

Cześć, mam na imię Mela :-) Jestem średniej wielkości, białą suczką urodzoną 10 listopada 2018 roku. Do schroniska trafiłam ponownie 31 marca 2026 roku – biegałam wtedy po Zabrzu przy ul. Sobieskiego ze smyczą… Może ktoś mnie szukał, a może po prostu znów zostałam sama. Moja historia jest trochę zagmatwana – kiedyś miałam właściciela, później trafiłam do innych ludzi, ale ostatecznie nikt po mnie nie wrócił. Teraz zaczynam od nowa i mam nadzieję, że tym razem znajdę prawdziwy, odpowiedzialny dom na zawsze. Jaka jestem? Gdy kogoś poznam, pokazuję swoje najlepsze strony – jestem wesoła, miła i bardzo lubię spacery! To właśnie one sprawiają mi najwięcej radości. Pięknie zachowuję się w boksie – dbam o czystość i niczego nie niszczę. Mam za sobą leczenie uszu, które kiedyś sprawiały mi problem, ale dziś jestem już pod opieką i czuję się coraz lepiej. Jestem wysterylizowana, mam aktualne szczepienia i odrobaczenie. Jeśli chodzi o inne psy – bywa różnie, dlatego najlepiej odnajdę się jako jedynaczka albo przy odpowiedzialnym zapoznaniu z psim towarzystwem. Szukam kogoś, kto da mi czas, żebym mogła zaufać i pokazać, jaka naprawdę jestem. W zamian oddam Ci swoje serce i będę wierną towarzyszką na spacerach i w codziennym życiu. Może to właśnie Ty dasz mi drugą szansę? Numer w schronisku: 11478

Cześć, nazywam się Mila, jestem suczką w typie rasy owczarek belgijski urodzoną w 2019 roku. W schronisku znalazłam się 15 marca 2026 r. biegałam wówczas po terenie przedszkola przy ul. Matejki. Byłam chuda i zaniedbana, jak można było się spodziewać nikt mnie nie szukał, chociaż w schronisku szybko ustalono moje pochodzenie. Nie byłam do tej pory dobrze traktowana, mieszkałam w budzie na łańcuchu co jest niedopuszczalne, ale dla psa o moim temperamencie było szczególnie okrutne. Jestem pełna energii i bystra, co jest cechą charakterystyczną mojej rasy. Owczarki belgijskie to psy bardzo szybkie, inteligentne, lojalne i chętne do nauki, potrzebujące dużo aktywności fizycznej. Chociaż jestem przyjazna w stosunku do ludzi, nie dogaduję się dobrze z innymi zwierzętami oraz małymi dziećmi. Idealny dom dla mnie to taki, gdzie będę jedynym zwierzęciem. Potrzebuję dużo uwagi, zabawy, spacerków oraz aktywności umysłowej, aby spełnić swoje potrzeby. Jestem zaczipowana, mam wszystkie aktualne szczepienia, jestem też odrobaczona, a wkrótce czeka mnie zabieg sterylizacji, po którym będę gotowa do adopcji. Numer w schronisku: 13210

Cześć, mam na imię Kambra. Jestem kilkuletnią, dużą sunią w typie owczarka. 9 marca 2026 roku zostałam przywiązana do ogrodzenia schroniska — mój właściciel nie miał odwagi wejść do biura. Byłam wtedy bardzo przestraszona i niespokojna, a na szyi miałam zardzewiałą kolczatkę. Teraz powoli dochodzę do siebie i uczę się nowego życia. Dostałam nową obrożę, choć początkowo nie chciałam, by ktoś dotykał mnie w okolicach szyi. Jestem trochę nieśmiała i pewnie minie jeszcze trochę czasu, zanim znów w pełni zaufam człowiekowi — ale naprawdę się staram. Lubię swoją nową opiekunkę, choć to jeszcze nie jest wielka miłość. Chodzimy razem na spacery, a ona uczy mnie, jak lepiej radzić sobie z emocjami. Nie przepadam za innymi psami i raczej wolę trzymać się od nich z daleka. Najtrudniejsze są chwile po spacerach — bardzo nie lubię wracać sama do boksu, więc próbuję zatrzymać przy sobie opiekunkę. Niestety ona jest sprytniejsza, a ja wtedy trochę się denerwuję. Podobno jeszcze nad tym popracujemy. Wobec obcych potrafię pokazać zęby — tak dla zasady, nie po to, żeby zrobić krzywdę. Ostatnio zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana — byłam bardzo dzielna! Wkrótce czeka mnie też sterylizacja, choć jeszcze nie do końca wiem, co to znaczy. Przede mną sporo pracy, ale wierzę, że dam radę. Mam nadzieję, że niedługo znajdzie się ktoś, kto pokocha mnie już na zawsze. Numer w schronisku: 13205

Cześć, jestem Zoey! Urodziłam się prawdopodobnie w grudniu 2025 roku. Do schroniska trafiłam 1 marca 2026 razem z moim bratem Jinu – znaleziono nas w garażu przy ul. Wyszyńskiego. Wcześniej żyliśmy z dala od ludzi, dlatego nadal uczę się im ufać, ale z każdym dniem idzie mi coraz lepiej. Jestem wesołą, ciekawską i bardzo energiczną kotką – uwielbiam zabawę i poznawanie nowych rzeczy! Korzystam z kuwety i jestem już zaszczepiona, odrobaczona oraz zaczipowana.Szukam spokojnego i kochającego domu który da mi czas na oswojenie i pokaże, że świat może być bezpieczny. W przyszłości trzeba będzie zgłosić się ze mną do schroniska na zabieg kastracji. Może zamieszkam właśnie u Ciebie? Numer w schronisku: k-5224

Cześć! Jestem czarnym kotkiem o imieniu Jinu. Urodziłem się w grudniu 2025 roku i trafiłem do schroniska ze swoją siostrą 1 marca 2026 roku. Znaleziono nas w garażu na ulicy Wyszyńskiego. Na początku nie znałem życia z ludźmi i trochę się ich obawiałem, ale staję się coraz odważniejszy. Bardzo lubię się bawić, jestem ciekawski i pełen energii. Potrafię korzystać z kuwety, a także jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości czeka mnie zabieg kastracji. Moja mocna strona to chęć do zabawy i szybkie przystosowanie się do nowych warunków, choć nadal potrzebuję pomocy, aby w pełni zaufać ludziom. Mam wiele potencjału, by stać się wspaniałym towarzyszem. Numer w schronisku: k-5223

Nazywam się Faraon. Jestem małym psem, podobno urodziłem się w 2013 roku… choć sam nie liczę już lat, tylko chwile. Do schroniska trafiłem aż pięć razy. Za każdym razem moi właściciele mnie odbierali, ale jak widać – historia lubi się powtarzać. Pierwszy raz znaleziono mnie w listopadzie 2020 roku w Parku Dubiela. Potem, w lipcu 2024, biegałem sobie ze smyczą, aż ktoś zaprowadził mnie do Centrum Weterynaryjnego Młynarscy. W maju 2025 roku byłem uwiązany pod sklepem Kaufland przy Al. Korfantego… a ostatnio znów znalazłem się przy sklepie. Trochę tych przygód już mam na koncie, prawda? Mam dość zagadkowy charakter – nie każdy od razu mnie rozgryzie. Do innych psów podchodzę wybiórczo. Jednych akceptuję, innych wolę omijać szerokim łukiem. Za to gdy jestem sam i dostanę swój ulubiony przysmak… cóż, możecie odnieść wrażenie, że cały świat zaczyna dla mnie tańczyć. Tylko proszę – nie podglądajcie mnie wtedy, bo trochę się peszę. :) Jestem też psem, który potrafi jasno i głośno powiedzieć, kiedy coś mi się nie podoba. Nie lubię, gdy ktoś robi przy mnie rzeczy, na które nie mam ochoty. Dlatego drodzy weterynarze… miejcie się na baczności! Szukam kogoś, kto mnie zrozumie, uszanuje moje granice i pokaże, że już nie będę musiał wracać do schroniska po raz kolejny. Numer w schronisku: 11809

Cześć, jestem Lawasz. Urodziłem się 2 czerwca 2022 roku na Ukrainie. Jakiś czas później razem z moją rodziną przyjechałem do Polski. Niestety rozchorowałem się i zacząłem sikać poza kuwetą. Wszystko wskazywało też na to, że zabieg, który wcześniej przeszedłem, został wykonany nieprawidłowo. Moi właściciele nie chcieli już o mnie walczyć, więc 2 lutego 2026 roku stanęli ze mną w progach schroniska. Na początku zachowywałem się bardzo agresywnie. Nikt nie mógł nawet zbliżyć do mnie ręki. Ale tutaj każdy dostaje szansę — więc i ja ją dostałem. Okazało się, że od wielu miesięcy żyłem w ogromnym bólu. Nie byłem w stanie opróżniać pęcherza, stąd moje agresywne zachowanie. Opiekunowie podjęli decyzję o operacji ratującej moje życie. Nikt nie wiedział, czy się uda… Na szczęście mniej więcej tydzień po zabiegu zacząłem odzyskiwać dobry humor. Jesteśmy już po kolejnych kontrolach i wszystko idzie w dobrym kierunku. Bez wątpienia można powiedzieć, że dostałem drugie życie. Dziś uwielbiam się przytulać i jestem niezwykle towarzyskim kotkiem. Tylko jedno pytanie wciąż pozostaje bez odpowiedzi… Czy uda mi się jeszcze znaleźć kochający dom? Numer w schronisku: k-5212

Cześć, jestem Yuito. Jestem młodym kocurkiem urodzonym około września 2025 roku. Zostałem znaleziony na ogródkach działkowych w Zabrzu-Grzybowicach razem z moim młodszym kolegą Haru. Do schroniska trafiliśmy 2 marca, ale wcześniej przez dwa tygodnie byliśmy w Centrum Weterynarii, bo potrzebowaliśmy leczenia. Niestety okazało się, że obaj jesteśmy zakażeni wirusem FeLV (kociej białaczki). Moje opiekunki bardzo się martwią, czy przez to ktoś zechce dać nam dom… a przecież tak bardzo na to zasługujemy. Jestem kotkiem trochę mniej przebojowym niż Haru, ale za to bardzo łagodnym, spokojnym i niezwykle miłym. Lubię bliskość człowieka, delikatne głaskanie i spokojne towarzystwo. Czuję się najlepiej, kiedy ktoś jest obok mnie. Bardzo lubię mojego przyjaciela Haru i jesteśmy ze sobą mocno zżyci, ale dobrze dogaduję się także z innymi kotkami z białaczką, które mieszkają w schronisku. Pięknie korzystam z kuwety. Na razie wciąż jestem pod opieką weterynaryjną, ale moje ciocie już zaczynają szukać dla mnie najlepszego domu pod słońcem – takiego, w którym ktoś spojrzy na mnie sercem, a nie tylko przez pryzmat choroby. Może to właśnie u Ciebie czeka na mnie spokojny kącik, ciepłe kolana i prawdziwa miłość? Numer w schronisku: k-5226

Cześć, mam na imię Haru Jestem małym kocurkiem urodzonym około października 2025 roku. Zostałem znaleziony na ogródkach działkowych w Zabrzu-Grzybowicach razem z moim trochę starszym kolegą Yuito. Do schroniska trafiliśmy 2 marca, ale wcześniej przez dwa tygodnie przebywaliśmy w Centrum Weterynarii, bo byliśmy chorzy i potrzebowaliśmy pomocy. Niestety okazało się, że obaj jesteśmy zakażeni wirusem FeLV (kociej białaczki). Moje ciocie w schronisku bardzo się martwią, czy przez to ktoś będzie chciał mnie pokochać… a ja przecież mam w sobie tyle radości i miłości do oddania. Jestem niezwykle wesołym i pogodnym maluchem. Uwielbiam zabawę, gonienie zabawek i odkrywanie świata, ale równie mocno kocham przytulanie. Kiedy tylko widzę moje ciocie, od razu zaczynam głośno mruczeć i wskakuję na kolana, bo bardzo lubię być blisko człowieka. Jestem bardzo zżyty z Yuito, ale świetnie dogaduję się też z innymi kotkami z białaczką, które mieszkają w schronisku. Ładnie korzystam z kuwety. Na razie jestem jeszcze w trakcie leczenia, ale moje opiekunki już teraz zaczynają rozglądać się za najlepszym domkiem pod słońcem – takim, który pokocha mnie mimo choroby i pokaże mi, jak wygląda prawdziwe kocie szczęście. Może właśnie u Ciebie znajdzie się dla mnie miejsce? Numer w schronisku: k-5225

Jestem Dike i mam około 3–4 miesięcy. Do schroniska trafiłem 9 lutego 2026 roku z ul. Mrozka razem z moją siostrą Mojrą oraz kilkoma innymi zwierzakami. Nasz właściciel nie miał już możliwości dalej się nami opiekować, dlatego trafiliśmy pod opiekę schroniska. Jestem jeszcze trochę lękliwy, ale zdecydowanie bardziej odważny i kontaktowy niż moja siostra. Coraz chętniej podchodzę do ludzi i powoli uczę się, że człowiek może być naprawdę fajnym towarzyszem. Uwielbiam się bawić – gonitwy, zabawki i kocie psoty to coś, co sprawia mi ogromną radość. Dobrze dogaduję się z innymi kotami i bez problemu korzystam z kuwety. Kiedy trafiłem do schroniska, chorowałem na koci katar, dlatego moje szczepienia są jeszcze przede mną. W przyszłości trzeba będzie zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg kastracji. Jeśli szukasz młodego, wesołego kota, który z czasem stanie się wspaniałym towarzyszem – może to właśnie ja czekam na swój dom. Numer w schronisku: k-5218

Mam na imię Mojra, i liczę około 3–4 miesięcy. Do schroniska trafiłam 9 lutego 2026 roku z ul. Mrozka razem z czterema kotami i dwoma pieskami, ponieważ nasz właściciel nie miał już możliwości dalej się nami opiekować. Jestem jeszcze bardzo nieufna w stosunku do ludzi. Potrzebuję czasu, spokoju i cierpliwości, żeby komuś zaufać. Być może z czasem otworzę się bardziej, ale możliwe też, że taka ostrożność już ze mną zostanie. Dlatego szukam domu, który mnie zrozumie i pozwoli mi oswajać się z nowym miejscem w moim własnym tempie. Dobrze dogaduję się z innymi kotami i bez problemu korzystam z kuwety. Kiedy trafiłam do schroniska, chorowałam na koci katar, dlatego moje szczepienia są jeszcze przede mną. W przyszłości trzeba będzie zgłosić się ze mną do schroniska na bezpłatny zabieg sterylizacji. Jeśli masz cierpliwe serce i chcesz dać mi szansę na spokojny, bezpieczny dom – będę bardzo wdzięczna. Numer w schronisku: k-5217

Cześć, jestem Hektor – kilkuletni samiec, który przeszedł naprawdę wiele. Trafiłem do schroniska 6 lutego 2026 roku po odebraniu interwencyjnym w asyście Powiatowego Inspektora Weterynarii. Kiedy tu dotarłem, byłem skrajnie wychudzony i w bardzo złym stanie. Zostałem przewieziony do Centrum Weterynaryjnego, gdzie zrobiono mi szczegółową diagnostykę i rozpoczęto leczenie. Obecnie personel schroniska i lekarze dokarmiają mnie najlepszymi posiłkami, by odbudować moje siły. Jestem bardzo zaprzyjaźniony z ludźmi i uwielbiam bliskość . Mam energię, którą muszę nauczyć się zdrowo spożytkować, i jeszcze muszę nauczyć się – odpoczywać. Fizjoterapeuta zalecił mi ćwiczenia, które mają poprawić moją postawę ciała i komfort ruchu, więc codziennie nad tym pracujemy. Wiem, że przede mną jeszcze długa droga, ale nie poddaję się — walczymy razem! Jakiego właściciela potrzebuję? Hektor szuka dojrzałego i odpowiedzialnego domu, który: - ma doświadczenie z większym psem lub jest gotowy uczyć się razem z nim - rozumie, że potrzebuję czasu, konsekwencji i rutyny - zapewni mi spokojne, stabilne środowisko i bezpieczeństwo - poświęci mi uwagę, by pomóc mi budować pewność siebie i relację - będzie kontynuował ćwiczenia i rehabilitację zaleconą przez fizjoterapeutę - rozumie, że jestem w trakcie odbudowy sił i zdrowia Nie jestem psem „na chwilę” – potrzebuję człowieka, który zostanie ze mną na dłużej i będzie przy mnie. Chcesz dowiedzieć się więcej o Hektorze? Napisz: schronisko_zabrze@wp.pl Numer w schronisku: 13181

Cześć, jestem Predita. Dla znajomych Predi :) Do schroniska trafiłam 7 lutego 2026 roku. Zostałam znaleziona w okolicach Wieszowej. Kiedy mnie odnaleziono, miałam na ciele kilka miejsc, które niedawno zostały zszyte… To był dla mnie trudny czas. Byłam bardzo przebodźcowana, nerwowo reagowałam na mężczyzn i inne psy. Świat trochę mnie przytłaczał. Nawet chodzenie na smyczy nie było dla mnie łatwe. Ale jestem bardzo młodą, elastyczną suczką i szybko się uczę. Wystarczy mnie odpowiednio poprowadzić, a wyrosnę na cudowną towarzyszkę na całe życie. Potrzebuję spokojnego, konsekwentnego opiekuna, który pokaże mi, że świat może być bezpieczny. Jestem w typie owczarka, a to znaczy, że mam w sobie ogromny potencjał do pracy z człowiekiem. Psy w typie owczarka są inteligentne, czujne, oddane i potrzebują zarówno aktywności fizycznej, jak i zajęcia dla głowy. Nuda? To zdecydowanie nie dla mnie! Uwielbiam wykonywać komendy — zwłaszcza gdy jestem za nie odpowiednio nagradzana. Wspólna praca sprawia mi ogromną radość i buduje moje poczucie bezpieczeństwa. Jestem też bardzo skoczna — bez problemu wskakuję na elementy powyżej 1 metra, więc przyszły opiekun powinien pamiętać o odpowiednich zabezpieczeniach terenu. Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a niebawem czeka mnie zabieg sterylizacji. Szukam kogoś, kto zobaczy we mnie nie tylko młodą, energiczną suczkę, ale też serce gotowe do budowania wyjątkowej więzi. Przy odpowiednim wsparciu stanę się wierną, mądrą i oddaną przyjaciółką. Może to właśnie z Tobą zacznę nowe, lepsze życie? Numer w schronisku: 13182

Cześć, jestem Bruno. Urodziłem się w 2011 roku i choć jestem już dojrzałym chłopakiem, wciąż mam w sobie dużo ciepła i miłości do podarowania. 28 stycznia 2026 roku zostałem odebrany przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami z powodu zaniechania opieki weterynaryjnej. To nie był mój pierwszy pobyt w schronisku — trafiłem tu już 17 kwietnia 2025 roku. Wtedy również potrzebowałem leczenia. Moi właściciele bardzo chcieli mnie odzyskać i walczyli o mnie, jednak prawie rok później sytuacja niestety się powtórzyła. Tym razem inspektorzy nie mieli wątpliwości, że potrzebuję pomocy. Zmagałem się z potworną alergią na pchły. Świąd był tak silny, że powodował ogromny dyskomfort i utratę sierści. Moje oczy także wymagają specjalistycznych kropli. Potrzebuję regularnych kąpieli w specjalistycznym szamponie oraz odpowiedniego żywienia, żebym mógł w pełni wrócić do formy. Na szczęście szybko otrzymałem pomoc i odzyskałem spokój. Teraz często można przyłapać mnie na błogiej drzemce — uwielbiam czuć się bezpiecznie. Bardzo lubię towarzystwo ludzi, sam domagam się głaskania i bliskości. Jestem grzeczny i dzielnie znoszę wszystkie zabiegi pielęgnacyjne oraz leczenie. Marzę o rodzinie, która odmieni mój dotychczasowy, niełatwy los. O kimś, kto otoczy mnie troską, zadba o moje zdrowie i pokaże, że najlepsze lata mojego życia mogą być jeszcze przede mną. Może to właśnie u Ciebie znajdę swój spokojny, kochający dom? Numer w schronisku: 13003

Nazywam się Miszka. Do schroniska trafiłem 6 stycznia 2026 roku z ul. Okulickiego. Podobno kręciłem się tam już kilka dni wcześniej, ale nikt mnie nie rozpoznawał i nikt po mnie nie przyszedł. Może kiedyś miałem swój dom… a może dopiero na niego czekam? Jestem kilkuletnim kocurkiem o spokojnym i łagodnym usposobieniu. Lubię towarzystwo ludzi, a z innymi kotami żyję w zgodzie – nie szukam konfliktów, wolę ciepłe legowisko i delikatne głaskanie. Potrafię też pięknie korzystać z kuwety, więc jestem prawdziwym dżentelmenem. Niestety mam wirusa kociej białaczki (FeLV). To oznacza, że mogę zamieszkać tylko w domu bez innych kotów albo z kotami, które również są nosicielami białaczki. Bardzo chciałbym mieć swój bezpieczny kąt – taki już na zawsze. Jestem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i po kastracji, więc w pełni gotowy, by wyruszyć do nowego domu. Brakuje mi tylko Ciebie – kogoś, kto spojrzy na mnie sercem i da mi szansę na spokojne, kochające życie. Może to właśnie u Ciebie znajdę swoje miejsce? Numer w schronisku: k-5210

Cześć, mam na imię Oczka i trafiłam do schroniska 8 stycznia 2026 roku, po tym jak moja właścicielka musiała się przeprowadzić do miejsca, gdzie niestety nie mogę być z nią. Jestem bardzo towarzyska i szybko się zaaklimatyzowałam. Uwielbiam przytulasy i dobrze dogaduję się z innymi kotami. Lubię dobrze zjeść, może aż za bardzo, bo teraz muszę być na diecie, żeby zredukować moją wagę. Mogę pochwalić się tym, że potrafię korzystać z kuwety jak przystało na dobrze wychowaną kotkę. Jestem zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana, więc jestem w pełni gotowa na nowe życie i przygodę. Pomimo mojej sytuacji, staram się patrzeć na wszystko pozytywnie i z radością spoglądam w przyszłość. Numer w schronisku: k-5209

Cześć, mam na imię Koksik. Jestem amstaffem, urodziłem się 3 kwietnia 2024 roku. Choć mam już spore gabaryty, w środku nadal jestem dużym dzieckiem, które uczy się świata i bardzo potrzebuje mądrego przewodnika. Zostałem odebrany przez inspektorów TOZ z powodu nieodpowiednich warunków życia oraz braku właściwej opieki. To ważne, żeby wiedzieć, że psy takie jak ja nie są „trudne z natury” — to brak wiedzy, czasu i odpowiedzialności ze strony człowieka sprawia, że mogą pojawić się problemy. Jestem psem bardzo aktywnym, silnym i inteligentnym. Mam ogromne pokłady energii, potrzebuję ruchu, pracy z człowiekiem i jasno wyznaczonych zasad. W odpowiednich rękach jestem wspaniałym, oddanym i dobrym psem. W nieodpowiedzialnych — mogę stać się wyzwaniem, z którym trudno sobie poradzić. Dlatego tak ważne jest, aby mój przyszły opiekun miał doświadczenie, świadomość potrzeb rasy i był gotowy na konsekwentną pracę. Amstaff to nie pies „na kanapę” bez zaangażowania. To pies dla ludzi, którzy chcą budować relację, szkolić, uczyć i poświęcać czas. W zamian daję ogromną lojalność, przywiązanie i serce większe niż moje mięśnie. Posiadam aktualne szczepienia, jestem odrobaczony oraz zaczipowany. W najbliższym czasie czeka mnie zabieg kastracji. Szukam odpowiedzialnego, doświadczonego domu, który rozumie, że rasa to nie tylko wygląd, ale przede wszystkim obowiązek. Jeśli wiesz, czym jest świadoma opieka nad psem takim jak ja i szukasz wiernego towarzysza do wspólnej pracy i aktywnego życia — być może właśnie na Ciebie czekam. Numer w schronisku: 13161

Mam na imię Gacek. 26 grudnia 2025 roku, razem z suczką Zuzią, zostaliśmy znalezieni uwiązani do drzewa w okolicach Geoparku. To był bardzo trudny dzień. W moim przypadku strach wziął górę – odgryzłem smycz i nie dawałem się złapać, broniąc się całym uzębieniem, jakie posiadam. Nie dlatego, że jestem agresywny, ale dlatego, że byłem przerażony i nie ufałem nikomu. Ostatecznie zostaliśmy zabezpieczeni przez schronisko, co dało mi szansę na nowe życie. Jestem dorosłym psem i po moim zachowaniu łatwo zauważyć, że życie mnie nie rozpieszczało. Potrafię analizować sytuacje, kombinować i radzić sobie sam — to cechy psa, który musiał przetrwać niejedno. Jestem zaradny, inteligentny, ale też zdystansowany. Do obcych podchodzę ostrożnie, a na moje zaufanie trzeba zapracować cierpliwością i spokojem. Zachowuję czystość w pomieszczeniach, umiem ładnie chodzić na smyczy i tak naprawdę lubię człowieka. Niestety wciąż mam w sobie blokadę — coś, co powstało przez wcześniejsze doświadczenia. Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi ją krok po kroku usunąć, bez presji i oczekiwań „na już”.Szukam domu najlepiej bez dzieci, u doświadczonego opiekuna, który rozumie psy po przejściach i potrafi czytać sygnały, jakie wysyłam. W zamian mogę dać lojalność, uważność i relację opartą na prawdziwym zaufaniu. Jeśli wiesz, że potrafisz dać mi czas, spokój i bezpieczeństwo — być może to właśnie Ciebie czekam. Daj mi szansę na dom, którego nigdy wcześniej nie miałem. Numer w schronisku: 13152

Cześć, mam na imię Saba. Urodziłam się w okolicach czerwca 2015 roku. Jestem spokojną, wrażliwą suczką, która powoli uczy się, że świat może być dobry i bezpieczny. Tak jak Toffik, z którym mieszkałam wcześniej, nie miałam łatwego startu w życiu. 10 grudnia 2025 roku zostałam odebrana interwencyjnie przez inspektorów TOZ z miejsca, w którym warunki bytowe i brak opieki weterynaryjnej nie pozwalały nam normalnie żyć. Jestem już po zabiegu sterylizacji i pod opieką ludzi, którzy dbają o moje zdrowie. W przeciwieństwie do Toffika potrzebuję jednak więcej czasu, cierpliwości i spokoju, aby zaufać człowiekowi. Nie oznacza to, że nie chcę bliskości — po prostu muszę mieć przestrzeń, by robić wszystko w swoim tempie. Gdy poczuję się bezpiecznie, pokazuję swoją łagodną i delikatną naturę. Najlepiej odnajdę się w domu spokojnym, u osób, które rozumieją wrażliwe psy i potrafią dać im czas, zamiast stawiać wymagania. Każdy mały krok jest dla mnie ogromnym sukcesem. Szukam domu, który nie będzie mnie poganiał, tylko pokaże, że miłość może być cierpliwa i stała. Jeśli dasz mi szansę, odwdzięczę się spokojną obecnością i cichą, psią wdzięcznością. Numer w schronisku: 10893

Cześć, jestem Fredzio! Do schroniska trafiłem 25 listopada 2025 roku, po tym jak znaleziono mnie na ul. Fredry. Ktoś zabrał mnie wtedy do domu, ale… cóż, z tamtejszą ekipą zwierzaków kompletnie się nie dogadałem. Co poradzę — czasem między futrami nie ma chemii. Za to tutaj, w schronisku, jestem wzorem kociej grzeczności. Nie mam nic przeciwko innym kotom, a do ludzi jestem łagodny jak pluszowy kocurek. Uwielbiam się przytulać, a kiedy tylko ktoś mnie pogłaszcze, zaczynam mruczeć tak głośno, że podobno słychać mnie na całym korytarzu. Jestem odważny, przebojowy i pełen energii — chętnie się bawię, eksploruję teren, a potem leniwie wyciągam się na miękkich posłankach, jak prawdziwy królewicz. Korzystam z kuwety, jestem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany — gotowy do adopcji na 100%. Teraz marzę już tylko o jednym: Domu, w którym będę mógł pokazać, jak cudownym, czułym i miziastym kocurkiem jestem. Może właśnie Ty mnie zabierzesz? Numer w schronisku: k-5191

Hej, jestem Dest — duży chłopak z charakterem! 20 listopada 2025 roku wyrwano mnie ze złych warunków i… nie powiem, na początku byłem trochę przestraszony. Ale gdy już kogoś poznam i uznam za swojego człowieka, to zamieniam się w największego pieszczocha w okolicy. Serio — głaski, przytulaski, mizianie? Biorę wszystko w pakiecie! Lubię towarzyszyć opiekunom we wszystkich ważnych sprawach: jedzeniu, odpoczynku i… jedzeniu. Co poradzę, jestem koneserem. Z innymi kotami dogaduję się bez focha — jak trzeba, to się podzielę przestrzenią, byle nikt nie podjadał mojej porcji. Mam też jedną supermoc: wskakuję na najwyższe półki i obserwuję świat z góry, jak prawdziwy król mieszkania. Oczywiście korzystam z kuwety jak dżentelmen. Jestem zaszczepiony, zaczipowany i wykastrowany — pełen pakiet, zero niespodzianek. Teraz brakuje mi tylko jednego… Prawdziwego domu, w którym pokażę, jak cudownym typem jestem. Może to u Ciebie rozłożę się na kanapie jak właściciel świata? Numer w schronisku: k-5190

Hej, tu Emka! Razem z rodzeństwem trafiłam do schroniska 7 października 2025 roku z ul. Tatarkiewicza. Jestem jeszcze młodą, wrześniową koteczką, która dopiero odkrywa, że ludzie wcale nie są tacy straszni. Każdego dnia otwieram się coraz bardziej – czasem podchodzę, żeby powąchać rękę, czasem pozwalam się pogłaskać, a czasem po prostu obserwuję z boku. Za to przy innych kotach czuję się jak rybka w wodzie! Uwielbiam wspólne gonitwy, zabawy i przytulanie się do mojego rodzeństwa. Korzystam z kuwety, zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. W przyszłości trzeba zgłosić się ze mną na bezpłatny zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-5175

Dzień dobry, jestem Bella – czyli Piękna, choć może bardziej pasuje do mnie charakter niż wygląd. Dostałam to imię, bo jestem ponoć najbardziej „dostojna” z sióstr… cokolwiek to znaczy u małego kociaka, który właśnie pogonił własny ogon. Na świat przyszłyśmy na początku września 2025 roku, a 6 listopada trafiłyśmy do schroniska z ul. Żnieńskiej. Człowieka trochę się boję, ale bardzo mnie fascynuje – robię te swoje małe kroczki odwagi, szczególnie kiedy obok jest któraś z moich sióstr. Jestem nauczona korzystania z kuwety, mam już szczepienia, odrobaczenie i czip. Do adopcji ruszam tylko w dwupaku – z jedną z sióstr, bo jesteśmy ze sobą bardzo związane. A kiedy trochę podrosnę, trzeba mnie przywieźć na bezpłatną sterylizację. Może to u Ciebie odnajdę prawdziwie piękną bajkę? Numer w schronisku: k-5184

Hej! Mam na imię Kling i razem z moim bratem Zappym trafiliśmy do schroniska 21 października – znaleziono nas na ul. Franciszkańskiej. Urodziliśmy się prawdopodobnie na przełomie lipca i sierpnia 2025 roku. Na początku wszystko mnie przerażało – ludzie, nowe zapachy, dźwięki... Ale teraz już nie uciekam w popłochu, tylko z bezpiecznej odległości obserwuję świat i opiekunów. Czasem nawet zapominam o strachu, kiedy zaczyna się zabawa! Kocham ganiać z bratem, wskakiwać na drapak i urządzać wyścigi po całym pokoju. Z innymi kotami dogaduję się doskonale – ich towarzystwo daje mi poczucie bezpieczeństwa. Korzystam z kuwety, jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości przejdę też zabieg kastracji. Marzę o spokojnym domu, w którym ktoś zrozumie, że potrzebuję czasu – ale gdy już zaufam, będę cudownym towarzyszem zabaw i mruczenia. Numer w schronisku: k-5180

Hej, tu Trebor! Jestem bratem Roberta – urodziliśmy się mniej więcej na przełomie czerwca i lipca 2025 roku. 24 października trafiliśmy razem do schroniska z ul. Knurowskiej. Od początku byłem trochę odważniejszy od mojego brata – szybciej zaufałem ludziom i teraz bardzo lubię ich towarzystwo! Nie ukrywam, że jestem strasznym przytulaskiem – nic nie sprawia mi większej radości niż głaskanie, mruczenie i wspólne spędzanie czasu. Lubię też zabawy i kontakt z innymi kotami. Korzystam z kuwety, jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a niedługo będę też wykastrowany. Marzę o domu, w którym będę mógł się wtulać w swojego człowieka i czuć się kochany – mam w sobie mnóstwo ciepła, którym chętnie się podzielę. Numer w schronisku: k-5178

Cześć, jestem Robert! Przyszedłem na świat prawdopodobnie na przełomie czerwca i lipca 2025 roku. Do schroniska trafiłem 24 października razem z moim bratem Treborem – znaleźli nas na ul. Knurowskiej. Na początku bardzo się bałem… wszystko było obce, głośne i nie wiedziałem, czy mogę komuś zaufać. Ale z czasem przekonałem się, że ludzie potrafią być dobrzy – teraz coraz częściej podchodzę, żeby się przytulić czy pobawić. Nadal jestem trochę nieśmiały, ale robię ogromne postępy! Uwielbiam zabawy z piłeczkami i wędkami, a inne koty też bardzo lubię – fajnie mieć towarzystwo. Korzystam grzecznie z kuwety, jestem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a niedługo czeka mnie jeszcze zabieg kastracji. Szukam spokojnego domu, który da mi czas, bym mógł zaufać do końca – w zamian obiecuję dużo kociej czułości. Numer w schronisku: k-5177

Nazywam się Blanka i jestem starszą, spokojną kotką. Do schroniska trafiłam 7 lipca 2025 roku z ulicy Żnińskiej – byłam wtedy w złym stanie zdrowia. Przez większość życia byłam kotką wolno żyjącą, ale po poważnym zabiegu, który przeszłam, nie mogłam już wrócić na ulicę. Teraz szukam bezpiecznego domu, w którym będę mogła spędzić spokojne dni. Jestem oswojona i miła, dobrze dogaduję się z innymi kotami. Najbardziej lubię ciszę, miękkie posłanka i ciepłe promienie słońca, w których mogę się wylegiwać godzinami. Z kuwety korzystam bez problemu, a zabieg sterylizacji mam już za sobą. Marzę o miejscu, w którym ktoś da mi trochę czułości i pozwoli poczuć się znów potrzebna. Może to właśnie Ty dasz mi dom? Numer w schronisku: k-5113

Niestety nasza kochana seniorka Sonia, wróciła do nas z uwagi na stan zdrowotny właściciela :-( 2026-04-24 Mam super dom w Zabrzu :-) 5.03.2026 Cześć! Jestem Sonia, urocza kotka rasy szkocki zwisłouchy o pięknych złotych oczach. Moja historia zaczęła się na Ukrainie, gdzie przyszłam na świat w 2013 roku. Przeprowadziłam się do Polski z moją rodziną, by razem cieszyć się nowym życiem. Niestety, los bywa kapryśny. Po pewnych perturbacjach, znalazłam się w schronisku po raz pierwszy 30 lipca 2023 roku w wyniku interwencji Policji. Wkrótce jednak wróciłam do mojej opiekunki. Niedawno, 23 września 2025, ponownie znalazłam się na ulicy, głodna i schorowana. Moja opiekunka już nie mieszkała pod dawnym adresem, a jej telefon nie odpowiadał. Jestem starszą kotką, która potrzebuje specjalnej troski. Miewam różne humory – czasami z radością przychodzę po pieszczoty, a czasem potrafię pokazać pazurki. Korzystam z kuwety, ale wymagam regularnych wizyt u weterynarza, aby zadbać o moje zdrowie. Już jestem odrobaczona i zaczipowana, a wkrótce, kiedy poczuję się lepiej, zostanę zaszczepiona i wysterylizowana. Szukam spokojnego domu, gdzie będę mogła spędzić moje złote lata w odpowiedniej opiece. Numer w schronisku: k-4707

Dzień dobry, jestem Ciszka. Mam kilka lat i do schroniska trafiłam 8 czerwca 2025 roku razem z moją piątką maleńkich kociąt, prosto z Rodzinnych Ogródków Działkowych „Zacisze”. Byłam wtedy w ogromnym stresie, bardzo schorowana, a mimo to całe siły poświęcałam, by chronić i karmić moje dzieci. Niestety, dwójka moich maluszków odeszła za Tęczowy Most… Ale ja i trójka pozostałych kociąt z każdym dniem czujemy się coraz lepiej. Jestem kotką nieufną i ostrożną, ale nigdy nie byłam agresywna. Trochę boję się ludzi – potrzebuję czasu, żeby zaufać – ale jednocześnie często kręcę się w pobliżu opiekunów, obserwuję ich z ukrycia i powoli uczę się, że człowiek potrafi być dobry. Najbardziej lubię kryjówki, zwłaszcza te na wysokości, bo tam czuję się bezpieczna. Z kuwety korzystam bez problemu. Kiedy mój stan zdrowia na to pozwoli, zostanę zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana. Na wolność już nigdy nie mogę wrócić – byłoby to dla mnie zbyt niebezpieczne. Wierzę jednak, że znajdzie się ktoś wyjątkowy, kto podaruje mi spokojny, kochający dom i pozwoli odkryć, że życie u boku człowieka może być piękne. Numer w schronisku: k-5155

Cześć! Mam na imię Mat i przyszedłem na świat prawdopodobnie na początku czerwca. Trafiłem do schroniska z moim bratem Szachem 26 lipca 2025 roku. Wcześniej mieszkałem na ogródkach działkowych przy ul. Gdańskiej, gdzie ludzie nie byli moimi najlepszymi przyjaciółmi. Można by było pomyśleć, że to była przygoda, ale wcale nie było tak kolorowo i cieszę się, że teraz mam szansę na nowy start. Jeszcze się trochę boję ludzi, ale wierzę, że z czasem się to zmieni, bo naprawdę chcę być wspaniałym kompanem. Uwielbiam towarzystwo innych kotków, z którymi chętnie szaleję i bawię się. Jestem schludny, korzystam z kuwety i dbam o siebie. Zostałem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości czeka mnie bezpłatny zabieg kastracji. Moje życie dopiero się zaczyna, i choć potrzebuję jeszcze trochę czasu, by w pełni zaufać, czuję, że moja przyszłość będzie pełna miłości i kocich przygód. Numer w schronisku: k-5101

Cześć! Jestem Ramos, mały, czarny kotek o lśniącym futrze i wielkich, pełnych ciekawości oczach. Urodziłem się na ul. Gnieźnieńskiej na początku maja 2025 roku, a do schroniska trafiłem 1 sierpnia. Choć początkowo byłem bardzo ostrożny i nieufny, teraz staję się coraz odważniejszy i bardziej otwarty. Zaczynam coraz bardziej doceniać kontakt z ludźmi, choć potrzebuję jeszcze czasu, żeby w pełni zaufać. Uwielbiam towarzystwo innych kotów i świetnie się z nimi dogaduję. Potrzebuję domku, gdzie cierpliwie poczekają na moje pełne zaufanie. Jestem sprytny i lubię się chować w interesujących miejscach, co dodaje mi uroku. Moja odwaga rośnie każdego dnia, a ja coraz częściej wychylam się z ukrycia, by zobaczyć, co dzieje się dookoła. W moim nowym domu będę potrzebował spokoju i cierpliwości, ale obiecuję, że z czasem będę wspaniałym towarzyszem. Korzystam z kuwety. Zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a w przyszłości czeka mnie zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-5103

Cześć! Jestem małą kotką o imieniu Marra i przyszłam na świat w czerwcu 2025 roku, a w Psitulu zamieszkałam 8 czerwca. Moja mamusia mimo choroby troskliwie się mną opiekowała i dzięki niej rosnę zdrowo i silnie. Jestem nieco nieufna, lecz w sercu pełna radości i energii. Uwielbiam bawić się z rodzeństwem. Czasem potrzebuję chwilę, by się otworzyć, ale gdy zdobędziesz moje zaufanie, zyskasz wesołego kompana do zabawy. Moja nieśmiałość ustępuje, gdy widzę zabawki i innych kociaków. Z wielką nadzieją na przyszłość, czekam na miłość i dom, gdzie moje harce będą mogły rozkwitnąć jeszcze bardziej. Pomimo moich małych rozmiarów, wielki duch drzemie we mnie. Korzystam z kuwety. Już jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości czeka mnie jeszcze zabieg sterylizacji. Czy jesteś gotów, bym stała się częścią twojej rodziny? Numer w schronisku: k-5054

Cześć, jestem Myzio, mały kociak z białym futerkiem ozdobionym czarnymi łatkami, podobno urodą przypominam nieco sfinksa. Przyszedłem na świat na początku czerwca 2025 roku, a dokładnie 8 czerwca trafiłem do schroniska z moją mamą i rodzeństwem. Mama mimo choroby dzielnie opiekowała się nami. Jestem pełen energii i radości, uwielbiam bawić się z innymi kociakami i buszować po kątach. Chociaż czasami bywam nieco nieufny, to zawsze gotów jestem poczuć radość. Potrafię korzystać z kuwety, a już zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości czeka mnie zabieg kastracji. Cieszę się każdym dniem i szukam ciepłego domu, który pozwoli mi na dalszy rozwój i dużo miłości. Numer w schronisku: k-5053

Cześć! Jestem Figiel, energiczny kocurek z biało-czarnym futerkiem, który uwielbia się bawić i przytulać do rodzeństwa. Do schroniska trafiłem 21 lipca z u. Wybickiego z dwójką braci i na początku byłem trochę nieśmiały wobec ludzi, ale z każdym dniem staje się lepiej. Na szczęście nie długo trwało moje leczenie, które trochę przeszkadzało mi w oswajaniu się, ale teraz już zdrowiej każdego dnia. Uwielbiam zabawy i odkrywanie nowych zakamarków, a gdy już wypocznę, jestem naprawdę miłym towarzyszem. Jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, co pozwala mi myśleć o przyszłych przygodach bez obaw. Wkrótce przejdę zabieg kastracji. Korzystam z kuwety, co na pewno ułatwi Ci życie, jeśli mnie przygarniesz. Mimo że czasami jeszcze jestem ostrożny wobec nowości, jestem ciekawskim kotem, gotowym na poznawanie świata. Potrzebuję tylko cierpliwości, miłości i szansy na zbudowanie zaufania. Wierzę, że razem możemy stworzyć wspaniałą drużynę! Numer w schronisku: k-5096

Hej, jestem Mazak, mały i energiczny kocurek, który jeszcze niedawno mieszkał na wolności z swoimi braćmi. Trafiłem do schroniska 21 lipca 2025 roku, a urodziłem się w kwietniu tego samego roku. Mam elegancki czarno-biały futerko i oczy pełne ciekawości. Mimo że początki były trudne - choroba i lęk przed ludźmi - z każdym dniem robię postępy w oswajaniu się z nowym otoczeniem. Uwielbiam bawić się z rodzeństwem i odkrywać nowe zabawki. Jestem także bardzo grzeczny i korzystam z kuwety. Już jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a wkrótce czeka mnie zabieg kastracji. Szukam nowej rodziny, która pomoże mi zbudować zaufanie i pokaże, jak fascynujący potrafi być świat ludzi. Wiem, że czeka na mnie dużo przygód i ciepłych chwil, i nie mogę się doczekać, by je przeżyć wspólnie z Tobą. Numer w schronisku: k-5095

Jestem małym, czarno-białym kocurkiem o energicznym usposobieniu. Trafiłem do schroniska 21 lipca 2025 roku, razem z moimi braćmi, a urodziłem się w kwietniu. Te kilka miesięcy spędziłem na wolności, dlatego trochę boję się ludzi, ale z każdym dniem staję się coraz odważniejszy. Uwielbiam bawić się z rodzeństwem i odkrywać nowe zakątki, co sprawia, że nigdy się nie nudzę. Na początku byłem chory, długotrwające leczenie jakoś nie zachęcało do kontaktów z opiekunami, ale teraz powoli zaczynam się czuć przy nich bezpieczniej. Jestem pełen energii i gotowy do zabawy, ale potrzebuję jeszcze trochę cierpliwości i ciepła, żeby w pełni zaufać ludziom. Wierzę, że z odpowiednim podejściem szybko stanę się wspaniałym towarzyszem dla każdej rodziny. Czułe słowa i spokojne podejście pomagają mi zdobywać pewność siebie, co motywuje mnie do dalszego zaprzyjaźniania się. Staram się używać kuwety, co jest ważne, żeby mnie dobrze zrozumieć. Zostałem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a wkrótce czeka mnie jeszcze zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-5094

Cześć! Mam na imię Sergio i jestem ślicznym czarnym kocurkiem z białym krawatem pod szyją. Urodziłem się w drugiej połowie maja 2025 roku, a w schronisku wraz z moim rodzeństwem zamieszkaliśmy 16 lipca. Na początku byłem nieco wystraszony, ale powoli zaczynam się otwierać. Od niedawna nieśmiało wchodzę na kolana moich opiekunek i domagam się pieszczot. Każda zabawa jest dla mnie okazją do radości, a towarzystwo innych kotków jest mile widziane. Mam spokojne usposobienie, ale jak każdy młodzieniec czasem też musze poszaleć. Marzę o domu, w którym będę mógł być sobą. Zostałem już zaszczepiony, odrobaczony, a także zaczipowany, więc jestem w pełni gotowy na nowy dom. W przyszłości czeka mnie jeszcze zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-5084

Cześć, jestem Juliusz, uwielbiam spędzać czas w towarzystwie ludzi, których kocham całym sercem. Do schroniska trafiłem ze Śląskiego Pogotowia Weterynaryjnego gdzie zostałem przywieziony po wypadku. Na szczęście nic poważnego mi się nie stało. Pomimo małych trudności, które spotkały mnie w życiu, mam w sobie niesamowitą odwagę i chęć do zabawy. Kocham przytulanie i wspólne chwile z człowiekiem, który daje mi ciepło i bezpieczeństwo. Jestem już wykastrowany i czekam na szczepienia, po których będę gotów na nowy rozdział w moim życiu. Moją mocną stroną jest przyjazne usposobienie i łatwość nawiązywania nowych przyjaźni. Potrzebuję jednak trochę czasu, aby w pełni zaufać nowym osobom, ale gdy już to zrobię, oddam całą swoją miłość. Chciałbym znaleźć dom, gdzie będę mógł czuć się bezpiecznie i kochany. Przybiegnij do mnie, jeśli szukasz kogoś, kto rozgrzeje Twoje serce i stanie się najlepszym przyjacielem na zawsze. Jestem gotów na przygodę życia i nie mogę się doczekać, aby ją z Tobą rozpocząć! Czekam na kogoś wyjątkowego, kto doceni moją odwagę i serce pełne miłości. Numer w schronisku: k-5115

Cześć! Nazywam się Chenz i mam dużo do zaoferowania. Urodziłem się w kwietniu 2025 roku, a od 8 lipca mieszkam w schronisku razem z moim rodzeństwem. Na początku byłem trochę lękliwy w stosunku do ludzi, ale dziś coraz częściej szukam z nimi kontaktu i bawię się tuż obok. Jestem ciekawski i uwielbiam poznawać nowe miejsca, a jeszcze bardziej kocham inne koty! Umiejętność korzystania z kuwety mam już w małym pazurku. Jestem zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a już niedługo czeka mnie kastracja. Szukam domu, gdzie będę mógł rozwijać moje zdolności towarzyskie i czuć się bezpiecznie. Potrzebuję trochę cierpliwości, by w pełni zaufać nowym ludziom, ale obiecuję, że warto dać mi szansę. W zamian oferuję moją lojalność, miłość i mruczenie, które rozgrzeje każde serce. Czekam z niecierpliwością na kogoś, kto da mi ciepłe miejsce w swoim domu i sercu. Numer w schronisku: k-5071

Cześć! Nazywam się Chorbi i jestem młodym kocurkiem o pięknym pręgowanym futerku. Urodziłem się w kwietniu 2025 roku, a do schroniska przybyłem z rodzeństwem w lipcu. Choć jestem trochę nieufny, potrzebuję tylko odrobiny czasu, aby się otworzyć. Doskonale dogaduję się z innymi kotami i wręcz uwielbiam się bawić. Jestem nauczony korzystania z kuwety, co na pewno ułatwi nasze wspólne życie. W schronisku dbają o moje zdrowie - jestem już zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. W przyszłości czeka mnie jeszcze kastracja. Mam nadzieję, że znajdę dom, w którym będę czuł się bezpiecznie i szczęśliwie. Moja nieśmiałość to tylko pozory - daj mi szansę, a przekonasz się, jak wspaniałym mogę być towarzyszem! Jestem pełen potencjału do wspaniałej przyjaźni, wystarczy tylko odrobina cierpliwości. Numer w schronisku: k-5070

Cześć! Mam na imię Demon. Urodziłem się w lipcu 2023 roku i choć jestem jeszcze młodym psiakiem, życie już zdążyło mnie mocno doświadczyć. Po raz pierwszy trafiłem do schroniska 11 lipca 2025 roku po interwencji. Przez jakiś czas błąkałem się po klatce schodowej, aż zostałem zabezpieczony i przewieziony do schroniska. Jeszcze tego samego dnia odebrał mnie mój opiekun i wróciłem do domu. Niestety, później zostałem przekazany kobiecie, u której miałem zostać tylko na chwilę. Okazało się, że nie znała całej mojej historii. 8 sierpnia 2025 roku ponownie trafiłem do schroniska. Byłem bardzo wychudzony i zaniedbany. Choć jestem młody, nie potrafię bawić się jak typowy psiak w moim wieku. Jakby ktoś odebrał mi beztroskie dzieciństwo. Jestem ostrożny i trochę wycofany. Lubię kontakt z człowiekiem, ale wciąż uczę się, że mogę mu zaufać. Potrzebuję cierpliwości, spokoju i opiekuna, który pokaże mi, że świat nie musi być straszny. Zdarza mi się szczekać na obcych, zwłaszcza wtedy, gdy czuję się niepewnie. Dobrze odnajduję się przy dzieciach, które już poznałem i zaakceptowałem. Wiem, że przede mną jeszcze sporo pracy, ale wierzę, że z odpowiednim człowiekiem dam sobie radę. 23 czerwca 2026 roku ponownie potrzebowałem pomocy. Przez ponad tydzień przebywałem sam w domu, bez opieki. Zostałem zabezpieczony przez pracowników schroniska przy asyście Policji i innych służb. Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a wkrótce czeka mnie również zabieg kastracji. Szukam domu, w którym będę mógł powoli się otworzyć i odzyskać zaufanie do ludzi. Marzę o miejscu, w którym wreszcie poczuję się bezpiecznie i już nigdy nie zostanę sam. Może to właśnie u Ciebie? Numer w schronisku: 13042

Cześć, jestem Bozinka, spokojna kotka w wieku dwóch i pół miesiąca, pochodząca z działek Wypoczynek w Zabrzu Biskupicach. Mieszkam teraz u tymczasowych opiekunów razem z moim braciszkiem Rompelkiem. Mam piękne pręgowane futerko i duże, czujne oczy, które często spoglądają z zaciekawieniem na nowe otoczenie. Jestem zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, co zapewnia mi bezpieczeństwo i zdrowie. W przyszłości będę potrzebowała zabiegu sterylizacji w schronisku, ale to tylko formalność, żeby być zdrową i szczęśliwą. Idealnie nadaję się do dokocenia, bo uwielbiam towarzystwo innych kotów. Lubię się bawić, ale także cenię sobie chwile spokoju, kiedy mogę odpocząć na parapecie i obserwować świat za oknem. Jestem mała, ale mam ogromne serce pełne miłości do ludzi i innych zwierząt. Jeśli szukasz towarzysza, który będzie w stanie dodać odrobinę ciepła i radości do Twojego domu, nie musisz już szukać dalej. Może właśnie ja będę Twoim idealnym przyjacielem? Numer w schronisku: k-5089

Cześć! Jestem Thor, dumny pies w typie rasy dog argentyński. Choć wyglądam na silnego i okazuję się czasami porywczy, to tak naprawdę, jestem jedną wielką kulką niepewności. Kulką, która tylko czeka na kogoś, komu będzie mogła zaufać. Mam trochę ponad rok ( ur.10/12/2022) i od początku mojego życia miałem różne zawirowania związane z domem i opiekunami. Codziennie jednak staram się pokonać swoje lęki i zaufać ludziom. Uwielbiam, gdy ktoś mnie przytula i daje łakocie. Potrafię donośnie obszczekiwać nieznajomych oraz inne psy, ale to dlatego, że wciąż uczę się, jak budować relacje. Zachowuję czytsość , co dla wielu może być ogromnym plusem. Potrzebuję jednak doświadczonego opiekuna, który pomoże mi rozwijać mój potencjał. Mam aktualne szczepienia oraz odrobaczenia, a wkrótce czeka mnie kastracja, co pewnie mnie jeszcze bardziej uspokoi. Jestem gotowy, by rozpocząć nową, spokojniejszą i pełną miłości przygodę. Czekam z niecierpliwością na kogoś, kto poświęci mi czas, pokaże, jak piękne może być życie i będzie moim najlepszym przyjacielem, a ja jego! Numer w schronisku: 12513

Cześć! Jestem Spajki, średniej wielkości pies z długą, czarną sierścią i białym akcentem na klatce piersiowej. Urodziłem się w okolicach lutego 2023 roku, a 27 czerwca 2025 trafiłem do schroniska. Jestem bardzo czysty i dobrze znoszę obecność innych psów, chociaż czasem bywałem zazdrosny o niesterylizowaną suczkę, z którą mieszkałem. Potrafię chodzić na smyczy i nie mam problemów z przebywaniem w kagańcu. Mam aktualne szczepienia i jestem zaczipowany. Pragnę doświadczonego opiekuna, który pomoże mi oswoić emocje i zapewni spokojny, kochający dom. Czekam na kogoś, kto pokocha mnie takim, jakim jestem. Numer w schronisku: 13031

Dzień dobry… jestem Balbinka. Urodziłam się 13 stycznia 2014 roku. Przez długi czas miałam swój dom. Może nie był idealny… ale był. Niestety, w maju 2025 roku wszystko się skończyło. Nagle zostałam sama. Wędrowałam bez celu, zdezorientowana, przestraszona i coraz bardziej zmęczona. Ludzie mówili, że błąkałam się już od tygodnia, aż w końcu coś się stało… Wypadek. Ból. Strach. I klinika. Tam dowiedzieli się, że moje serduszko jest słabe i że muszę brać leki – codziennie, już zawsze. Do tego przeciwbólowe… Ale wiesz co? Ja się nie skarżę. Grzecznie biorę wszystko, bo wiem, że dzięki temu mogę nadal iść przez życie. Schronisko… To nie był mój plan na starość. Ale właśnie tu trafiłam 8 maja. Pracownicy zadzwonili do mojego „człowieka”. Wiesz, co powiedział? Że nie chce mnie z powrotem… Bardzo się wtedy skuliłam. Cichutko. Tak jak czasem robię, gdy ktoś zbliża się za szybko. Boję się. Ale nie krzyczę, nie warczę. Po prostu się chowam. Potrzebuję cz asu, żeby zaufać. Potrzebuję cierpliwości i dobrego serca, które mnie już nigdy nie odda.Mam wszystko, co potrzeba – szczepienia, odrobaczenia, jestem wysterylizowana. Ale nie mam najważniejszego – domu. Takiego cichego, spokojnego… z kimś, kto przytuli, gdy serce boli – nie tylko to fizyczne. Czy jesteś tam, gdzieś, mój człowieku-na-zawsze? Z miłością, Balbinka Numer w schronisku: 13007

Królewicz to kilkuletni kocur, który do naszego schroniska trafił 5 maja 2025 roku z ul. Zamkowej gdzie został znaleziony, podobno nikt go do tej pory tam nie widywał. W momencie znalezienie miał ranę na nosku, dlatego kilka pierwszych dni spędził w Centrum Weterynarii. Nosek jest już prawie zagojony, więc Królewicz powoli zaczyna rozglądać się za własnym domkiem, takim na zawsze. Jest bardzo ciekawskim i energicznym kotem, musi wszędzie zajrzeć i wszystko sprawdzić. Uwielbia się przytulać, jednak też nie do przesady, bo to koci indywidualista. Chyba najlepiej czułby się w domu bez innych zwierzaków, chociaż jeszcze obserwujemy go pod tym kątem. Korzysta z kuwety. Był już wykastrowany, u nas został zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Numer w schronisku: k-5041

Modek to młody kocur, który do naszego schroniska trafił 24 kwietnia 2025 roku z ul. Modrzewiowej, od pewnego czasu był obserwowany przez zmartwionych mieszkańców, według których z każdym tygodniem wyglądał gorzej. Ogłaszaliśmy go jeszcze zanim trafił do schroniska, ale niestety bez odzewu. Modek jest bardzo odważnym i przebojowym kotem, właściwie nikogo i niczego się nie boi, wszędzie wchodzi jak do siebie. Uwielbia się bawić, niestety trzeba go oduczyć drapania i podgryzania rąk, ale jest duża szansa, że dzięki konsekwencji uda się zażegnać ten problem raz na zawsze.Korzysta z kuwety Jest zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany, teraz czeka na kochającą rodzinę. Numer w schronisku: k-5037

Cześć, jestem Lobo – ogromny chłopak o sercu jeszcze większym niż moje łapy. Urodziłem się w kwietniu 2021 roku i od pierwszego dnia miałem dom. Dorastałem u boku moich ludzi: miałem swoje miski, zabawki, ulubione miejsce w kącie pokoju, a każdy dzień miał swój rytm – poranne powitanie, spacer po okolicy, popołudniowa drzemka. Czułem się pewnie i kochany… aż do tego jednego zdarzenia. W 2022 roku pomiędzy mną a moją opiekunką pojawiło się nieporozumienie. Może to była iskra, która podpaliła przewlekłe napięcia? Ludzie próbowali skonsultować sprawę ze specjalistą, ale szybko się wycofali. Błędy się powtarzały, frustracje narastały, a ja coraz mniej rozumiałem, czego ode mnie chcą. Nadchodził czerwiec 2024 roku i wszystko runęło. Z domu przeniosłem się na działkowy ogródek – samotne psie życie, bez wygód i bez spacerów (mój pan już nie dawał rady). Potem mój człowiek poważnie zachorował i trafił do szpitala. Jego żona podjęła trudną decyzję: albo znajdę nowy dom, albo pojadę do schroniska. Ogłoszenia nie pomogły, bo jestem duży, silny, a moja historia budziła lęk. Kiedy trafiłem do schroniska, byłem przerażony i zagubiony. Nie wiedziałem, na co się porywam. Na szczęście dali mi czas i przestrzeń, bym mógł odbudować zaufanie. Już pierwszego dnia skorzystałem z wybiegu, a niektórzy pracownicy stali się dla mnie prawdziwymi przyjaciółmi – pozwoliłem sobie na głaskanie i czerpię z tego prawdziwą radość. Bardzo bolały mnie uszy – trzepałem nimi bez przerwy. Personel wiedział, że będę potrzebował kagańca, więc krok po kroku, z pozytywnymi wzmocnieniami, pokazywali mi, że to nic strasznego. Dzięki temu mogłem wreszcie znów wychodzić na spacery i odtwarzać swoje ukochane rytuały: poranki na trawie, popołudnia w cieniu drzew. Bez tych prostych przyjemności dzień był pusty. Teraz czuję się najlepiej, gdy mam stałe godziny spacerów i jasne zasady postępowania. To daje mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju.Czy mam jeszcze szansę? Wierzę, że tak – jeśli znajdę rodzinę, która zrozumie moje potrzeby, zapewni mi przestrzeń i wyznaczy proste, czytelne reguły. Kilka faktów o mnie: -Mam aktualne szczepienia i odrobaczenia. -Jestem wykastrowany. -Uwielbiam długie, różnorodne spacery i naprawdę ładnie chodzę na smyczy. -Z dziećmi może być trudniej – ze względu na mój rozmiar i czasem silne reakcje. -Inne psy przyciągają mnie jak magnes, ale pracuję nad tym razem z personelem schroniska i wierzę, że będzie tylko lepiej. Czekam na Ciebie i Twoje ciepłe serce. Może to właśnie Ty dasz mi dom, na jaki zasługuję? Numer w schronisku: 13001

Hej hej :-) Na imię mi Kiara, na świat przyszłam dokładnie 21 sierpnia 2017 roku w hodowli w Tychach. Jestem przedstawicielem dość kontrowersyjnej rasy American Pit Bull Terier, przez co posiadam rodowód z serbskiej organizacji A.P.B.T. Registar jednej z niewielu, które uznają moją rasę. Przez długi czas żyłam zwyczajnie. Miałam swoją rodzinę, dom i codzienne rytuały. Aż nagle wszystko się posypało… Bez słowa wyjaśnienia zostałam oddana obcym ludziom. Potem było już tylko gorzej – stres, niepewność, ogromna samotność i smutek. Zostałam porzucona, jak niepotrzebna zabawka. 1 maja 2025 trafiłam tutaj, do Psitula – miejsca pełnego psów, emocji, zapachów, ale też dobrych serc. Moje nowe ciocie słusznie uważają, że moja historia nie powinna się wydarzyć. Sprawą zajmują się już odpowiednie organy, bo żadne stworzenie nie zasługuje na takie traktowanie. Początkowo wszyscy mieli nadzieję, że sprawa szybko się wyjaśni, że ktoś przyzna się do błędu, przyjdzie z jakimś sensownym wytłumaczeniem, jednak tak się nie stało, dlatego powoli rozglądam się za nowym lepszym życiem i człowiekiem, który już nigdy mnie nie zostawi. Początkowo byłam wystraszona, zdezorientowana i nieufnie spoglądałam na nowopoznane osoby, jednak szybko zrozumiałam, że nic mi nie grozi. Uwielbiam ludzi, a szczególnie wspólną zabawę z nimi. Zabawki trzeba dobierać mi rozważnie, bo bardzo szybko je niszczę, dlatego muszą być mocne, a najlepiej przeznaczone dla bullowatych, które jak wiadomo mają niesamowitą siłę. Największą frajdę sprawia mi zabawa szarpakiem, to jedna z nielicznych aktywności, którą można mnie trochę zmęczyć. Jestem szybka jak błyskawica, bardzo zwinna i skoczna, jak mnie coś bardzo zainteresuje to trudno jest mi się od tego oderwać. Kocham też spacery – z nosem przy ziemi, odkrywając każdy zakamarek świata. Niestety nie przepadam za innymi psami, raczej nie przewiduję w najbliższym czasie, żebym mogła się z jakimś dogadać. Zostałam zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, jestem też po zabiegu sterylizacji. Numer w schronisku: 13005

Jeszcze niedawno miałem dom, rodzinę, byłem czyimś ukochanym psem. Myślałem, że to na zawsze... Ale pojawiło się dziecko, a wraz z nim wiele zmian. Mój właściciel mówił, że nie ma dla mnie czasu, że niszczę meble, że nie radzę sobie z emocjami i łapię zębami. Nie umiał mi pomóc. A ja? Ja po prostu nie wiedziałem, jak odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W dniu, w którym mnie oddał, wpatrywałem się w niego z nadzieją, opierając głowę o jego kolano. Nie wiedziałem, że właśnie kończy naszą historię... Pierwsze dni w schronisku były dla mnie trudne. Bałem się, nie rozumiałem, co się stało. Chciałem wyjść, gdy opiekunowie mnie wołali, ale moje ciało było jak sparaliżowane. Dopiero po kilku dniach poczułem, że mogę się otworzyć. Przestałem się bać i pozwoliłem sobie na zmiany. Teraz, dzięki cierpliwości i trosce wspaniałych ludzi, wiem, że jeszcze mogę być szczęśliwy! Jestem młodym, energicznym psem, urodzonym 28 października 2023 roku. Potrzebuję przewodnika, który pomoże mi zrozumieć świat i nauczy mnie radzić sobie z emocjami. Odpowiednie spacery to dla mnie klucz – nie tylko długie wędrówki, ale też spokojne eksplorowanie otoczenia, poznawanie zapachów, nauka skupienia. Potrzebuję cierpliwości, konsekwencji i przede wszystkim miłości. Jeśli masz w sercu miejsce dla takiego psa jak ja – psa, który potrzebuje wsparcia, ale w zamian odda całe swoje serce – przyjdź i mnie poznaj. Wierzę, że znajdę rodzinę, która pokocha mnie tym razem na zawsze. Czekam na Ciebie! Toudi Numer w schronisku: 12984

Simba, to młodziutki kocur, który do naszego schroniska trafił 16 lutego 2025 roku z ul. Klonowej gdzie przez balkon wszedł do jednego z mieszkań, podobno pojawiał się tam już od pewnego czasu. W mieszkaniu był wystraszony, ale bez problemu pozwolił się wziąć na ręce i włożyć do transporterka. Mimo naszych ogłoszeń nikt go u nas nie szukał, a to przemiły i zupełnie oswojony kotek. Jest bardzo grzeczny, niekonfliktowy - zgadza się właściwie z każdym kogo spotka na swojej drodze. Simba lubi przytulać się do swoich opiekunów, wyjątkowo lubi być też głaskany po brzuszku i za uchem :-) Korzysta z kuwety. Został zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany, teraz czas znaleźć kochający domek. Numer w schronisku: k-5012

Cześć, tu Yeter! Wiecie, życie bywa nieprzewidywalne… Jeszcze 22 lutego 2025 roku biegałem za piękną suczką w okolicach ronda na ul. W. Walewskiego, a chwilę później… bum! Ona wróciła do domu, a ja? Ja trafiłem do schroniska. I tak oto jestem tu – czarny podpalany dżentelmen, kilkuletni kawaler o nieco tajemniczej przeszłości. Schronisko zrobiło ogłoszenie, ale nikt się po mnie nie zgłosił. Może zgubiłem się już dawno, a może… nigdy nie miałem prawdziwego domu? Trudno powiedzieć, ale wiem jedno – bardzo chciałbym mieć kogoś, kto mnie pokocha i już nigdy nie zostawi. Na moim ciele są blizny, więc na wszelki wypadek dostanę komplet badań, bo może moje życie nie było takie łatwe. Podobno trochę inaczej układam łapki, ale to mi w niczym nie przeszkadza – wciąż mogę chodzić na piękne spacery! A chodzę naprawdę ładnie, bo smycz to dla mnie nie problem. Jestem grzeczny, ale schronisko… no cóż, to nie miejsce dla mnie. Czuję się tu nieswojo, trochę niepewnie, dlatego potrzebuję czasu, żeby się otworzyć. Ale daj mi chwilę, a zobaczysz, że mam w sobie mnóstwo ciepła i miłości. Jestem czyściutki, mam aktualne szczepienia i odrobaczenia, a niedługo czeka mnie kastracja. Może to właśnie Ty dasz mi szansę na nowe, lepsze życie? Szukam spokojnego, cierpliwego człowieka, który pokaże mi, że świat może być dobry i bezpieczny. Adoptujesz mnie? Numer w schronisku: 12965

Starsza kotka, u nas od 22 stycznia 2025 roku po interwencji Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce. Okazało się, że kotka mieszka w ciemnej i zagraconej piwnicy, w której wylądowała prawdopodobnie ze względu na inne zwierzęta w domu. Lili początkowo była bardzo wystraszona, jednak z każdym dniem jest lepiej. Jest przemiła i kontaktowa, tylko potrzebuje spokoju i delikatnego traktowania. Korzysta z kuwety. Z tego co udało nam się nam ustalić jest już po zabiegu sterylizacji, u nas natomast została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana. Czy ktoś pokocha taką kocią babunię? Numer w schronisku: k-5000

Kilkuletni kocurek, który do naszego schroniska trafił 18 stycznia 2025 roku z ul. Piekarniczej gdzie dostał się na halę jednej z firm i nie zamierzał jej opuścić. Ze względu na bezpieczeństwo kotka (pracujące tam maszyny) nie mógł tam zostać. Niestety Mufinek chyba do tej pory nie miał zbyt wiele do czynienia z ludźmi, obserwuje nas na odległość i ewentualnie kiedy jest głodny domaga się jedzonka. Natomiast koty nie robią na nim większego wrażenia, widać, że musiał mieć już wcześniej kocie towarzystwo. Korzysta z kuwety. Jest już odrobaczony i po zabiegu kastracji, czeka go jeszcze szczepienie i czipowanie, po których będzie rozglądał się za jakimś cierpliwym opiekunem, który pokocha go takim jakim jest. Numer w schronisku: k-4999

Muko to starszy kocurek, który do naszego schroniska trafił 15 stycznia 2025 roku z ul. Wolności. Był wtedy w bardzo złym stanie, dlatego przez pierwszych kilka dni przebywał w klinice weterynaryjnej. Na szczęście z każdym dniem czuje się lepiej, chociaż jeszcze wygląda kiepsko. To wyjątkowo miły kocurek, prawdę mówiąc rozkochuje w sobie wszystkich, których spotka na swojej drodze. Uwielbia się przytulać i być blisko człowieka, nie sprawia żadnych problemów. Korzysta z kuwety. Na tę chwilę jest po sanacji zębów oraz kastracji, został też odpchlony i odrobaczony, natomiast reszta zabiegów czeka go jak tylko jego stan zdrowia na to pozwoli. Numer w schronisku: k-4996

Kilkuletni kocurek, który do naszego schroniska trafił 28 listopada 2024 roku z ul. Legnickiej gdzie został prawdopodobnie poturbowany przez innego kota, w wyniku czego miał uszkodzone oczko, które wymagało amputacji. Martin nie mógł wrócić w miejsce swojego bytowania, dlatego został w schronisku. Jest nieufny w stosunku do ludzi, nie życzy sobie póki co żadnego kontaktu, ale nie zachowuje się agresywnie. Od początku kiedy u nas przebywa dopisuje mu apetyt, większość dnia spędza na drzemce w budce. Na tę chwilę trudno nam powiedzieć na ile będzie się w stanie oswoić, ale jesteśmy dobrej myśli. Jest wykastrowany, a jak tylko jego stan zdrowia na to pozwoli to zostanie zaszczepiony i będzie gotowy do adopcji. Numer w schronisku: k-4986

Niestety znów jestem w schronisku :-(( 17.10.2026 Mam dom w Czerwionce-Leszczyny :-) 25.01.2025 Kilkuletni kocurek potrącony przez samochód 26 listopada 2024 roku na os. Młodego Górnika, na szczęście skończyło się się jedynie na stłuczeniach. Był też schorowany i wymagał leczenia. Okazało się, że jest zaczipowany, ale niestety nigdzie zarejestrowany, nikt też go nie szukał. Początki miał bardzo trudne, reagował bardzo agresywnie na każdą próbę kontaktu, teraz reaguje na nas dużym zainteresowaniem, łasi się i nawet pozwala głaskać. Innych kotów się obawia, możliwe, że byłby w stanie za jakiś czas dogadać się z nimi. Chętnie się bawi przeróżnymi zabawkami, lubi wylegiwać się na miękkich posłankach, a kiedy się czegoś wystraszy zazwyczaj zakupuje się w kocyku. Korzysta z kuwety. Jest wykastrowany, a jak tylko jego stan zdrowia na to pozwoli to zostanie zaszczepiony i będzie gotowy do adopcji. Numer w schronisku: k-4980

Cześć, jestem Maks! Mam 11 lat i całe swoje życie spędziłem w domu, otoczony miłością. Niestety los się odwrócił – moja ukochana właścicielka nie jest już w stanie się mną zajmować, dlatego trafiłem tutaj, do schroniska. Choć dbają o mnie najlepiej, jak potrafią, nic nie zastąpi mi prawdziwego domu. Tęsknię za ciepłem, które znałem przez tyle lat. Jestem wesołym i przyjaznym chłopakiem, ale kiedy zostaję sam, trochę łamie mi się serce… Jestem w typie labradora – a to oznacza, że mam w sobie mnóstwo miłości i energii. Uwielbiam spacery, zabawy i bliskość ludzi. Mimo wieku wciąż tryskam entuzjazmem, ale jednocześnie jestem już spokojniejszy i bardziej zrównoważony niż młodsze psiaki. Czego potrzebuję? -przede wszystkim cierpliwego i kochającego opiekuna, który da mi czas na zaadaptowanie się w nowym miejscu. -regularnych spacerów – ruch to moja pasja! Ale spokojnie, dopasuję się do Twojego tempa. -miękkiego legowiska i własnego kąta, gdzie poczuję się bezpiecznie. -czułości, bliskości i wspólnych chwil – jestem psem, który odda całe swoje serce temu, kto mnie pokocha. Kilka rzeczy, o których warto pamiętać, adoptując takiego jak ja: - labradory, nawet te starsze, potrzebują aktywności fizycznej, więc codzienne spacery są obowiązkowe. - ważna jest odpowiednia dieta, bym zachował zdrowie i formę, zwłaszcza że z wiekiem łatwiej o dodatkowe kilogramy. - regularne wizyty u weterynarza to podstawa – jestem już seniorem, więc czasem trzeba będzie zadbać o moje stawy czy inne aspekty zdrowia. - jestem dużym psem, więc nowy dom powinien być gotowy na moje gabaryty – nie tylko sercem, ale też przestrzenią. Jestem gotowy na nowy rozdział w moim życiu. Może to właśnie Ty sprawisz, że ostatnie lata mojego życia będą pełne miłości i bezpieczeństwa? Przyjedź, poznaj mnie, zabierz mnie na spacer – może to będzie początek naszej wspólnej historii? Czekam na Ciebie w schronisku. Twój Maks. Numer w schronisku: 12919

Urodziłem się 22 października 2023 roku. Od szczeniaka mieszkałem z rodziną, która miała dwójkę dzieci – 8- i 12-letniego chłopca. Często spędzaliśmy czas razem: bawiliśmy się, chodziliśmy na spacery i odkrywaliśmy świat. Dzieci były dla mnie prawdziwymi kompanami zabaw, a ja chciałem być ich najlepszym przyjacielem. Niestety, 23 listopada 2024 roku moja właścicielka podjęła trudną decyzję o oddaniu mnie do schroniska. Powiedziała, że nie radzi sobie z moim zachowaniem, a ja wiem, że czasem byłem trudny. Mam problem z bronieniem swoich zasobów – miska, smycz czy moje zabawki to rzeczy, których się kurczowo trzymam. Może to dlatego, że boję się, że coś stracę? Nie wiem, jak inaczej sobie radzić, gdy czuję się zagrożony. Tutaj, w schronisku, widzą, że jestem trochę zagubiony. Z jednej strony tak bardzo chcę kochać, tak bardzo chcę czuć się bezpieczny i zaufać komuś na nowo. Z drugiej strony boję się, że znów stracę wszystko, co jest dla mnie ważne. Czego potrzebuję? Przede wszystkim opiekuna, który będzie cierpliwy i konsekwentny. Kogoś, kto zrozumie moje potrzeby i pomoże mi poradzić sobie z emocjami, które teraz mną targają. Potrzebuję przestrzeni, w której mogę poczuć się bezpiecznie i nauczyć się, że nikt nie chce mi niczego odebrać. Mój opiekun powinien: -Zapewnić mi rutynę – regularne spacery, posiłki i odpoczynek dadzą mi poczucie stabilności. - Warto nauczyć mnie pozytywnych zachowań, np. zamiany przedmiotów na smakołyki, co pokaże mi, że oddawanie rzeczy może być czymś przyjemnym i pomoże unikać konfliktów o zasoby -Zadbać o moją aktywność fizyczną i umysłową – spacery, zabawy węchowe czy nauka nowych komend to nie tylko frajda, ale i sposób na budowanie naszej więzi. -Pozwolić mi na odpoczynek – jestem jeszcze młodym psem, ale nawet ja potrzebuję czasu na regenerację. Przyda mi się spokojny kącik w domu, gdzie będę mógł się wyciszyć i poczuć bezpiecznie. Pamiętaj, że psy, tak jak ludzie, potrzebują chwili spokoju, aby przetworzyć wszystko, co dzieje się wokół nich. Jeśli dam mi czas i przestrzeń, pokażesz mi, że świat nie jest tak straszny, jak czasem mi się wydaje. Co mogę Ci dać? Jeśli dasz mi szansę i czas, obiecuję, że będę Twoim wiernym towarzyszem. Wspólnie przejdziemy przez moje trudności, a z każdym dniem nasza więź będzie silniejsza. Jestem psem, który bardzo chce kochać, ale potrzebuję Twojej pomocy, by nauczyć się, jak wyrażać tę miłość w zdrowy sposób. Czy jesteś gotowy, by mi pomóc? Jeśli tak, proszę, przyjdź i poznaj mnie. Razem możemy zbudować coś pięknego – dom pełen miłości i zrozumienia. Posiadam aktualne szczepienia oraz odrobaczenia. Jestem już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 12909

Navi, to kotka, która urodziła się we wrześniu 2024 roku, a pod naszą opiekę trafiła 14 października 2024 roku z Rodzinnych Ogródków Działkowych przy ul. Gdańskiej, była wtedy chora i przez kolejne dwa tygodnie pozostawała w Centrum Weterynarii. Navi to delikatna koteczka, która potrzebuje trochę czasu, aby poczuć się bezpiecznie w nowym otoczeniu. Choć bywa wystraszona, ma w sobie duszę prawdziwego łowcy – zabawki takie jak wędki czy myszki szybko przyciągają jej uwagę. Gdy już się ośmieli, pokazuje, jak wspaniałą towarzyszką może być. Szukamy spokojnego domu, w którym będzie mogła rozwijać swoje zaufanie i cieszyć się bezpiecznym, pełnym miłości życiem. Idealny opiekun to ktoś cierpliwy, kto doceni jej wrażliwość i pomoże jej rozkwitnąć. Korzysta z kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości kiedy dorośnie należy zgłosić się z nią do nas na bezpłatny zabieg sterylizacji. Numer w schronisku: k-4970

Hej! Jestem Goguś – młody amstaff pełen energii, który z przytupem wkroczył na nowe tory życia. Trafiłem tutaj po interwencji 8 listopada 2024 roku na ul. Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie zrobiłem trochę zamieszania. No cóż, młodość rządzi się swoimi prawami, a ja mam w sobie tyle siły i zapału, że czasami trudno mi to wszystko ogarnąć. Ale czy to znaczy, że nie zasługuję na drugą szansę? Absolutnie nie!Jestem psem z potencjałem, który czeka na swojego człowieka – takiego, który rozumie, jak pracować z psami o mocnym charakterze. Mam w sobie dużo amstaffowego ducha – jestem silny, zdecydowany i wiem, czego chcę. Ale jednocześnie mam ogromne serce, które pragnie bliskości, uwagi i stabilizacji. Potrzebuję kogoś, kto pokaże mi świat w nowy sposób, nauczy, jak być grzecznym i zrównoważonym psem, i da mi przestrzeń na rozwój. Warto wiedzieć, że jestem alergikiem, więc trzeba będzie zadbać o moją dietę i zdrowie. To wyzwanie, ale w zamian mogę obiecać, że z odpowiednią opieką będę w świetnej formie i pokażę Ci, ile radości może dać wspólne życie z takim chłopakiem jak ja. Przyznaję, że w przeszłości zdarzyło mi się zachować nie tak, jak bym sobie życzył – czasami moja energia i impulsywność brały górę, przez co potrafiłem napsocić. Jednak to tylko część mojej historii, która nie definiuje mnie na zawsze. Z właściwą opieką, konsekwencją i spokojem mogę stać się oddanym przyjacielem, na którym zawsze będziesz mógł polegać. Czego potrzebuję jako amstaff? American Staffordshire Terrier to pies, który wymaga: -Regularnej aktywności fizycznej – długie spacery, bieganie czy treningi będą dla mnie idealne, bo muszę spożytkować swoją energię. -Zrównoważonego przewodnika – kogoś, kto potrafi być spokojny, stanowczy i konsekwentny, ale nigdy nie surowy. Potrzebuję miłości, nie przymusu. -Zajęć umysłowych – uwielbiam się uczyć i rozwiązywać problemy. Zabawy węchowe, trening posłuszeństwa czy zabawy intelektualne pomogą mi skupić się na dobrych zachowaniach. -Stabilnego środowiska – lubię wiedzieć, gdzie jest moje miejsce, i czuć się bezpiecznie. Kim powinien być mój opiekun? Szukam kogoś, kto: -Ma doświadczenie z psami w typie bull. -Potrafi budować relacje oparte na zaufaniu i pozytywnej motywacji. -Jest aktywny, odpowiedzialny i gotowy na regularną pracę z psem. -Ma czas i cierpliwość, aby pomóc mi nauczyć się kontrolować emocje i lepiej radzić sobie w różnych sytuacjach. -Rozumie, że potrzebuję być jedynym psem w domu, aby skupić się na budowaniu naszej relacji. Gotowy na wyzwanie i przyjaźń na całe życie? Czekam na Ciebie! Numer w schronisku: 12903

Cześć, jestem Roki. Urodziłem się 15 listopada 2022 roku, a do schroniska trafiłem 9 września 2024 roku z interwencji na ul. Sikorskiego. To był trudny moment – w wyniku napiętej sytuacji pogryzłem nastolatka. Przeszedłem także ciężką chorobę – parwowirozę, która pozostawiła ślad na moim zdrowiu. Teraz mam problemy neurologiczne, które wpływają na moje zachowanie i sprawiają, że praca behawioralna ze mną jest trudniejsza. Wiem, że brzmi to poważnie, ale mimo wszystko jestem młodym psem z ogromnym potencjałem. Mam w sobie mnóstwo energii i chęci do życia. Potrzebuję jednak odpowiedzialnego, cierpliwego opiekuna, który zrozumie moje potrzeby i będzie gotowy pracować ze mną z pomocą specjalistów. Przy odpowiedniej opiece mogę osiągnąć wiele i stać się wspaniałym towarzyszem. Personel schroniska robi wszystko, co w ich mocy, ale to dom, a nie schronisko, jest miejscem, w którym mogę naprawdę zacząć się rozwijać. Moje neurologiczne problemy oznaczają, że czasami zachowuję się nietypowo, ale to nie znaczy, że nie zasługuję na miłość i dom. Wręcz przeciwnie – bardziej niż inni potrzebuję kogoś, kto mnie zrozumie i pokocha takim, jakim jestem. Czy jesteś gotowy, by podjąć te wyzwanie? Jeśli tak, odwiedź mnie w schronisku i przekonaj się, jaki naprawdę jestem. Adopcja mnie to odpowiedzialność, ale także szansa na stworzenie niezwykłej więzi z psem, który mimo trudnej przeszłości potrafi kochać całym sercem. Na koniec dodam, że jestem już zaszczepiony, odrobaczony i po zabiegu kastracji. Czekam na Ciebie – może to właśnie Ty jesteś moim przyszłym opiekunem? Numer w schronisku: 12880

Witajcie, mam na imię Kimi, jestem kilkuletnią suczką w typie rasy husky. Do schroniska trafiłam 18 października 2024 roku, zostałam przywieziona z interwencji z okolic ul. Dzierżona, po której krążyłam bez opieki. Kiedy tu trafiłam byłam nieco wychudzona, a moja sierść nie wyglądała za dobrze. W dodatku cechował mnie początkowy brak zaufania przy kilkukrotnych próbach uwolnienia mojego karku z kolczatki- no tutaj wielkie brawa za cierpliwość. Powoli małymi krokami oswajałam się z dotykiem. Moja niechęć przy wypuszczaniu mnie z wybiegu do boksu również wymagała poświęcenia ze strony personelu. My psy husky mamy charakter dość mało ustępliwy, dlatego też wypracowanie odpowiedniej motywacji nie było najłatwiejszym zadaniem. Na szczęście te wszystkie etapy zmagań są już historią. Niemniej jednak pracę nad szlifowaniem relacji z człowiekiem muszę kontynuować, fajnie by było mieć już z kim. Tutaj pojawia się moja prośba jeśli lubisz czasem pobiegać albo jesteś typem człowieka, który z natury ma zespół niespokojnych nóg, to z pewnością taki wyjący motywator jest Ci pisany. Będę Twoim osobistym trenerem na wyłączność. Tylko daj szansę by moje mądre spojrzenie zdołało Cię oczarować. Nie pozwól mi gasnąć w schronisku, moje miejsce jest przy Tobie.! Zachowuję czystość w pomieszczeniu. Raczej potrafię zostawać sama, nie mam tendencji do generowania zniszczeń. Inne psy przynajmniej na tym etapie są dla mnie obojętne. Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenia. Jestem już zaczipowana, jestem już po zabiegu sterylizacji. Nie zwlekaj, wypełnij ankietę i chodźmy na spacer... Numer w schronisku: 12890

Trafiła do nas 29 września 2024 roku z ul. Św. Kamila w wieku około 2 miesięcy, była wtedy schorowana i wymagała pomocy weterynaryjnej. Po chorobie już prawie nie ma śladu, czas szukać nowej, kochającej rodzinki na całe życie. Mimo tego, że Lovcia raczej do tej pory nie znała za dobrze ludzi to coraz bardziej się do nas przekonuje, na pewno dogadałaby się z innym kotkiem. Jak każdy kociak lubi się bawić, biegać i skakać, czasem trudno za nią nadążyć. Korzysta z kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości należy zgłosić się z nią do nas na bezpłatny zabieg sterylizacji. Numer w schronisku: k-4950

Około 2-miesięczna kotka, która do naszego schroniska trafiła 24 września 2024 roku z ul. Korczoka wraz z czwórką rodzeństwa. Jest rezolutna i szybka, wszędzie jej pełno, chociaż ludzi jeszcze stara się unikać. Świetnie dogaduje się z innymi kotkami, zarówno z tymi, z którymi jest spokrewniona, jak i nowo poznanymi. Uwielbia się bawić. Korzysta z kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości należy zgłosić się z nią do nas na bezpłatny zabieg sterylizacji. Numer w schronisku: k-4939

Około 2-miesięczny kocurek, który do naszego schroniska trafił 24 września 2024 roku z ul. Korczoka wraz z czwórką rodzeństwa. Póki co jest jeszcze nieufny i omija nas szerokim łukiem, ale wierzymy, że szybko zrozumie, że nic mu nie grozi z naszej strony. Uwielbia spędzać czas z innymi kociakami, chętnie bawi się z nimi, ale też zasypia wtulony w jakieś ciepłe futerko. Korzysta z kuwety. Został zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a w przyszłości kiedy dorośnie, należy zgłosić się z nim do nas na bezpłatny zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-4938

Około 2-miesięczna kotka, która do naszego schroniska trafiła 23 września 2024 roku z ul. Korczoka wraz z czwórką rodzeństwa. Jest nieufna, ale bardzo ciekawa świata i z każdym dniem jest coraz bardziej otwarta na nowe znajomości. Uwielbia bawić się ze swoim rodzeństwem, nie pogardzi też wszelkimi zabawkami, które bez problemu wydobędzie z najciemniejszych kątów. Korzysta z kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana, a w przyszłości należy zgłosić się z nią do nas na bezpłatny zabieg sterylizacji. Numer w schronisku: k-4935

Figielek to kocurek, który urodził się prawdopodobnie w maju, a do naszego schroniska trafił 13 sierpnia 2024 roku z ul. Roosevelta. Początkowo trochę chorował, ale to już przeszłość i czas szukać kochającego domku. Przyszła rodzina Figielka musi być spokojna i cierpliwa, bo to wrażliwy kotek, który potrzebuje czasu i zrozumienia. Mimo tego, że jest nieufny, to jest bardzo łagodnym kotkiem, który człowieka obserwuje z dużym zainteresowaniem. Z innymi kotami dogaduje się doskonale, nieważne czy to maluchy, czy już dorosłe kotki, nikomu też się nie narzuca. Korzysta z kuwety. Został zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a w przyszłości należy zgłosić się z nim do nas na bezpłatny zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-4915

Witajcie, mam na imię Śliniak i jestem średniej wielkości psem. Urodziłem się w okolicach 2019 roku. Do schroniska trafiłem 28 sierpnia 2024 roku z interwencji. Byłem uwiązany do drzewa przy ul. Podgórnej, nieopodal znajdującego się sklepu "Żabka". Wydawałem się być znajomy dla personelu schroniska, jak się okazało w okolicach lipca 2024 roku mój właściciel szukał dla mnie nowego domu. Schronisko udostępniło moje ogłoszenie, mój właściciel opisywał mnie jako psa pogodnego, uwielbiającego się bawić z małymi kociakami i mniejszymi od siebie psami. Wspominał, że większych psów się boję, jaki jestem ciekawy świata, ale też nie odmówię poleniuchowania w łóżku. Pochwalił się moją zdolnością reagowania na komendy, aportowania, wszelkie zabawy z piłką, sznurkiem to moje ulubione zajęcia. W ogłoszeniu nie zabrakło cennej informacji o moim lęku separacyjnym, a także o tym, że nie przepadam za dziećmi. Gdy trafiłem do schroniska personel nie poznał tego samego Śliniaka, jakiego opisywał właściciel. Śliniak trafił przerażony, głodny, przeczulony na jakikolwiek najmniejszy ruch. Boi się nawiązać relacji i jest zamknięty na świat. Gdy tylko ujrzę człowieka natychmiast się ewakuuję, a jedzenie podejmuje gdy człowiek odejdzie. To, co się przez ten okres wydarzyło... Bardzo mnie przyblokowało na radość i poczucie bezpieczeństwa. Personel staje na głowie, aby pomóc mi wrócić do wersji poprzedniego Śliniaka, nie ukrywam jednak, że jest to trudne i potrzebuje czasu. Ktoś mnie mocno skrzywdził, czeka mnie sporo pracy... Niestety schronisku nie udało się skontaktować z moim właścicielem, który obecnie przebywa za granicą. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat zmiany w moim zachowaniu, uzyskiwanych progresów napisz: schronisko_zabrze@wp.pl lub zadzwoń:. 519-822-885. Walczę o lepsze jutro! Miejmy nadzieję. Numer w schronisku: 12874

Werek kocurek, który w naszym schronisku zamieszkał 1 sierpnia 2024 roku po śmierci swojej ukochanej opiekuni. Udało na się ustalić, że Werek urodził się w 2019 roku, nigdy nie był kotem wychodzącym, zawsze był zadbany, a jego Pani zabierała go w kocyku do weterynarza. Niestety schronisko okazało się dla niego bardzo dużym stresem, pierwsze dni niemalże w ogóle nie ruszał się z miejsca i bał się każdego ruchu. Dużo się zmieniło od tego czasu, teraz domaga się uwagi i chętnie spędza czas blisko opiekunek, jednak nie można powiedzieć, żeby było idealnie - prawdopodobnie obecność innych kotów powodu u niego nieprzewidywalne reakcje. Najlepiej byłoby znaleźć mu spokojny dom - bez innych zwierząt i małych dzieci, widać, że to właśnie stabilizacji brakuje mu u nas najbardziej. Uwielbia leniuchować i obserwować świat za oknem. Korzysta z kuwety. Numer w schronisku: k-4905

Cześć! Jestem Herkules! Urodziłem się 21 października 2020 roku. Jestem dogiem argentyńskim – dużym, silnym psem o jeszcze większym sercu. W schronisku jestem od 19 kwietnia 2024 roku. Trafiłem tu, bo w moim poprzednim domu wydarzyło się coś bardzo złego. Ugryzłem swojego opiekuna... Wiem, jak to brzmi, ale uwierz mi – nie jestem złym psem. Nigdy nie chciałem nikomu zrobić krzywdy. Niestety, żyłem w ciągłym stresie. Byłem wychowywany w sposób przemocowy, z użyciem narzędzi awersyjnych. Moje potrzeby były ignorowane – brakowało mi spacerów, odpowiedniej dawki ruchu, możliwości eksploracji, zabawy, a nawet leczenia, bo przez długi czas zmagałem się z alergią, której nikt nie leczył. W końcu nie wytrzymałem... Tutaj, w schronisku, jest inaczej. Czuję się bezpieczniej i wiesz co? Nie pokazuję żadnych agresywnych zachowań. Poznałem fajnych ludzi, którzy mnie rozumieją i wiedzą, że nie jestem potworem. Zdecydowanie lepiej czuję się w towarzystwie kobiet – łatwiej mi im zaufać. Teraz szukam domu, ale nie byle jakiego. Potrzebuję opiekuna, który zna psy takie jak ja – wie, czego dog argentyński potrzebuje i rozumie naszą naturę. Jesteśmy psami silnymi, inteligentnymi, lojalnymi i bardzo oddanymi swojej rodzinie. Kochamy bliskość, ruch i pracę z człowiekiem, ale potrzebujemy jasnych zasad i przewodnika, który poprowadzi nas spokojnie i z szacunkiem. Wiem, że nie jestem łatwym przypadkiem, dlatego szukam kogoś doświadczonego, kto rozumie, że szkolenie psa to nie kolczatki, dławiki czy krzyki. Potrzebuję kogoś, kto zbuduje ze mną zaufanie i relację opartą na zrozumieniu i cierpliwości. Jestem gotów pracować i się uczyć, ale potrzebuję kogoś, kto mi w tym pomoże – spokojnie i bez przemocy. Mam też swoje specjalne potrzeby zdrowotne – muszę jeść karmę hipoalergiczną, bo inaczej moje alergie wracają jak bumerang. Jestem wykastrowany i poza alergiami jestem zdrowym chłopakiem. Jeśli czujesz, że moglibyśmy stworzyć drużynę i jesteś gotów dać mi drugą szansę, odezwij się! Marzę o swoim człowieku, który mnie zrozumie i pokaże, że życie potrafi być piękne. Numer w schronisku: 12783

Crow urodził się pod koniec kwietnia 2024 roku, a do naszego schroniska trafił 4 czerwca 2024 roku z ul. Tatarkiewicza wraz z dwójką swojego rodzeństwa i mamą. Mama maluchów była bardzo dzika, więc po sterylizacji wróciła z powrotem w miejsce bytowania. Crow to miły, chociaż nieco wystraszony maluch. Potrzebuje czasu, żeby komuś zaufać, ale łatwo zawiera znajomości z innymi kotkami :-) Uwielbia bawić się i biegać, wszędzie go pełno. Korzysta z kuwety. Został zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany, a w przyszłości kiedy dorośnie należy zgłosi się z nim do nas na bezpłatny zabieg kastracji. Numer w schronisku: k-4869

Niestety rodzina, która adoptowała Gadułka nie dostosowała się/nie sprostała zaleceniom pracownika Schroniska oraz behawiorysty. 8.11.2024 Pojechałem z wymarzonym opiekunem do nowego domku w Zabrzu :-) 2.07.2024 Cześć, jestem Gadułek! Urodziłem się w styczniu 2023 roku, a do schroniska trafiłem 15 listopada 2023 roku z interwencji. Jestem młodym, energicznym psiakiem, który uwielbia ruch i odkrywanie świata. Wszystko robię w biegu, bo przecież szkoda czasu na zatrzymywanie się – życie jest takie ciekawe! W schronisku nauczyłem się ładnie chodzić na smyczy, a wtedy potrafię nawet iść spokojnie. Moją ulubioną zabawą są zajęcia węchowe. Moja schroniskowa mama często rozsypuje mi smakołyki w trawie, a ja z radością je wszystkie wywęszam i zjadam. Uwielbiam parówki, choć mama mówi, że są niezdrowe – ale to przecież moja ulubiona przekąska! Jestem jednak psem, który potrzebuje czasu, cierpliwości i odpowiedniego podejścia. W stosunku do obcych ludzi bywam nieśmiały. Gdy kogoś nie znam, chowam się i szczekam, aby dać znać, że się boję. Jeśli jednak osoba pokaże, że jest przyjazna, staram się być miły i nawiązać z nią kontakt. Nowe miejsca wciąż mnie przerażają – to dla mnie duże wyzwanie. Na znanych trasach poruszam się z uniesionym ogonkiem, ale gdy czuję się niepewnie, chowam go pod siebie. W stosunku do innych psów jestem grzeczny, jeśli i one są przyjaźnie nastawione. 2 lipca 2024 roku miałem szansę na nowy dom w Zabrzu. Pojechałem tam pełen nadziei i radości. Niestety, opiekunowie nie dostosowali się do zaleceń pracownika schroniska i behawiorysty, przez co 8 listopada 2024 roku musiałem wrócić do schroniska. Było to dla mnie ogromnie trudne doświadczenie i niestety wpłynęło na moje zachowanie. Po powrocie do schroniska stałem się bardziej zestresowany i zamknięty w sobie, a moja nieufność wobec ludzi się pogłębiła. Teraz szukam opiekuna, który podejdzie do mnie z ogromną cierpliwością i będzie gotowy na pracę z behawiorystą, aby pomóc mi odbudować zaufanie i pewność siebie. Potrzebuję czasu, by zaufać, ale gdy już to się stanie, zyskasz wiernego przyjaciela na zawsze. Jestem odrobaczony, zaszczepiony, zaczipowany i wykastrowany. Marzę o domu, w którym będę mógł poczuć się bezpiecznie i odnaleźć radość w życiu. Czy mogę liczyć na Ciebie? Numer w schronisku: 12654

Witajcie, mam na imię Max. Jestem małym psem i urodziłem się w okolicach 2019 roku. 15 listopada 2023 roku przywieziono mnie z interwencji. Pozwólcie, że co nieco o sobie opowiem. Jestem psem, który może stwarzać pozory psa nieułożonego, dość sfrustrowanego do takiego stopnia, że nawet zębem o coś lub kogoś zahaczę. Jednak podłoże moich zachowań wynika tak naprawdę z ogromnej potrzeby przebywania z człowiekiem, którego już znam. Potrzebuję również stabilizacji, monotonii, abym mógł przewidzieć każdy etap dnia. Spokoju! Tak spokoju, inne psy nie działają na mnie dobrze. Nie byłbym też zalecanym psem do domu gdzie są dzieci. Mój przyszły opiekun w pewnym stopniu będzie musiał pracować nad moim zachowaniem, bądź pielęgnować efekt wykonanej już pracy w schronisku. Jestem czystym psem, załatwiam swoje potrzeby na dworze. Nie niszczę żadnych rzeczy. Uwielbiam spacery- mógłbym spacerować bez końca, cały czas do przodu, co jakiś czas zerkając czy opiekun podąża za mną. Lubię bawić się szarpakiem. Domagam się pieszczot, sam bez pytania wchodzę na kolana bliskiej mi osoby i rozdaję buziaki. Nie lubię gdy mnie opuszcza, w zamian zawsze zostawia mi małe przekupstwo. Jednak czasem to nie załatwia problemu. Dlatego codziennie mam jakieś zajęcie tj. kong z zamrożoną zawartością do wydobycia albo mata do wylizania, gryzak na dłuższą chwilę i wiele, wiele innych. W schronisku jestem bardzo czujny, kontroluję każdą zmianę czy to przechodzi człowiek, czy ktoś podjedzie samochodem. Rzadko można zobaczyć mnie śpiącego, to wszystko świadczy o tym jak bardzo nie służy mi schronisko. Moje miejsce powinno być w domu... Zgodzicie się ze mną? Dlatego nie rezygnuj ze mnie, ponieważ takie psy jak ja potrzebują jeszcze więcej ciepła ze strony człowieka. Numer w schronisku: 12650

Witam mam na imię Dragon, jestem dużym, bardzo silnym psem. Urodziłem się w okolicach w okolicach czerwca 2022 roku. Do schroniska po raz pierwszy trafiłem 14 czerwca 2023 roku, podobno zostałem uwiązany do drzewa przy torach równolegle przy ul. Cmentarnej. Zostałem przyjęty, okazało się, że sprawiałem dość spore problemy moim właścicielom dlatego postanowili podać taką historię, jednak panująca w domu pustka nie dawała im spokoju. Po dwóch dniach wrócili po mnie, przyznali się do wszystkiego. Otrzymali zalecenia, porady, sugestie a także poinformowano gdzie i w jaki sposób można uzyskać bezpłatną poradę behawioralną. Moje szczęście po tym jak odzyskałem rodzinę trwało do 3 stycznia 2024 roku, tego dnia zjawiła się moja rodzina ponownie w schronisku. Tym razem ugryzłem 9-cio letniego chłopca. Można było wszystkiego uniknąć, można było przede wszystkim zachować się inaczej. Jednak warto w tym wszystkim zwrócić uwagę, że z pewnością nie był to dom dla mnie. Pies tak energiczny jak ja z niespełnionymi potrzebami takimi jak odpowiednio długie spacery, ćwiczenia stymulacyjne ( nauka komend, zabawki interaktywne itp.) a przede wszystkim relacja człowiek=pies na wysokim poziomie. Niestety byłem tego dobra w znacznym stopniu pozbawiony. Dlatego zaczęły pojawiać się problemy, które jedynie narastały! Bez odpowiedniej wiedzy lub fachowej pomocy behawiorysty, który przede wszystkim stosuje metody pozytywne ciężko o zadowalający finał a w tym przypadku o happy end. Liczę, że w schronisku każda osoba z personelu schroniska dołoży wszelkich starań każdego dnia abym nie był sfrustrowany ani też nie pozwolą abym trafił w niepowołane ręce. Jestem dobrym psem, potrafię świetnie aportować, dużo węszę a to mnie wycisza... Chętnie biegam za piłką, podejmuję się wielu zabaw. A smakołyka zjem jeśli będziesz przy mnie... Widzisz, ja wiem ile znaczy dla mnie człowiek. Obecnie mieszkam z moją koleżanką, początki były różne ale ostatecznie zapanowała między nami harmonia.. Widzie, wiele rzeczy się udaje w takim miejscu jak schronisko, wystarczy tylko zadbać o podstawę z podstaw potrzeb każdego psa i wiele rzeczy wydaje się prostsze... Nie zawiedź mnie człowieku, ja tu na Ciebie czekam... Numer w schronisku: 12535

Cześć! Mam na imię Bajor. Urodziłem się 2 sierpnia 2019 roku i jestem dużym, pięknym psem w typie owczarka niemieckiego. Kiedyś miałem swój dom – mieszkałem z suczką Czudi na posesji firmy przy ul. Szybowej. Niestety, po śmierci naszego opiekuna nasze życie się zmieniło. Trafiliśmy do schroniska 14 grudnia 2023 roku i od tamtej pory czekam na kogoś, kto podaruje mi drugą szansę. Początki w schronisku były dla mnie trudne. Byłem nieśmiały i chowałem się na widok ludzi. Ale wiesz co? Powoli odkryłem, że człowiek to fajna sprawa! Teraz cieszę się jak szczeniak, gdy widzę moich opiekunów. Uwielbiam bawić się zabawkami – czasem nawet potajemnie je podkradam, bo kto by się oprze dobrej zabawie? Jestem psem, który potrzebuje czasu i cierpliwości, żeby zaufać, ale kiedy już to zrobię, oddam całe swoje serce. Mam w sobie ogromny potencjał – mogę być świetnym kompanem do spacerów, zabaw, a może nawet treningów. Mam komplet szczepień, zostałem odrobaczony, zaczipowany i jestem po kastracji. Jestem gotowy, by wprowadzić się do nowego domu – może właśnie do Ciebie? Jeśli szukasz psa, który odwdzięczy się lojalnością i miłością za każdą chwilę troski, nie czekaj – przyjedź do schroniska i poznaj mnie. Obiecuję, że zrobię wszystko, żebyś poczuł, że warto było dać mi szansę. Czekam na Ciebie! Numer w schronisku: 12681

Witam mam na imię Kenzo. Urodziłem się w okolicach 2015 roku. Jestem psem w typie rasy owczarka środkowo azjatyckiego. Moja historia ze schroniskiem zaczęła się 27 października 2020 roku, wtedy do schroniska trafiłem po raz pierwszy, przywieziono mnie z interwencji z ul. Tarnogórskiej, gdzie byłem bez jakiegokolwiek nadzoru. 2 listopada 2020 roku odebrał mnie właściciel. Wielokrotnie były sytuacje gdzie przebywałem dokładnie w tym samym miejscu, jednak udawało się powiadomić właściciela aby się mną zajął. 30 sierpnia 2023 roku kolejny raz schronisko zostało powiadomione o tym, że znajduję się przy bramie szpitala przy ul. Tarnogórskiej. Kontakt z właścicielem na początku był znacznie utrudniony, później właściciel stwierdził, że nie ma warunków dla mnie, ponieważ stale uciekam z posesji. Później obiecał, że mnie odbierze, ale niestety do dzisiaj tego nie zrobił. Personel schroniska nie jest zadowolony z takiego obrotu sprawy, ponieważ codziennie starają się aby podopieczni znajdywały domy,. Często jest tak, że idealne psy..... siedzą latami w schronisku. A więc ja, Kenzo z racji wieku, wielkości, predyspozycji i wymagań rasy podejrzewam, że wcale nie będzie mi łatwiej znaleźć swój wymarzony dom. Psy mojej rasy są bardzo inteligentne, wymagają odpowiedniego wychowania, ale też pewnego typu opiekuna. W rękach osób, które są niedoświadczone lub osób, które będą stosować nieodpowiednie metody może to skutkować zachowaniami tymi najmniej pożądanymi. Nie jestem psem, który będzie polecany do domu gdzie są małe dzieci. Jeśli chodzi o warunki mieszkalne, uwielbiam mieszkać na posesji gdzie mam szeroki zakres do kontrolowania otoczenia. Schronisko przede wszystkim szuka domów, w których będziemy członkami rodziny więc powinienem mieć dostęp do domu, aby w nim spać lub mieć wybór gdzie będę chciał się znajdować. Pozostawienie mnie na ogródku nie będzie szczytem moich marzeń, ponieważ spacery, duża dawka ruchu przede wszystkim powinny królować w aspekcie całego dnia. Jestem silny, bardzo ładnie chodzę na smyczy, jednak gdybym chciał pociągnąć mój opiekun powinien potrafić mnie utrzymać. Nie bywam konfliktowy jednak, każdy z nas ma własne granice, ja też je posiadam i nie powinno się o tym zapominać. Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenia. Jestem również zaczipowany. Numer w schronisku: 11794

Witam mam na imię Dorina, jestem małą suczką, urodziłam się w okolicach listopada 2019 roku. Byłam podopieczną schroniska w Nowinach. Zostałam zaadoptowana przez rodzinę z Zabrza, na umowie adopcyjnej moja właścicielka podpisała deklarację, iż jest świadoma leczenia, które w moim stanie zdrowia jest konieczne. Niestety jak już teraz wiadomo trafiłam 11 października 2023 roku do schroniska Psitulmnie, zostałam znaleziona przez kompletnie obcą mi osobę w okolicach ul. Mikulczyckiej. Podejrzewali, że zostałam uderzona przez samochód... jednak to nie przez wypadek. Cierpię na padaczkę a w dodatku byłam brudna i cała wyłysiała - po inwazji pcheł a w dodatku z wilczym apetytem jakbym nigdy nie jadła. Ostatnio coraz to częściej personel schroniska spotyka się z takimi przypadkami.. Niestety nikt się nie poczuwał do wzięcia za mnie odpowiedzialności.. Schronisko poprzednie nie istnieje, a ja nie mam domu, tym razem schronisko pełni tą funkcję.. Dopiero po kilku dniach zaczęłam podchodzić do człowieka, w głównej mierze zainteresowana ewentualnym jedzeniem. Teraz dopiero widok człowieka wywołuje we mnie radośc, bo wiem, że pójdę na spacer, będę głaskana...Będę z człowiekiem na wyłączność. Ale chciałabym już mieć dom, taki na zawsze. Taki prawdziwy. Jestem bardzo ułożoną, łagodną suczką. Potrzebuję spokojnej i wyrozumiałej rodziny, która chce móc się kimś opiekować. Mieszkam wraz ze swoim bardzo spokojnym kolegą, który ma już demencję.. Gdy wychodzę z boksu wiedzą i słyszą o tym wszyscy, kiedy uda mi się powęszyć kawałek polany następuje cisza.. Chciałabym żeby te koszmary ze schroniskami, różnymi domami i tułaczkami wreszcie się skończyły. Podczas pobytu w Psitulu, zwiedziłam jeszcze Centrum Weterynaryjne. Miałam przeprowadzone badania, dzięki czemu dopasowano mi leczenie, po którym ataki ustąpiły i zebrałam siłę. Jestem gotowa do węszenia za nowym domem... Numer w schronisku: 12626

Witam mam na imię Iva. Jestem średniej wielkości, kilkuletnią suczką. Do schroniska trafiłam wraz z kolegą z interwencji z okolic osiedla Słoneczna Dolina w Zabrzu. Niestety mimo ogłoszenia na fanpage-u społecznościowym schroniska, nikt po nas nie wrócił. Jestem bardzo przyjaźnie nastawiona do ludzi, nie reaguję zanadto również na inne psy. Zachowuję czystość, nie sprawiam problemów, nie niszczę legowiska ani kocy. Na spacerach idę grzecznie, słucham uważnie opiekuna. Lubię się przytulać i być głaskana. Uwielbiam łakocie, Davos zawsze zostawia nadgryzionego smakołyka, ja dbam o to, by się nic nie zmarnowało. Ja i Davos jesteśmy dobrze dogadującym się duetem, nie ma między nami nawet najmniejszego konfliktu, co wskazuje na to, że mieszkaliśmy ze sobą. Dzielnie znoszę wszelkie zabiegi pielęgnacyjne, oraz te mniej przyjemne weterynaryjne.Moja opiekunka mówi, że nie istnieje prosta forma opisująca w jaką relację wchodzę z kimś kogo znam i bardzo go lubię. Tworzy się wtedy taka magiczna aura porozumienia, myślę, że jeśli znaliście się ze swoimi psami na tyle dobrze będziecie wiedzieć o jakiej magicznej aurze mowa...:) Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Jestem również zaczipowana. Jestem już po zabiegu sterylizacji. Mam nadzieję kogoś zauroczyć swoimi pięknymi, mądrymi oczyma... Numer w schronisku: 12580

Cześć! Mam na imię Kobo. Jestem dużym psem w typie american staffordshire terrier i choć moje życie było dotąd pełne zawirowań, wciąż wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ktoś, kto mnie zrozumie i da szansę na lepsze jutro. Do schroniska trafiłem 2 lipca 2023 roku, po tym jak zostałem przerzucany z domu do domu. Brak stabilności i odpowiedniego zrozumienia moich potrzeb doprowadziły do sytuacji, która skończyła się etykietą „agresywny”. Nikt nie zapytał, czy byłem odpowiednio nakarmiony, czy coś mnie bolało, czy może bałem się lub czułem, że ktoś naruszył moje granice. Od czasu, gdy jestem w schronisku, dużo się zmieniło. Moje ciało doszło do siebie – rany się zagoiły, sierść wygląda zdrowo, a ja nabrałem sił i odzyskałem nieco pewności siebie. Wiem, że nie jestem psem dla każdego – nie będę polecany do domu z małymi dziećmi, ale wierzę, że znajdzie się osoba, która spojrzy na mnie z troską i zrozumieniem. Potrzebuję kogoś, kto ze spokojem i cierpliwością pomoże mi odbudować zaufanie do ludzi, unikając sytuacji, które mogłyby mnie zestresować. Osoby, która będzie gotowa popracować ze mną nad moim zachowaniem i stworzy bezpieczne, przewidywalne środowisko. Personel schroniska robi wszystko, by dokładniej mnie poznać i pomóc w określeniu, jaki dom będzie dla mnie najlepszy. Mam nadzieję, że znajdzie się ktoś, kto zobaczy we mnie psa z potencjałem i pozwoli mi udowodnić, jakim wiernym i oddanym przyjacielem potrafię być. Jestem już po wszystkich szczepieniach, odrobaczeniu, zostałem zaczipowany i wykastrowany. Może to właśnie Ty jesteś osobą, której tak bardzo potrzebuję? Przyjdź, poznaj mnie, a wspólnie możemy napisać nowy, lepszy rozdział mojego życia. Numer w schronisku: 12546

Witam, mam na imię Lejdi. Jestem dużą suczką w typie rasy owczarka niemieckiego. Urodziłam się w 2016 roku. Do schroniska przyprowadził mnie 27 lipca 2023 roku mój właściciel, który stwierdził że nie stać go na moje utrzymanie. Trafiłam tutaj dość chuda i niestety zaniedbana. Na moim ciele można było zauważyć liczne wyłysienia oraz strupki, w tym miałam też przerośnięte pazury. Towarzyszył mi niesamowity dyskomfort spowodowany wielką manifestacją pcheł. Już pierwszego dnia zostałam otoczona opieką, otrzymałam odpowiednie środki oraz zabezpieczenia przed pchłami, dzięki czemu w szybko sposób mogłam o nich zapomnieć. Nie do końca wiadomo dlaczego, ale zdecydowanie bardziej darzę sympatią mężczyzn niżeli kobiety. Oczywiście robię postępy, ponieważ muszę tu współpracować i z Paniami i z Panami. Jednak na widok Panów mój ogonek macha niemalże od razu. A z Paniami bywa różnie. Nie jestem zwolenniczką zabawek, nie biegam specjalnie za piłkami czy patykami. Okaże się później czy nie znam formy zabawy czy po prostu mnie to nie kręci. Póki co nie pokazałam się ze złej strony w stosunku do innych psów, ale czas pokaże jak jest w rzeczywistości. Zachowuję czystość w pomieszczeniu, za co jestem chwalona przez pracowników schroniska. Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałam również zaczipowana, jestem już po zabiegu sterylizacji, po którym mam nadzieję znaleźć dom, prawdziwy dom.... Numer w schronisku: 12565

Środa to kotka, która na świat przyszła na początku lipca 2022 roku, a trafiła do nas 24 sierpnia 2022 roku po tym jak była wyłapywana wraz z rodzeństwem na terenie Śląskiego Uniwersytetu Medycznego przy ul. Jordana. Niestety to już kolejny miot, który do nas stamtąd trafił i kolejny miot, który ma ogromnego pecha... Kociaki stamtąd mają duży problem z oswojeniem się cudownie dogadują się z innymi kotami, natomiast od człowieka trzymają się na dystans, a szczególnie obcego, czyli potencjalne osoby zainteresowane ich adopcją nawet nie za bardzo mają jak je zobaczyć. Środa to już w ogóle mały pechowiec, bo początkowo bardzo dużo chorowała, przez co długo nie pojawiała się na naszej stronie, a kiedy już wyzdrowiała to gdzieś umknęło dodanie jej zdjęcia i opisu, chociaż chyba niewiele to zmieniło, bo jej rodzeństwo na naszej stronie jest od wielu miesięcy i zupełnie nikt się nimi nie interesuje :-( Jest wesołym i aktywnym kotem, kiedy jest ciepło, chętnie spędza czas na osiatkowanym balkonie. W domu tymczasowym, w którym mieszka przebywa z innymi kotami i psami, dlatego jak najbardziej mogłaby zamieszkać w domu z innymi zwierzakami. W tym momencie jest już zdrowa, odrobaczona, zaszczepiona i wysterylizowana, czyli w pełni gotowa do adopcji, ale czy ktoś w końcu zobaczy w niej to coś i pokocha i mimo wszystko? Numer w schronisku: k-4535

Witam mam na imię Aris. Jestem dużym psem w typie owczarka niemieckiego. Urodziłem się w okolicach stycznia 2015 roku. Od małego szczeniaczka mieszkałem ze swoją rodziną. Mijały lata, schronisko nieraz mnie już gościło gdy udało mi się uwolnić z posesji, ale zawsze wracałem do mojego domu. Niedawno odszedł mój właściciel, a jego córka próbowała szukać mi nowego domu, była nawet jedna szansa, szybko jednak ze mnie zrezygnowali i następnego dnia już byłem z powrotem. 7 lipca 2023 roku zostałem oddany ostatecznie do schroniska. Obecnie szukam nowego domu, osoby zainteresowane powinny być świadome, że potrzebuję posesji, po której mogę swobodnie biegać. Możliwości korzystania dowolnie z części domu. Ponieważ takie warunki miałem dotychczas. Nie będę polecanym psem do domu, gdzie są małe dzieci. Jestem dobrym psem, ale wymagam pewnej pracy behawioralnej, która pomogłaby mi w odpowiedni sposób radzić sobie z emocjami. Cierpię na zaburzenia kompulsywno-obsesyjne, ale nie uszkadzam sobie przy tym ciała. Natomiast nie jest to zachowanie, które należy zaakceptować. Potrzebuję domu, w którym będę członkiem rodziny, a rodzina będzie miała dla mnie czas. Gdzie będę pełnił funkcję przyjaciela rodziny, a nie funkcji stróża. Proszę, nie pozwól bym dożył starości w schronisku... Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Numer w schronisku: 9738

Witam mam na imię Bazyla. Jestem średniej wielkości, kilkuletnią suczką. Do schroniska trafiłam 21 czerwca 2023 roku, interwencja miała miejsce na terenie posesji naszego domu przy ul. Sejmowej,mieszkałam tam wraz z trzema innymi psami. Schronisko zostało poproszone o zabezpieczenie psów. Jestem dość ostrożna w nawiązywaniu nowych relacji z ludźmi, ale na widok smyczy nie reaguję płochliwie, wiem do czego służy i potrafię się na niej poruszać w przeciwieństwie do reszty suczek z mojego domu. Jestem dość szczekliwa (obronna), chociaż mogłoby to sugerować, że szczekam notorycznie. Nie, szczekam wtedy gdy czuję się zagrożona. Albo gdy chcę kogoś odstraszyć. Mam słaby punkt, są to łakocie wszelkiego rodzaju. Z tego tytułu nie należę do najszczuplejszych psów. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem już po zabiegu sterylizacji. Numer w schronisku: 12540

Witam, nazywam się Leter. Jestem małym, kilkuletnim psem. Moja przygoda ze schroniskiem zaczęła się 13 maja 2023 roku, po tym jak zostałem przyprowadzony przez pewnego Pana, który jak twierdził, błąkałem się od tygodnia nieopodal ul. Madei. Zostałem doprowadzony w plastikowym pojemniku przymkniętym deską, a cały pojemnik wzmocniony pasami, abym się nie wydostał. Według wypowiedzi mężczyzny rzucałem się do wszystkich w powietrzu a najbardziej do wnuczki tego Pana. Po kilku dniach od przyjęcia personel postanowił poczynić powolutku jakieś kroki, obserwowali, w jakim stresie trafiłem, czekali aż emocje ze mnie opadną. Obecnie jest o niebo lepiej, bardzo mi się podoba towarzystwo innych psów, mój młodszy kolega zaczepia mnie do zabawy i jakoś ten czas szybciej mija. Nie sprawiam większych problemów, choć widać po mnie, że został mocno skrzywiony obraz prawidłowej relacji, jaka powinna występować między człowiekiem, a psem. Wiele trzeba będzie poświęcić czasu i pracy, aby to odbudować. Mam jednak nadzieję, że w związku z tym iż podpatruję swoich kolegów, będę w stanie się przełamać i spróbować jak oni nawiązać normalną swobodną relację z jakimś człowiekiem. Z pewnością nie potwierdziło się to, że rzucam się do gryzienia. Potrzebuję czasu, możliwości przewidzenia tego co mnie za chwilę czeka, monotonia jest w takich sytuacjach bardzo potrzebna. Czekam na doświadczonego i cierpliwego opiekuna. Nie będę polecanym psem do rodzin z dziećmi, a zwłaszcza z małymi dziećmi. Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, jestem już po zabiegu kastracji. Skrobnę do Was jak coś uda mi się wypracować, albo najlepiej jak pójdę do nowego domu, trzymajcie kciuki :) Numer w schronisku: 12503

Dzień dobry, nazywam się Jasiek i jestem małym, kilkuletnim psem. W schronisku zamieszkałem wraz z Pankim 8 lutego 2023 roku. Po interwencji II Komisariatu Policji zostaliśmy zabrani do schroniska, ponieważ nasza właścicielka trafiła do szpitala. Panki i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Panki ma zupełnie inną strategię radzenia sobie z sytuacjami, ja gdy czuję się zagrożony, uciekam gdzie się da. Teraz mieszkamy w boksie, kiedy człowiek pojawia się z jednej strony, my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Zdecydowanie ja jestem bardziej przerażony wszystkim niż Panki, choć kiedy wydaje mi się, że nikogo nie ma, jestem w stanie zbliżyć się do tego miejsca, gdzie wcześniej był opiekun. Niestety nie zmienia to zbyt wiele, ponieważ przy takiej ilości psów, które lgną do ludzi i chcą z nimi przebywać my, odludki nie robimy zbyt dużego wrażenia, o ile ktokolwiek nas zauważy... Posiadam aktualne szczepienia, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 12432

Witam, mam na imię Panki. Jestem małym, kilkuletnim psem. 8 lutego 2023 roku podczas interwencji II Komisariatu Policji zostało wezwane schronisko celem zabezpieczenia nas, ponieważ nasza właścicielka została zabrana do szpitala. Jasiek i ja jesteśmy psami, które w tym momencie boją się nawet wiatru. Dlaczego? Ponieważ nasza właścicielka nie wyprowadzała nas na zewnątrz, nie wiedzieliśmy co to spacer, ani do czego służy smycz. Nie ukrywam, że w sytuacjach dla mnie stresujących jestem w stanie nawet ugryźć. Proszę o wyrozumiałość, nie znam nikogo oprócz Jaśka i naszej właścicielki. Jestem w połowie dzikim psem i teraz mieszkamy w boksie i kiedy człowiek pojawia się z jednej, strony my uciekamy na drugą. Owszem gdy podrzucają kulki z pasztetu albo kawałki parówek to chętnie zjadamy, ale to jest sekunda i nas nie ma. Robimy postępy przy ludziach, którzy wykonują przy nas czynności np.: porządkowe, sprzątanie itd. Wtedy siedzę w jednym miejscu i obserwuję. Potrzebuję doświadczonej osoby, kogoś cierpliwego i zmotywowanego do działania. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 12431

Dzień dobry mam na imię Misiek, jestem małym, młodym psem.12 stycznia 2023 roku zostałem znaleziony rzekomo przez pewną kobietę w okolicach CH Platan, mieszczącego się w okolicach pl. Teatralnego. Zostałem przewieziony do schroniska. Inspektorzy TOZ otrzymali informacje dotyczące moich właścicieli, złożyli im wizytę, rozpoczęli również czynności w sprawie porzucenia. W schronisku początki były bardzo trudne zarówno dla mnie jak i pracowników, którzy musieli mnie wyprowadzać na spacery, prowadzić czynności porządkowe w moim boksie, karmić mnie. Dlaczego to takie trudne? Ponieważ zdążyłem nauczyć się, że ręce człowieka karcą, sprawiają ból. Nie byłem dobrze traktowany w swoim domu. Dlatego jakakolwiek czynność wykonywana przez pracowników musi być dobrze przemyślana a ruchy uważne, abym w żadnym wypadku nie poczuł się zagrożony. Ciężko jest zaufać gdy najbliższe mi osoby wyrządziły taką krzywdę. Czeka mnie dużo pracy na szczęście trafiłem do miejsca, w którym los zwierząt nie jest obojętny. Mam nadzieję, że niedługo przeczytają Państwo opis w nieco weselszym wydaniu. Póki co uczę się na nowo nawiązywania relacji człowiek-pies. Trzymajcie kciuki.Zostałem również zaszczepiony, odrobaczony oraz zaczipowany. Jestem już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 12408

Witam mam na imię Oti, jestem kilkuletnią, dużą suczką w typie owczarka niemieckiego. Urodziłam się 17 kwietnia 2016 roku, a do schroniska trafiłam 22 grudnia 2022 roku. Przyprowadziła mnie moja dotychczasowa właścicielka, która wzięła mnie od ludzi z portalu olx.pl. Niestety nie posiadała stałego miejsca zamieszkania. Po śmierci babci, która jej zmarła nie miałyśmy się gdzie podziać, z tego właśnie powodu mnie oddała. W dniu przyjęcia personel schroniska zauważył, że cierpię na chore uszy, w wyniku czego obecnie muszą być nieco podleczone. Moja dotychczasowa właścicielka posiadała książeczkę zdrowia jeszcze od mojej poprzedniej rodziny. Posiadam aktualne szczepienia, w schronisku zostałam odrobaczona. Od początku mam bardzo dobry kontakt z ludźmi w zasadzie cieszę się na widok każdego człowieka. Jednak podczas spacerów często mam "blokadę", zatrzymuję się i nie chcę iść dalej. W pełni bezpieczna czuję się w schronisku. Oczywiście personel i wolontariusze mi na to nie pozwolą i będą wspólnie ze mną przełamywać moje bariery, oni się nigdy nie poddają. Ja w swojej nadziei na nowy dom również się nie poddam! Choruje na niedoczynność tarczycy i przyjmuje Forhyron. Miesięczny koszt: 100 zł Numer w schronisku: 12392

Witam mam na imię Leon. Jestem małym, kilkuletnim psem. Do schroniska trafiłem 14 listopada 2022, zostałem wyłapany przez zespół pracowników schroniska. Oczywiście cała akcja nie zakończyłaby się powodzeniem gdyby nie pomoc pracowników Miejskiego Składowiska Odpadów Komunalnych. Na wysypisku urodziłem się, ale kiedy byłem bardzo malutki zostałem zabrany przez pewną rodzinę do domu, niestety kiedy podrosłem stałem się już niepotrzebny i znowu tam wylądowałem ? Najpierw żyłem tam z dwoma suczkami, które zostały zabrane do schroniska wraz z szczeniętami, wtedy udało mi się wymigać i nie trafiłem za kraty, zacząłem trzymać się bliżej pracowników ochrony, żyłem tam w zgodzie z suczką a później jeszcze z drugim psem, który uchował się wśród miotów. Dosyć dobrze żyłem z ludźmi z stróżówki, ale zdarzały się też takie osoby, z którymi nie potrafiłem się dogadać i którym bardzo zależało, żeby jednak mnie wyłapać. W schronisku oprócz opery mydlanej, którą prezentowałem zaraz jak wspomniałem sobie o braku wolności to od początku zachowywałem się dość przyzwoicie. Może mam za sobą parę prób ucieczek, ale działo się to tylko wtedy kiedy bardzo się bałem, a boję się wszelkich wystrzałów i burzy. Potrafię bardzo ładnie chodzić na smyczy, zachowuję czystość, uwielbiam chodzić na spacery na których ciągle się tarzam, węszę i bawię z moją koleżanką z boksu. Właściwie jestem w stanie dogadać się z każdą suczką, z innymi chłopakami różnie bywa – jedni zupełnie mi nie przeszkadzają, a znowu inni trochę działają na nerwy. W kontaktach z nowopoznanymi osobami jestem ostrożny, ale coraz łatwiej przychodzi mi zdobywanie nowych znajomości. A jak już kogoś poznam to jest ze mnie przytula jakich mało ???? Najbardziej chciałbym zamieszkać w jakieś spokojnej okolicy, najchętniej z jakąś psią koleżanką, bo nie lubię samotności, a razem zawsze jakoś raźniej. Zostałem zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i poddany zabiegowi kastracji, to jak? Chcesz mnie poznać? Numer w schronisku: 12368

Wtorek to kocurek, który do naszego schroniska trafił 23 sierpnia 2022 roku z terenu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego przy ul. Jordana wraz z innymi kociętami, a na świat przyszedł na przełomie czerwca/lipca. Jest młodym, pełnym energii kotkiem, który uwielbia bawić się sam, z rodzeństwem i z człowiekiem. Najchętniej cały dzień by na zmianę spał i się bawił. Jest dość nieśmiały, ale chętnie podbiega do człowieka zachęcony wędką z piórkami. Nie lubi głaskania ani brania na ręce i często uciekam, gdy człowiek się do mnie zbliża. Wynika to z jego dzikiej natury, bo pierwsze 2 miesiące życia spędził na dworze. Wymaga oswojenia, ale z czasem może stać się wspaniałym towarzyszem. Mieszka z innymi kotami i psami, których się nie boi. Korzysta z kuwety. Został zaszczepiony, odrobaczony, zaczipowany i wykastrowany, czy w końcu zdarzy się cud? Numer w schronisku: k-4532

Czarunia do naszego schroniska trafiła 22 sierpnia 2022 roku z terenu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego przy ul. Jordana wraz z innymi kociętami, a na świat przyszła na przełomie czerwca/lipca. Jest młodym energicznym kotkiem, który uwielbia zabawy i towarzystwo innych kotów. Chętnie leży na drapaku i obserwuje co się dzieje wokół. Ludzi jeszcze trochę się boi, ale jak się zapomni, to daje się pogłaskać. Drzemie w niej dzika natura, gdyż pierwsze 2 miesiące spędziła na dworze, ale ciągle robi postępy i coraz lepiej reaguje na ludzi. Korzysta z kuwety. Został zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana, czy ktoś się zakocha? Numer w schronisku: k-4531

Witam, mam na imię Maja, jestem kilkuletnią, bardzo silną suczką w typie amstaffa. Niestety moja historia jest długa i zawiła. Jako szczeniak trafiłam do schroniska w Gdańsku i już wtedy miałam spore problemy ze skórą. Zostałam zaadoptowana jako 10-miesięczna suczka przez rodzinę z Gdańska. Niestety przez brak możliwości zapewnienia odpowiedniej opieki na czas wyjazdów mojego właściciela za granicę, szukali dla mnie nowego domu. Kolejny dom ze względu na alergię dziecka również został zmuszony do oddania mnie w kolejne dobre ręce. W swoim trzecim domu zagościłam zaledwie dwa tygodnie, ponieważ u noworodka również wystąpiła silna alergia. Swoim czwartym domem również nie nacieszyłam się zbyt długo z uwagi na aresztowanie mojego kolejnego właściciela, ale ten zdążył przekazać mnie innej osobie, która nie zapewniła mi odpowiedniego nadzoru. Dlatego też 11 września 2022 roku pogryzłam psa przy ul. Floriana, który spacerował ze swoim właścicielem i tym sposobem trafiłam do schroniska. Zaniedbana, skóra w stanie nieleczonej choroby, problemy z uszami, podrażnione przestrzenie między palcami, ubytki sierści, niesamowity świąd. Oczywiście mój pobyt w schronisku nie obył się bez wizyty w Centrum Weterynaryjnym. Tam wykonano mi badania i dobrano leczenie. W schronisku zamieszkałam sama w boksie. Cieszę się każdą wizytą czy pracownika, który przeszedł uporządkować mój boks, czy opiekuna, który dba o nawiązywanie dobrej relacji z personelem czy wolontariusz, który zabierze mnie na chwilę zapomnienia, czyli spacer. Czy zwyczajnie przyjdzie i posiedzi koło mnie. Nawet nie wiecie, jak ważne jest to dla mnie. My psy jesteśmy bardzo spragnieni kontaktu z Wami, ludźmi. Przyzwyczajacie nas do siebie, a potem kiedy was zabraknie, my zamykamy się w sobie. Ja chyba jednak urodziłam się pod ciemną gwiazdą i los mi nie sprzyja. Od szczeniaczka tułam się po świecie, niechciana, przerzucana z rodzinę na rodzinę. Ciężko tak naprawdę jest mi stwierdzić, czy wiem, jak to jest mieć prawdziwą rodzinę, sami pewnie rozumiecie dlaczego. Ogólnie bardzo lubię ludzi, cieszę się na ich widok. Jestem bardzo silna, dlatego mój opiekun musi być osobą doświadczoną. W swoim boksie posiadam zabawki oraz koc, w nienaruszonym stanie. Grzecznie przyjmuję leki. Została wysterylizowana. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na mój temat napisz : schronisko_zabrze@wp.pl lub zadzwoń pod numer tel:. (32) 271-47-97 Właściwie całe swoje życie mierzy się z problemami skórnymi i otrzymuje codziennie Vetoskin i Apoquel. Miesięczny koszt: 410 zł Numer w schronisku: 12330

Kocurek, który trafił do nas 29 sierpnia 2022 roku z terenu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, gdzie do tej pory mieszkał z resztą swojego rodzeństwa. Maluszki na świat przyszły prawdopodobnie na początku lipca. Dumanek jest zadziorny, przy zbliżeniu się do niego można usłyszeć ostrzegawcze syczenie, ale gdy zrobi się to spokojnie, to da się wziąć na ręce i pogłaskać. Początkowo był bardzo wystraszony, ale z każdym dniem jest lepiej, drapie coraz rzadziej, za to mruczy przy głaskaniu coraz głośniej. W otwartych przestrzeniach dużo biega, jest bardzo ciekawski, bawi się każdym napotkanym przedmiotem. Uwielbia też spędzać czas na figlach ze swoją siostrą Lunką, z którą przebywa w domku tymczasowym. Załatwia się do kuwety.Został zaszczepiony, odrobaczony i zaczipowany. Numer w schronisku: k-4536

Lunka to kotka, która trafiła do nas 29 sierpnia 2022 roku z terenu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, gdzie do tej pory mieszkała z resztą swojego rodzeństwa. Maluszki na świat przyszły prawdopodobnie na początku lipca. Początkowo była bardzo przestraszona, nadal ucieka przed człowiekiem i chowa się w niedostępnych kątach, ale gdy uda się ją wziąć na ręce, to uwielbia być głaskana, grzecznie leży i przeciąga się. Chętnie się bawi i spędza czas ze swoim bratem Dumanem, razem z którym zamieszkała w domku tymczasowym. Załatwia się do kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona i zaczipowana i wysterylizowana. Numer w schronisku: k-4538

Dzień dobry, mam na imię Lara. Jestem starszą suczką w typie rasy amerykański staffordshire terrier. Urodziłam się w okolicach 2010 roku. W schronisku zamieszkałam 22 maja 2022 roku, po tym jak zostałam odebrana właścicielowi w wyniku interwencji Straży Miejskiej przy ul. Wolności. Byłam uwiązywana do pieca, w stanie nieleczonej choroby, a do tego wszystkiego w tragicznych warunkach. Zaraz po odbiorze zostałam przewieziona do Centrum Weterynaryjnego, tam zostałam poddana szczegółowej diagnostyce. Miałam wdrożone leczenie oraz wykaz kolejnych kontroli. W tej chwili stan zdrowia znacznie się ustabilizował, jednakże w moim wieku nie można w tym zakresie spocząć na laurach. Stale powinnam być obserwowana, ponieważ bywają dni, kiedy doskwiera mi nawet ból w nogach. Z całego tego okresu badań i zintensyfikowanej pielęgnacji najbardziej spodobały mi się kąpiele. Ah te masaże po moim starym kręgosłupie, cudowny relaks :) Choć humory mam jak pogoda, charakter też nie należy do najlżejszych to i tak mam swoje grono fanów wśród wolontariuszy i pracowników. Na wybiegu nie lubię być sama, cenię sobie dobre towarzystwo. Nie znoszę widoku kiedy ogranicza mnie ogrodzenie, a opiekun się mną nie zajmuje. Przecież ja się domagam tu i teraz :) Lubię spacerować, może już nie tak szybko jak kiedyś, ale spokojny odprężający spacer, czemu nie ? :) Uwielbiam też ten moment rano i wieczorem kiedy przychodzi do mnie opiekun z kuleczką z pasztetu. Mam świadomość, że są tam ukryte tabletki zalecone od weterynarza, ale ten pasztecik jest taki pyszny :) Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat mojego stanu zdrowia, oraz możliwości adopcyjnych zadzwoń :) Ma zaburzenia neurologiczne, otrzymuje Neurovit i Encorton, ponadto na problemy alergiczne Apoquel. Miesięczny koszt leczenia: 400 zł Numer w schronisku: 12237

Cześć mam na imię Train, jestem małym, kilkuletnim psem. Na psitulowym facebook-u niedawno było o mnie bardzo głośno. To ja jestem tym psiakiem potrąconym przez pociąg. Miałem dużo szczęścia. Całe zdarzenie miało miejsce 27 stycznia 2022 roku, wtargnąłem na tory kolejowe Zabrze-Biskupice, po których jechał pociąg. Udało się mnie złapać zanim przyjechał pracownik schroniska. Po tym zdarzeniu od razu zostałem przewieziony do Centrum Weterynaryjnego, tam spędziłem kilka dni. Niedawno wróciłem do schroniska, początkowo miałem problem ze wzrokiem, ale powolutku wraca do normy :) Zjadam grzecznie wszystkie leki, które jeszcze na ten moment otrzymuję. Apetyt również mam spory, dobrego kucharza tu mają :) Mam pewne braki w kontaktach z ludźmi, ale przecież nie wszystko na raz. Wspólnie damy sobie ze wszystkim radę. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na mój temat napisz:. schronisko_zabrze@wp.pl lub zadzwoń pod numer tel:. (32) 271-47-97. Numer w schronisku: 12153

(Niestety na chwilę obecną trwa praca behawioralna) ! Cześć, nazywam się Parys. Jestem średniej wielkości, młodziutkim psem. Moja historia ze schroniskiem zaczęła się 31 stycznia 2022 roku, kiedy to biegałem sobie po polanie w okolicach Al. Korfantego blisko ul. Niedziałkowskiego. W pewnym momencie pojawił się drugi piesek z którym na początku nawiązałem chwilową więź. Aż do momentu sporu o patyk. Właściciel zabrał swojego pieska, a ja zostałem z patykiem sam. Po mnie nikt nie przyszedł, po dłużej chwili ten sam pan, ale już bez pieska przyszedł wraz z panią. W ręku miała smycz, nie za bardzo chciałem kończyć swoją zabawę przecież tak fajnie się bawiliśmy. Ostatecznie namówiła mnie, wzięła mnie do samochodu no i teraz mieszkam tu. Na początku byłem przerażony, ale szybko nawiązałem kontakt z personelem schroniska. Dzięki temu każdy kolejny dzień był zdecydowanie łatwiejszy do przeżycia. Uwielbiam się bawić, w swoim boksie otrzymałem pakiet zabawek, które nigdy mi się nie nudzą. Co chwilę inna, opiekun wziął piłeczkę? A niech to, właśnie chciałem się nią pobawić. - Daje mi ją. Wziął inną zabawkę, no masz, teraz tę właśnie chciałem. I tak w kółko :) Pysio mi się nie zamyka podczas zabawy. Tak samo jak bawić, uwielbiam się przytulać. Śmiem zauważyć, że mając do wyboru pysznego smakołyka, a opiekuna pragnącego mnie przytulić, rezygnuję ze smakołyka biegnąc w stronę opiekuna. Takim jestem łasuchem na pieszczoty :) Wiele przede mną, mam nadzieję, że wiele dobrego. Potrzebuję rodziny na stałe, kochającej, cierpliwej, konsekwentnej, ale przede wszystkim rodziny! Zresztą sobie z pewnością poradzimy :) Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Zostałem zaczipowany, a także jestem już po zabiegu kastracji. Ma zaburzenia behawioralne, otrzymuje Hydroksyzynę i Kalmvet. Miesięczny koszt: 80 zł Numer w schronisku: 12157

Cześć! Jestem Blondie – średniej wielkości, kilkuletnią suczką pełną energii i radości życia. Do schroniska trafiłam 23 lipca 2021 roku, kiedy to urządzając sobie spacer po Al. Monte Cassino, zapomniałam, że nie wolno biegać po jezdni. Tak, wiem – to było trochę nieodpowiedzialne, ale kto z nas nie zrobił kiedyś czegoś szalonego? ???? Jestem żywiołowa i bardzo łagodna. Uwielbiam towarzystwo ludzi – wystarczy, że ktoś przechodzi obok mojego boksu, a już wpatruję się w niego jak w obrazek. Może to właśnie Ty? Latem uwielbiam wodne zabawy – wrzucanie piłeczek do basenu i wydobywanie ich łapką to moja specjalność! Wiosną i jesienią chętnie ganiałabym za piłką bez końca – mam nawet swój trik: kiedy opiekun odchodzi, delikatnie puszczam piłeczkę, żeby go przekonać, że zabawa jeszcze się nie skończyła. Sprytne, prawda? Jestem dobrze wychowana – potrafię zachować czystość w pomieszczeniu, a na spacerach ładnie chodzę na luźnej smyczy. Nie przepadam za to za innymi psami, więc w domu chciałabym być jedynaczką – cała uwaga i miłość tylko dla mnie! Mam komplet szczepień, zostałam odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana. Jestem w pełni gotowa na nowe przygody u boku swojego człowieka. Może to właśnie Ty? Przyjdź do schroniska i daj mi szansę – obiecuję, że razem będziemy tworzyć wspaniałą drużynę! Numer w schronisku: 12003

Witam, mam na imię Bano. Jestem średniej wielkości psem w typie rasy Amerykański Staffordshire terrier. Urodziłem się w okolicach 2015 roku. 2 maja 2021 roku do schroniska dotarło zgłoszenie od Straży Miejskiej o pogryzionym mężczyźnie przez własnego psa. Niestety to prawda, po pogryzieniu przyjaciel mojego właściciela wyrzucił mnie za drzwi mieszkania, biegałem po całej klatce schodowej, rozemocjonowany, niebezpieczny i przerażony. W mojej głowie miałem tylko plan ucieczki. To był okropny dzień, dopiero po kilku dniach od przewiezienia mnie do schroniska były widoczne zmiany. Moje zachowanie zmieniło się diametralnie, moje ciało zesztywniałe - w końcu mogło odpocząć. Każdy patrzy przez pryzmat tego człowieka, który został przeze mnie zaatakowany. Ale warto spojrzeć moimi oczami, co musiało doprowadzić do takiego stanu. Nie chcę by ludzie myśleli, że jestem agresywny, niebezpieczny. Chcę by wiedzieli, że na co dzień taki nie jestem. Wtedy czułem, że muszę walczyć o przetrwanie. A tę strategię psy obierają w chwili gdy czują zagrożenie życia. To działanie w samoobronie. To jaki jestem dzisiaj to zasługa wielu ludzi, tych doświadczonych, którzy ze mną pracują oraz tych mniej doświadczonych, którzy po prostu nie wykonują czynności prowokujących. Według rozeznania, które udało się przeprowadzić inspektorom oraz pracownikom schroniska po moim zabezpieczeniu, okazało się, że kiedyś mieszkałem z rodziną z dziećmi. I to nie przez agresywne zachowanie zmieniłem właścicieli. I tak trafiłem na nieodpowiedniego człowieka! Teraz mogę powiedzieć, że mam ochotę na kontakt z człowiekiem z którym pracuję, chętnie wykonuję wszystkie czynności. Bo czuję komfort. Uwielbiam chodzić na spacery, na samo słowo "spacer" podnoszą mi się brwi z wrażenia :-). Niemniej jednak jestem na nich bardzo czujny, kontroluję każdy ruch obiektów. Każdy szelest, z odległości dostrzegam podążającego człowieka na którym się w szczególności koncentruję. Doskonale poruszam się na luźnej smyczy. Świetnie działają na mnie różnego rodzaju zajęcia węchowe. Sprawia mi to ogromną radość. W zakresie doboru towarzystwa innych psów no niestety, niesie to za sobą zbyt duże ryzyko pogryzienia. Zwłaszcza, iż przy samym mijaniu się z innymi psami bardzo się gorączkuję. Według tego co mówi moja opiekunka jest jeszcze wiele pracy przede mną, dlatego na wszystko musi przyjść odpowiedni czas. Na chwilę obecną nie można mnie adoptować. Praca behawioralna trwa. Numer w schronisku: 11929

5 listopada 2021 roku zostałem zwrócony z powrotem zgodnie z porozumieniem personelu schroniska. Mimo największej miłości, która pojawiła się w czasie adopcji między mną a moim właścicielem, nie dało się poradzić z moim przebodźcowaniem. Niestety doszło do wielu niedociągnięć ze strony właściciela. A ja ewidentnie reagowałem na sytuacje, które co chwilę się zmieniały. Nie było przez ten okres monotonii, która wpłynęłaby na mnie uspakajająco. Mój właściciel zabierał mnie ze sobą do pracy, ponieważ zdawał sobie sprawę z ilości godzin spędzanych w firmie. Dlatego nie chciał zostawiać mnie w domu. Doszło do wielu zdarzeń w których ucierpiał przeze mnie pracownik firmy, klient. A nawet goście w domu. Bardzo źle reaguję na zmiany, wynika to z mojej niestabilnej przeszłości, braku pewności siebie, lęku. Braku odpowiedniego wprowadzenia, konsekwencji w działaniu i pracy nad zaburzonymi zachowaniami. Z pewnością dla bezpieczeństwa nie powinienem mieszkać z dziećmi. 10.11.2021 Jadę do nowego domku w Gliwicach :-) 14.02.2021 Cześć! Nazywam się Pirat! Jestem jeszcze małym, młodziutkim niespełna rocznym psem. Do schroniska zostałem przywieziony z interwencji z okolic Ks. Tomeczka, po której rzekomo krążyłem bez nadzoru. Następnego dnia do schroniska dotarła informacja o tym, że własna właścicielka wyrzucała mnie na te mrozy, bo chciała się mnie pozbyć. I sama zresztą zgłosiła moją tułaczkę. Przykre prawda! Jestem jeszcze psim dzieckiem, jak ja miałem sobie radzić?! Potrzebuję kogoś kto mnie wychowa, a nie pozostawi na pastwę losu. Prawda jestem żywiołowy, jestem ruchliwy i czasem przy zabawie niechcący podrapię albo przejadę ząbkami.. Ale! Mam do tego jeszcze prawo. Z pewnością przy minimalnej aktywności fizycznej taka bomba energetyczna jak ja, może się frustrować, niszczyć, dokuczać. Bo moje zapotrzebowanie nie zostało spełnione. Nikt też nie pracował bym ładnie chodził na smyczy, powoli dojrzewam - sam sobie z tym nie radzę, a tu jeszcze bez opiekuna, który mi powie co wolno, a czego nie. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Zostałem również zaczipowany, jestem już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 11844

Niestety Pani nie poradziła sobie z jego charakterem :-( 11.06.2021 Zamieszkałem w Bytomiu :-) 07.12.2020 Witam, mam na imię Czarek. Państwu przedstawiam się po raz pierwszy, ale personel schroniska dobrze mnie już zna. Często biegałem bez nadzoru właścicieli. Mimo wszystko mnie za każdym razem mnie odbierali. Aż do teraz! 3 listopada 2020 roku zostałem przywieziony z interwencji z okolic ul. Obrońców Westerplatte. Pracownicy schroniska wraz ze Strażą Miejską podjęli próbę kontaktu z właścicielami, ale niestety w wyniku rozmowy okazało się, że nie wrócę do domu. Właściciel twierdzi, że musi obecnie zająć się żoną, a nie psem. Tak więc, ja średniej wielkości Czarek, urodzony w kwietniu 2013 roku, poszukuję domu. Choć moja postawa ciała przez otulający od środka strach budzi obawy, nie to jest moim zamiarem. Nie chcę Cię do siebie zniechęcić. Sam się boję, zrozum... Chcę odpędzić wszystkich tych, którzy mają zamiar mnie skrzywdzić. Sam widzisz, nawet mój właściciel jak do tej sprawy podszedł. Jak do czegoś niepotrzebnego.. Aż łzy same cisną się do oczu, ale tu muszę udawać twardziela, bo inni będą się ze mnie śmiać. I choć mam 7 lat, chcę powiedzieć, że również marzę. Tak jak Ty marzysz o nowym samochodzie, o awansie w pracy albo o wyjeździe za granicę. Ja również marzę, ale o posiadaniu rodziny. Potrafię ładnie chodzić na smyczy, obecnie nie miałem przyjemności przebywać z żadnym innym psem. Pewnie wszystko przede mną. Moją zaletą jest to, że strasznie uwielbiam się przytulać. Mógłbym się tak przytulać dzień i noc. Całkiem sprawnie reaguję na komendę: "siad", nieco nieśmiało reaguję na komendę: "łapa". Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Zostałem również zaczipowany. Jestem już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 8626

Młoda kotka przywieziona do nas 15 maja 2020 roku wraz z czwórką swoich maleńkich dzieci. Po odchowaniu kociątek miała wrócić na wolność, ale pomimo jej ogromnego strachu przed ludźmi zauważyliśmy, że niechętnie wychodzi na dwór, bezpieczniej czuje się w środku kociarni. Była też bardzo chuda i w kiepskiej kondycji. Postanowiliśmy, że zostanie z nami. A może stanie się cud i ktoś ją pokocha taką jaką jest? Bez problemu zgadza się z innymi kotami, unika wszelkich kłopotów. Nie wiemy czy kiedykolwiek się oswoi, chociaż coraz częściej bez problemu przebywa w towarzystwie znajomych jej ludzi. Korzysta z kuwety. Została zaszczepiona, odrobaczona, zaczipowana i wysterylizowana. Numer w schronisku: k-4021

I znowu jestem w schronisku :-((( 2.11.2024 Jednak man nowy dom w Bytomiu :-)) 11.08.2024 Niestety trafiłem znowu do schroniska, mój opiekun nie mógł się mną zajmować :-( 09.11.2021 Mam domek z naszym drugim podopiecznym Basilem :-) Zamieszkałem w Rudzie Śląskiej :- ) 19.12.2019 Cześć! Mam na imię Rubi i jestem małym psem, wielkości jamnika. Przyszedłem na świat w 2013 roku. Do schroniska trafiłem 14 listopada 2019 roku, po interwencji z okolic ul. Grota Roweckiego. Moi właściciele zostali eksmitowani z mieszkania. Prawdopodobnie zrobili mi miejsce na strychu w jednej z klatek schodowych, bo nie chcieli mnie oddać do schroniska. Niestety, nie mogłem błąkać się bez nadzoru, więc ostatecznie zamieszkałem tutaj. Jestem dziarskim seniorkiem z charakterem – jasno daję znać, kiedy coś mi się nie podoba, potrafię też warknąć. Jestem trochę uparciuchem – lubię długo wąchać zapachy, szczególnie gdy coś mnie zaciekawi. Nie przepadam za czesaniem ani zbyt długim, natarczywym głaskaniem. Cenię sobie spokój i lubię odpoczywać na swoim miejscu. Podczas jedzenia wolę być sam, ponieważ gdy czuję się zagrożony i osaczony zdarza mi się bronić zasobów. Potrafię ładnie chodzić na smyczy, nie przeszkadza mi miejski zgiełk, przechodzący ludzie ani inne psy. Umiem też jeździć autem, więc można się ze mną swobodnie przemieszczać. Kiedy już kogoś poznam, potrafię współpracować – wystarczy trochę cierpliwości i zrozumienia mojego charakteru. Potrafię bardzo mocno kochać, uśmiechać się i cieszyć wspólnym czasem ze swoim opiekunem. Niestety, kilka razy trafiłem do schroniska – nie miałem szczęścia do ludzi. Dlatego teraz marzę o spokojnym domu, z odpowiedzialnymi opiekunami, którzy dadzą mi czas i przestrzeń, bym mógł im zaufać. Wiem, że się odwdzięczę – swoją miłością i oddaniem. Daj mi szansę na lepsze życie, bo naprawdę jestem tego wart. Mam aktualne szczepienia, odrobaczenie, jestem wykastrowany i zaczipowany. Numer w schronisku: 11482

Witam, mam na imię Danek. Jestem małym, już starszym psiakiem. 4 października 2019 roku przywieziono mnie z ul. Damrota. Udało mi się już znaleźć domek, zamieszkałem 7 grudnia 2019 roku w Zabrzu z rodzinką, niestety podwyższony stres, który we mnie wstąpił w dniu adopcji podpowiadał mi złe rzeczy. Ugryzłem osoby odwiedzające dom i jednego z domowników. Adopcja zakończyła się 28 grudnia 2019 roku. Jestem grzeczny i ułożony. Do czasu. Dlaczego? Ponieważ już tak mam, że jeśli się zakochuję, to w jednej osobie i za wszelką cenę jej bronię. Oczywiście trzeba nad tym pracować, sam sobie nie poradzę, potrzebuję odpowiedzialnego, konsekwentnego, ale ciepłego właściciela, który wskaże mi odpowiednie kroki. Na pewno nie nadaję się do dzieci, a już z pewnością nie do tych małych. Potrafię chodzić na smyczy, o ile nic mnie zbytnio nie zainteresuje. Dogaduję się z niektórymi psami. Jeśli poświęcisz mi chwilę opowiem o sobie dużo, dużo więcej . Mam nadzieję, że nie zrażę do siebie tłumu ludzi, potrzebuję pomocy. Posiadam aktualne szczepienie,odrobaczenie. Zostałem również odpchlony i zaczipowany. A także wykastrowany. https://www.facebook.com/psitulmnie/videos/2720347164757736/ <----Zajrzyj tu ! Numer w schronisku: 11439

Cześć! Mam na imię Kira, jestem dużą sunią w typie amstaffa i marzę o domu, który doceni moją inteligencję, potencjał i wierność. Moje życie zaczęło się w trudnych warunkach, ale dziś jestem gotowa na nowy start – z kimś, kto pokaże mi, jak wygląda prawdziwy, kochający dom. Jestem psem pełnym energii i bardzo chętnym do współpracy. Znam mnóstwo komend: „siad”, „łapa”, „hop”, „noga” czy „czołgaj się” to tylko część z moich umiejętności. Uwielbiam spacery, a przez ostatnie dwa lata regularnie wychodzę z wolontariuszką i nigdy nie sprawiłam jej żadnych problemów. Jestem zrównoważona, posłuszna i bardzo skupiona na człowieku. Na spacerach reaguję na przywołanie i zawsze staram się pokazać z jak najlepszej strony – wystarczy odrobina uwagi i pracy, bym stała się Twoją najlepszą towarzyszką. Schronisko, choć jest dla mnie bezpiecznym miejscem, wiąże się z dużym stresem, którego nie potrafię do końca przezwyciężyć. Wierzę, że dom, pełen spokoju i miłości, pomoże mi odnaleźć równowagę i pokaże, jak wygląda życie bez trosk. Potrzebuję spokojnego, doświadczonego opiekuna, który będzie dla mnie przewodnikiem i da mi poczucie bezpieczeństwa. Zasady i konsekwencja to dla mnie klucz, by czuć się dobrze i pewnie. Mam aktualne szczepienia, jestem odrobaczona, zaczipowana i po zabiegu sterylizacji. Może to właśnie Ty jesteś moim człowiekiem? Przyjdź na spacer, poznaj mnie i zobacz, jaka jestem wyjątkowa. Dom, którego szukam, może być dla mnie wszystkim. Czekam na Ciebie z nadzieją! Suczka ma problemy alergiczne, musi otrzymywać Apoquel i kwasy omega, ponadto otrzymuje Kalmvet w związku nieradzeniem sobie w sytuacjach stresowych. Miesięczny koszt leczenia: 410 zł. Numer w schronisku: 11200

Dzień dobry, mam na imię Viko. Jestem dużym i już nie młodym, ale bardzo silnym oraz niesamowicie zwinnym psem. W schronisku zamieszkałem 1 października 2018 roku, przywieziono mnie z ul. Strzelców Bytomskich. Stawiałem dosyć duży opór gdy pracownicy usiłowali mnie złapać, moja reakcja wywołana była smyczą, którą zobaczyłem. Jestem czujny w chwilach gdy pracownik mnie głaszcze, kontroluję każdy ruch ręką. Moja wyjątkowa zwinność przydaje mi się w wyłapywaniu smakołyków, niczym błyskawica namierzam je jeszcze w powietrzu.. :) Uwielbiam przestrzeń po której mogę swobodnie biegać. Spacery póki co są ograniczone ze względu na mój strach na widok smyczy. Jestem pozytywnie nastawiony do większości ludzi, jednakże mój przyszły opiekun powinien być osobą doświadczoną oraz nastawioną na ewentualną pracę z psem. Jestem wykastrowany i gotowy do adopcji! Numer w schronisku: 11040

https://www.youtube.com/watch?v=OPiZeXjkOGM <--- Zajrzyj Tu! :) Cześć! Jestem średniej wielkości, starszym już psiakiem, trafiłem do schroniska 11 sierpnia 2018 roku z ul. Krakowskiej. Byłem zadbany i nawet zaczipowany, niestety w żadnej bazie, pracownicy nie potrafili odnaleźć mojego numeru. Na początku byłem mocno zestresowany. Z jednej strony chciałem nawiązać kontakt z opiekunami, a z drugiej strony miałem duże obawy, czy oby na pewno, nic mi nie grozi. Nadal mam bardzo dużo lęków, a na moje zaufanie trzeba sobie zapracować. Z psami dogaduję się dobrze, głównie płci przeciwnej. Uwielbiam spacery, mimo że jeszcze wiele rzeczy mnie na nich przeraża, np. głośne i duże pojazdy lub hałasujące/krzyczące dzieci. Bardzo pomaga mi wtedy wsparcie drugiego psa. Zdarza mi się bronić osobę, którą bardzo lubię przed innymi, w moim odczuciu zagrożeniami, np. w momencie wykonania gwałtownego ruchu przez innego człowieka. Mam również problem z bronieniem miski, nawet jak jest pusta. Wymagam ciągłej pracy, najlepiej pod okiem psiego behawiorysty. Dla osoby, którą już znam, jestem naprawdę kochanym psem! Uwielbiam pieszczoty i pozwalam na wiele. Bardzo lubię spacery, bieganie, zabawy. Wykonuję podstawowe komendy i szybko uczę się nowych. Szukam domu bez małych dzieci, u osoby doświadczonej, która będzie umiała sobie poradzić, z takim łobuziakiem, jak ja. Jestem świetnym ratownikiem tonących w baseniku piłek ???? Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Zostałem również zaczipowany, a także wykastrowany. https://www.facebook.com/psitulmnie/videos/496194717929752/ <------ Zajrzyj tu! Numer w schronisku: 10990

Dzień dobry, mam na imię Pimpek. Jestem małym psem, urodziłem się w styczni8u 2018 roku. W schronisku po raz pierwszy zamieszkałem 4 lipca 2018 roku, zostałem przyprowadzony przez znajomych mojej pierwszej właścicielki, która chciała mnie porzucić. Nie należałem do psów, które na widok człowieka biegną w ich ramiona. Nie zachęcałem do nawiązywania ze mną bliższych relacji, swoim nerwowym szczekaniem próbowałem zatuszować jak bardzo boję się krzywdy ze strony potencjalnych zainteresowanych. Mimo moich braków socjalnych i oczu pełnych wątpliwości znalazła się rodzina, która zdecydowała się odmienić moje życie. Byłem bardzo szczęśliwym psem, miałem wybiegi jakie potrzebowałem. Spacery przeróżne, bieganie za patyczkami, zabawkami. W domu zamieniałem się w strażnika, który strzegł kto wchodzi do naszego domu a kto z niego wychodzi. Rzadko miewaliśmy gości… Byliśmy szczęśliwą rodzinką w naszym komplecie. Jednak z chwilą gdy pojawił się nowy członek wiele rzeczy się zmieniło a w zasadzie całe moje dotychczasowe życie. Moi właściciele mieli zdecydowanie mniej czasu dla mnie, skrócone spacery, mniej urozmaicone niż dotychczas. Zainteresowanie mną i moimi potrzebami zostało zredukowane do minimum. Zaczęły się komplikacje pod względem mojego zachowania. Zacząłem się frustrować co rzutowało na relację z dzieckiem, które było w trakcie rozwoju. Moi opiekunowie zwrócili się do schroniska z jednej strony chcąc w zasadzie mnie oddać, jednak otrzymali poradę oraz zalecenia aby sytuacja w domu mogła się zmienić. Po czterech miesiącach okazało się, że jedyne co zostało zastosowane to klatka kenelowa i leki, które nie spowodowały żadnej zmiany na lepsze. W dodatku zostały one nieodpowiednio przerwane. Ostatecznie wróciłem do schroniska 29 grudnia 2023 roku. Trafiłem bardzo przerażony, zdystansowany. W ciągłym trybie ucieczki. Nie chciałem nawet spoglądać w stronę człowieka, który najzwyczajniej w świecie chciał posprzątać w moim boksie. Dopiero po ponad dwóch tygodniach zacząłem korzystać z możliwości, które oferują mi pracownicy schroniska abym mógł się zrelaksować lub odprężyć jak np.: (kong, mata do lizania itp.) Myślę, że gdybym spotkał się ze zrozumieniem i przede wszystkim zależało by komuś na tym aby faktycznie skupić się na tym, że jestem psem, który potrzebuje monotonii… Muszę się spodziewać każdej kolejnej czynności lub rytuału. Najlepiej gdybym trafił do domu gdzie nie ma małych dzieci aby nie wprawiały mnie w dyskomfort. Potrzebuję rodziny doświadczonej lub otwartej na sugestię i porady. Zmotywowane do pracy aby mi pomóc. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem czipowany, a także wykastrowany. Numer w schronisku: 10910

(Ze względu na stopień agresji, Odys nie jest przeznaczony do adopcji!) Powoduje pogryzienia, które prowadzą do kalectwa. Mimo największych starań... musiał wrócić do schroniska :-( 04.06.2021 Nie mogło być inaczej! Zamieszkałem u mojej ukochanej wolontariuszki - behawiorysty w Katowicach:-)))) 27.05.2021 (Aktualnie Odys nie może jeszcze być przeznaczony do adopcji z uwagi na nadmierną agresywność, pies pracuje pod nadzorem behawiorysty) Witam mam na imię Odys. Jestem średniej wielkości, bardzo energicznym psiakiem. Urodziłem się w okolicach lutego 2017 roku. Do schroniska przyprowadzili mnie moi dotychczasowi opiekunowie, którzy oficjalnie przyznali się do tego, że sobie ze mną kompletnie nie radzą. Niestety, pracownicy schroniska dowiedzieli się w jakich warunkach faktycznie żyłem i jakich przykrości doświadczyłem. Alkohol w moim domu pojawiał się nagminnie, przez to wielokrotnie obrywałem od partnera mojej pani. Naprawdę nie wiedziałem czego mam się po nim spodziewać. Każdy ruch z jego strony wydawał mi się niebezpieczny. Często byłem zmuszony do obrony. Obecnie, mieszkam z innym psiakiem. Jestem zazdrosny o zabawki, lubię też być najważniejszy dla opiekuna, w którego jestem wpatrzony. Potrafię ładnie chodzić na smyczy. Byłem nauczony mieszkać w mieszkaniu, zostawałem sam nawet do 3-4 godzin. Nie mam żadnych problemów z zachowaniem czystości w mieszkaniu. Potrzebuję odpowiedzialnego człowieka, który będzie nastawiony na pracę ze mną. Bardzo chciałbym trafić w dobre ręce. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem również zaczipowany, a także po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 10819

Cześć, jestem Brutus. Urodziłem się w czerwcu 2016 roku i choć jestem małym psem, moje życie było dość burzliwe. Do schroniska trafiłem bardzo szybko, bo już 12 lipca 2016 roku – zostałem znaleziony przy śmietniku w Zabrzu. Niedługo później, 3 sierpnia 2016 roku, dostałem swoją pierwszą szansę i zostałem adoptowany. Niestety, nie był to dom na zawsze. 5 grudnia 2017 roku wróciłem do schroniska. Kolejną szansę dostałem 5 lipca 2018 roku – znów zamieszkałem w domu i wydawało się, że tym razem wszystko się ułoży. Spędziłem tam wiele lat… aż do 25 lutego 2026 roku, kiedy ponownie trafiłem do schroniska. Tym razem zostałem oddany z powodu złego stanu zdrowia mojego opiekuna. To wszystko sprawiło, że nie jestem psem bez problemów. Trudno mi dogadać się z innymi psami, a emocje – szczególnie zazdrość – czasem biorą nade mną górę. Dlatego szukam domu bez dzieci i najlepiej takiego, gdzie będę jedynym zwierzakiem. Potrzebuję spokojnego, cierpliwego człowieka, który da mi czas i pomoże poczuć się bezpiecznie. Mimo mojej historii nadal potrafię kochać i przywiązywać się do człowieka całym sobą. Bardzo chcę jeszcze raz poczuć, że mam swój dom – taki już na zawsze. Może to właśnie u Ciebie znajdę swoje miejsce? Numer w schronisku: 9997

Rex (10490), ma zdiagnozowaną padaczkę, otrzymuje dwa razy dziennie odpowiednio dobrane leki, dzięki czemu ataki nie występują. Koszt leków ok 90 zł. Rex jest średniej wielkości, urodziłem się na początku 2017 roku. Do naszego schroniska trafił 2 sierpnia 2017r. z bagażem niemiłych doświadczeń. Spotkało go wiele złego ze strony człowieka, a te wydarzenia odbiły silne piętno na jego zachowaniu. Jest nieufny w stosunku do ludzi, potrzebuje czasu, aby nabrać zaufania do nowej osoby. Wolontariusze wykazali się ogromem cierpliwości i zaangażowania, a dzięki temu Rex zmienił się nie do poznania. Rex poznał ludzi od tej lepszej strony, zrozumiał, że ręce służą również do głaskania i dają pyszne jedzenie! A kto nie lubi miziania i dostawania nagród? Rex chętnie uczy się nowych rzeczy. Aktualnie pracuje nad przywołaniem i rezygnacją – to ogromne wyzwanie dla Rexa, bo kocha tarzać się niezbyt ładnie pachnących (oczywiście według nas) rzeczach. Uczy się też podstawowych komend i wykazuje w tym duże zaangażowanie. Jest bardzo energicznym psiakiem, lubi się bawić zabawkami i z wielką pasją oddaje się węszeniu. Uważamy, że praca węchowa to najlepsze zajęcie dla Rexa, pomoże mu się wyciszyć, nabrać pewności siebie i spożytkuje jego energię. Zapach kota wzbudza w nim żywe zainteresowanie, jednak nie wiemy jaki ma stosunek do zwierząt. Rex ze względu na swoją przeszłość potrzebuje więcej czasu, aby zaufać, ale warto dla tak uroczego psa się postarać. Posiada aktualne szczepienia, odrobaczenie. Został zaczipowany a także jest już po zabiegu kastracji. Numer w schronisku: 10490

Cześć, jestem Prezes! Urodziłem się 20 listopada 2016 roku i jestem niewielkim, spokojnym psiakiem, który najbardziej ceni sobie bliskość człowieka i domowy spokój. Być może nie jestem już młodzieniaszkiem, ale wciąż mam w sobie mnóstwo ciepła i miłości do oddania. Kiedyś byłem podopiecznym schroniska Psitulmnie, a później trafiłem do domu, w którym przez lata prowadziłem szczęśliwe i szczęśliwe życie. Niestety los sprawił, że ponownie muszę szukać swojego miejsca na ziemi. Jestem grzeczny, zachowuję czystość w domu i nie mam wielkich wymagań. Nie potrzebuję długich, wyczerpujących spacerów – zdecydowanie bardziej odpowiada mi spokojny rytm dnia, drzemka na legowisku i obecność człowieka obok. Świetnie odnajdę się u osoby pracującej z domu lub u kogoś, kto po prostu szuka wiernego, spokojnego towarzysza. Od lat mieszkam z Mią. Bardzo się lubimy i tworzymy zgrany duet. Potrafimy razem bawić się zabawkami i wracać z nimi ramię w ramię. Jeśli tylko byłaby taka możliwość, marzę o domu, do którego moglibyśmy trafić razem. Szukam domu bez innych psów i kotów, ponieważ nie najlepiej dogaduję się z innymi zwierzętami. Jeśli szukasz spokojnego przyjaciela, który wniesie do Twojego życia dużo ciepła i wdzięczności, być może czekam właśnie na Ciebie. Bajlej - Prezes Witam, Jesteśmy młodym małżeństwem, którzy 29 grudnia 2016 roku adoptowali Bajleja (teraz Prezes). Prezes to nasze małe szczęście, naprawdę cieszymy się, że jest z nami mimo że czasem z tęsknoty lubi coś nabroić w domu (lubi gryźć skarpetki, a raczej lubił - udało nam się tego nawyku pozbyć). Prezes uwielbia nasze weekendowe wycieczki. Był już w Świerklańcu, Czechowicach, Wiśle, Bielsku - Białym, Wrocławiu, Krakowie, Częstochowie itp. Wszędzie już aportował piłkę lub patyki, był na lodach, w różnych restauracjach, zwiedzał różne zabytki, poznawał nowych ludzi i psy. Ludzie go dosłownie kochają od pierwszego wejrzenia! Skrada każdej nowej osobie jaką pozna serce. W każdą sobotę jesteśmy na porannym hasaniu w Psiltonie, gdzie uczy się i bawi się z innymi psiakami. Ostatnio spotkaliśmy brata Prezesa - Charlie (teraz Tedi). Powiem Paniom, że to było NIESMAOIWTE! Było widać, że się pamiętają – od razu zaczęli bawić się ze sobą, szczekać itp. Nasz kochany maluch, powiedzmy „maluch” jest jak żywe srebro, tak bardzo ciekawski świata. Nie widzi świata po za aportowaniem i agality. Ostatnio również zaczął chodzić na basen przy ul. Hagera. Potrafi kilka podstawowych komend, takich jak siad, leżeć, czekaj. Oraz co najważniejsze reaguje na swoje imię, można z nim spokojnie chodzić bez smyczy w parkach lub lasach bo jak się go zawoła to wraca, nigdy się nie oddala za bardzo od nas. Uwielbia jeść, je za 10! Ale nie tyje ani troszkę ponieważ za chwilę to wybiega. Jak to na Prezesa przystało, nie je byle jakiej karmy! Albo karma sucha bez zbożowa lub dieta BARF. Jak dam mu coś innego to patrzy się na mnie coś w stylu „Ty chyba kobieto żartujesz, że mam to zjeść! PF!”. Pieszczoty, smakołyki oraz spanie ze mną to podstawa! Jest małym zazdrośnikiem czasem, ponieważ nie pozwala się mojemu mężowi do mnie przytulić kiedy leżymy razem, wtedy dosłownie wślizguje się pomiędzy nami i jest z siebie zadowolony. Ale nie zawsze tak ma. Nie raz mnie czy męża pociesza kiedy mamy zły dzień w pracy. Szkoda, że ludzie nadal nie są aż tak przekonani do adopcji zwierząt. Adopcja daje tyle radości właścicielowi i jak psu. 05.04.2017 Witam, Dziś Prezes kończy pół roku! Nadal rośnie bez opamiętania, w dwie strony ;) Ostatnio zamiast piłki, woli aportować frisbee. Nauczył się je łapać w locie, nie są to jakieś ogromne skoki, ale jak dla nas są niesamowite i jesteśmy z niego dumni! Czasem coś nabroi, gdy nas nie ma, ale nie są to jakieś wielkie szkody. W końcu to szczeniak i się jeszcze uczy. Chociaż czasem wydaje się nam, że przechodzi jakiś bunt, ponieważ zaczyna się wdawać z nami w dyskusję, jak mu coś nie pasuje — zaczyna burczeć, jak mu się coś nie podoba (nie warczy, proszę nas źle nie zrozumieć). Zauważyliśmy, że nie ma problemu z dziećmi większymi czy mniejszymi — lubi się z nimi bawić, a szczególnie jak wiadomo aportować. Nie raz na wieczór dostaje, jak my to mówimy "dzika" i zaczyna biegać bez opamiętania po wszystkich pokojach w domu. Oczywiście tego "dzika" dostaje, jak chcemy iść spać ;) W ostatni weekend Prezes miał swoją pierwszą wycieczkę rowerową, co prawda na razie w koszyku jechał, ale kto wie? Może za nie długo będzie biegł koło nas! Widać, że mu się podobało, uwielbia wiatr w swojej czarnej sierści :) W sumie co się dziwić? Jeśli jedziemy autem, to jest pierwszy do okna i pyszczek poza szybą i zadowolony jedzie. Ostatnio polubił wylegiwanie się na pleckach na słoneczku. Nadal uwielbia, a raczej kocha jeść — nieważne czy mięsko, jabłko czy też marchewka. Myślę, że dziś jak wrócimy z pracy, będziemy razem świętować z Prezesem — w końcu dziś to jego święto! Nie codziennie się kończy pół roku, prawda? ;) W załączeniu przesyłam jego kilka zdjęć. Ostatnio trudno jest mu zrobić zdjęcie, ponieważ ciągle jest w ruchu, nie może na chwilę poczekać, aż zrobi mu się zdjęcie. Nadal uważam, że ludzie powinni adoptować zwierzaki — nie kupować :) Pozdrawiam, Skotnicka Katarzyna 22.05.2017 Witam, Postanowiliśmy Prezesowi zbudować taki mały tor przeszkód, jest ciągle w rozbudowie, ale... Ten „uśmiech” Prezesa jak go puściliśmy, nie do opisania! Biegał, szczekał, skakał. Było widać, że mu się podoba ;) Prezes ostatnio pokochał spacery po lasach i polanach - to jest to! Wystarczy mu tylko odpiąć smycz i psa nie ma - biega albo coś tropi i tak w kółko, oczywiście jak mu się zacznie rzucać patyki to aportuje dla odmiany, nie ważne czy mały czy 3 razy większy niż on. Polubił chodzić do różnych restauracji czy też kawiarni, w końcu każda kelnerka jest jego ;) Dwa tygodnie temu był pierwszy raz u fryzjera, bez najmniejszego problemu dał koło siebie zrobić wszystko. Najbardziej polubił masaż. To było to! W zeszłym tygodniu byliśmy na pobieraniu krwi, wyniki wyszły bardzo dobre, to samo na EKG. Dał sobie pobrać krew bez najmniejszego problemu ale był bardzo ciekawski wszystkiego. Tak więc jak tylko otrzymaliśmy dobre wyniki, zgłosiliśmy się na umówioną kastrację Prezesa. Pamiętam ten stres, czy aby na pewno wszystko pójdzie dobrze. Ale nie potrzebnie się martwiłam, trafiliśmy na bardzo dobrych lekarzy :) Wszystko poszło dobrze! Prezes co raz szybciej dochodzi do siebie, chodzi na króciutkie spacerki, jest co raz to lepiej. Na jakiś czas odpadają nasze wycieczki po lasach, polanach i jego tor przeszkód. Za kilka dni jedziemy na zdejmowanie szwów, mam nadzieję że wszystko się dobrze goi. Prezes nadal kocha aportować jak wiadomo, ale... Ostatnio przekonał się do swojego szarpaka! Polubił się "szarpać" z moim bratankiem, uwielbiają to! Jakiś czas temu Prezes dostał swoją pierwszą matę węchowa, na sam widok jak ją biorę i zaczynam chować tam smakołyki to widać, że nie może się doczekać. Polecam każdemu taką matę zakupić i zacząć swoją przygodę z zabawami węchowymi! W załączeniu przesyłam jego kilka zdjęć. W tym i również kilka jak był jeszcze malutki (uwielbiał dredy męża), ostatnio przeglądaliśmy jego stare zdjęcia i tak jakoś nas wzięło na przemyślenia, że adopcja daje tyle radości, naprawdę! Mimo tego, że czasem jest ciężko, ale gdy adoptuje się zwierzaka naprawiamy to co czasem zepsuli inni ludzie, ratujemy istotę, której los w jednej chwili zmienia się diametralnie. Koszmar schroniskowej samotności zmienia się w piękne, bezpieczne i szczęśliwe życie. To naprawdę wspaniałe uczucie, gdy to nasza decyzja daje tyle radości i wspaniały los innej istocie. To uczucie to ogromna satysfakcja i radość. Polecamy każdemu doświadczyć tego uczucia by zrozumieć jakie jest to ważne i wyjątkowe. To na prawdę wspaniałe, że posiadamy taką moc, która może wpłynąć na czyjś los! 04.07.2017 Numer w schronisku: 10203

Cześć, jestem Fox. Pamiętacie mnie? Miałem już dom. Myślałem, że na zawsze. Przez prawie osiem lat żyłem u boku mojej rodziny, miałem swoje miejsce, swoje rytuały, byłem częścią ich świata… aż nagle wszystko się skończyło. Pojawił się ktoś nowy, a ja – zamiast wsparcia i pomocy – dostałem wyrok. Moje zachowanie zaczęło im przeszkadzać, ale nikt nie próbował mnie zrozumieć. Nie słuchali porad, nie dali mi szansy. Po prostu mnie oddali. Wróciłem roztrzęsiony, nic dziwnego – jeszcze czułem zapach kanapy, do której przywykłem. I w sekundę wszystko straciłem: znane kąty w domu, miski, z których codziennie korzystałem. Ludzi, których kocham, bo ja nadal ich kocham… Dopiero czas, który upłynie, zdoła zabliźnić przynajmniej powierzchownie rany, które zadali mi najbliżsi. Potrzebuję rodziny, która poświęci mi trochę czasu i cierpliwości. Jestem grzecznym psem – zachowuję czystość w pomieszczeniu, potrafię przebywać sam kilka godzin. Ładnie chodzę na smyczy. Mam aktualne szczepienia, jestem odrobaczony i po zabiegu kastracji. Nie rozumiem tego, ale muszę żyć dalej. Teraz czekam na kogoś, kto nie zawaha się przy pierwszych trudnościach. Kto da mi czas, cierpliwość i miłość, której tak bardzo pragnę. Ktoś, kto będzie moim domem. Tym razem na zawsze. Doczekał się ukochanego domku :-) 30.06.2017 Niestety tym razem opiekun okazał się być nieodpowiedzialny. Fox często biegał bez nadzoru. Nie obeszło się bez sankcji. 16.05.2017 Wróciłem do domu ;-) 07.11.2015 Numer w schronisku: 9688

Witajcie! Nazywam się Sonik. Jestem średniej wielkości, psem. Urodziłem się w okolicach maja 2014 roku. Po raz pierwszy do schroniska trafiłem 9 listopada 2014 roku, przywieziono mnie z interwencji z ul. Długiej. Po kilku dniach zostałem zaadoptowany przez rodzinę do domku z ogrodem. Zapowiadało się świetnie, rodzina, dom, ogródek- spełnienie marzeń! Niestety od połowy lutego 2017 roku znowu mieszkałem w schronisku. Ponoć mój właściciel twierdził, że przeskakiwałem płoty i notorycznie uciekałem. Trafiłem do schroniska w Gliwicach, nawet nie miał zamiaru mnie z niego odebrać. Nie dostosował się nawet do umowy, ponieważ nie zgłosił się ze mną na obowiązkową kastrację do schroniska. Nic dla mnie nie zrobił, nie poświęcał mi czasu - dlatego uciekałem. Nie próbował ze mną pracować, miałem do dyspozycji ogródek i tyle. 5 października 2017 roku zostałem kolejny raz zaadoptowany do rodziny z Zabrza, jak się okazało, w międzyczasie zmieniłem właściciela. Niestety, chyba jestem urodzony pod pechową gwiazdą. Notorycznie biegałem bez nadzoru, po raz ostatni 28 września 2022 roku, przywieziono mnie z interwencji, biegałem przy ul. Pawliczka i ul. Piotra Skargi. Jestem psem silnym, niesamowicie pragnącym spędzać czas z osobami, które już znam. Można mnie określić jako wesołego i energicznego! Ludziom, którym zaufałem, pokazuję całym swoim ciałkiem, radość i szczęście, witając ich podskokami i uśmiechniętą mordką. Na spacerze dużo węszę, wykonuję podstawowe komendy, nie odmówię za to smakołyków. Nie reaguję wtedy na inne pieski, skupiam się na człowieku. W ostatnim domu mieszkałem nawet z innym psem. Czy ja naprawdę nie zasługuję na odpowiedzialnych ludzi? Najprawdopodobniej nikomu nie zależało na mnie. Na tym by adopcja się powiodła. Co jest smutne, ponieważ gdy przychodzą do schroniska osoby zainteresowane adopcją, wypełniają ankietę, pod kategorią „prace behawioralne” zaznaczają, że będą pracować. Wybierają zwierzę, w przypadku psów, chodzą z nim na próbne spacery. Aby opiekunowie i pies mogli poznać się nawzajem, zanim wkroczą wspólnie do domu i będą w nim razem mieszkać. Adopcja nigdy nie jest przymuszona, a pracownicy schroniska naprawdę nas kochają. Dbają o nas i zawsze, gdy podopieczny Psitula opuszcza schronisko, każdy z personelu przeżywa to wewnętrznie. Jedni się cieszą i wierzą mocno, że ten dom będzie tym ostatnim. Inni wzdychają w obawie... Inni ocierają łezkę, machając nam na do widzenia. Dlatego tak bardzo się dziwię, dlaczego tak wracam do miejsca, z którego wychodziłem z osobami, które świadomie i odpowiedzialnie podjęły decyzję o przygarnięciu mnie pod swoją opiekę. Posiadam aktualne szczepienie, odrobaczenie. Jestem zaczipowany, a także wykastrowany. Czekam na odpowiedzialny dom! Bo nawet najlepsze schronisko nie zastąpi prawdziwego i kochającego domku! Numer w schronisku: 9209

Cześć Twix, Urodziłem się we wrześniu 2013 roku. Byłem małym, radosnym szczeniakiem – pełnym energii, ufności i wiary, że świat to dobre miejsce. 10 maja 2014 roku trafiłem do schroniska z ulicy Grzybowskiej. Nie pamiętam dokładnie, jak się tam znalazłem… może ktoś mnie zostawił, może się zgubiłem. Byłem wtedy małym, około ośmiomiesięcznym pieskiem – przytulaśnym, rozbrykanym, zawsze gotowym do zabawy. Uwielbiałem ludzi, szczególnie wtedy, gdy głaskali mnie za uchem. 23 maja 2014 roku los się do mnie uśmiechnął – pojechałem do nowego domku z ogrodem w Przezchlebiu! Byłem taki szczęśliwy. Wierzyłem, że to już na zawsze. Niestety, nie wszystko poszło tak, jak marzyłem… 6 czerwca 2015 roku wróciłem do schroniska. Nie potrafiłem dogadać się z dzieckiem. Byłem przerażony, zagubiony – przecież tak bardzo się starałem. Ale znów dostałem szansę. 28 czerwca 2015 roku zamieszkałem z nową rodziną w Zabrzu. Wtedy też myślałem, że to już koniec mojej tułaczki. Przez chwilę było dobrze… miałem dom, miałem człowieka. A potem znowu coś się zepsuło. Nie wiem, dlaczego życie tak często wystawia mnie na próbę. Po latach, gdy mój drugi opiekun odszedł, wszystko się zmieniło. Jemu naprawdę na mnie zależało – to czułem. Po jego śmierci zostałem sam. Wylądowałem na dworze, jakbym nagle przestał być częścią rodziny. Dla nich było łatwiej – dać mi miskę i zamknąć drzwi. Nie chodzili ze mną do weterynarza, nie pytali, czy coś mnie boli, czy się boję… A ja się bałem. Bałem się dzieci, głośnych dźwięków, dotyku. Nie rozumiałem, dlaczego znowu zostałem sam. 3 listopada 2025 roku wróciłem do schroniska – oddany przez swoją właścicielkę. Mam w sobie wiele smutku, ale też jeszcze iskierkę nadziei. Teraz obcy ludzie – dobrzy ludzie – starają się, żebym im zaufał. Pokazują mi, że ręka człowieka nie zawsze rani. Uczą mnie, że mogę znów kochać i być kochany. Wierzę, że gdzieś tam czeka na mnie ten prawdziwy DOM – spokojny, ciepły, bez krzyków, bez strachu. Taki, w którym będę mógł wreszcie zasnąć spokojnie, wiedząc, że to już naprawdę na zawsze. Numer w schronisku: 8943

Jestem średniej wielkości suczką, urodziłam się w styczniu 2011 roku, więc od pewnego już czasu należę do grupy seniorów ;) . Personel schroniska doskonale mnie zna z wcześniejszych lat. 28 kwietnia 2012 roku zostałam przywieziona z interwencji z okolic ul. Stalmacha. Byłam wtedy ok. roczną bardzo zwariowaną, pełną energii i pomysłów suczką. Nie znalazłam tak od razu domu, dopiero 31 lipca 2014 roku adoptowała mnie rodzina z Chorzowa. Ale, zaledwie 12 listopada 2014 roku wróciłam. Powodów było wiele: alergia dziecka, agresja względem innych ludzi i psów na spacerze. Zostałam w domu tymczasowym w Gliwicach, 13 stycznia 2015 roku dom tymczasowy spisał umowę adopcyjną, a to oznaczało, że zostaję tam na stałe. Niestety 19 maja 2022 roku personel przeżył szok kiedy ze Schroniska w Gliwicach zadzwonił pracownik z informacją iż biegałam blisko miejsca swojego zamieszkania. Psitulmnie wielokrotnie na każdy możliwy sposób próbowało się kontaktować z właścicielem, bezskutecznie. "Po tylu latach przyszło mi wrócić na stare śmieci", niewyobrażalne pewnie jest to jak ja się teraz czuję, nie mogę kłamać, że jest dobrze, bo nie jest! Miałam dom i rodzinę, nie wiem czemu się tak stało. Nie potrafię być spokojna, na długo zapomniałam o schronisku miałam nadzieję, że już nigdy nie będę musiała sobie przypominać. Nie potrafię się odnaleźć. Są tu osoby, dokładnie te same sprzed lat. Kolorowały każdy nasz szary dzień, całe szczęście, że są choć one! Ciężko jest być szczęśliwym wiedząc jak do tej pory wyglądało naprawdę szczęście... Ma niedoczynność tarczycy, ponadto problemy zwyrodnieniowe, skórne i niedawno zdiagnozowano u niej chorobę kardiologiczną. Musi otrzymywać Euthyrox, Carprodyl, Polfilinę i Cardisure. Miesięczny koszt leczenia: 170 zł Numer w schronisku: 7926

Niestety nasza Riska wymaga bardzo doświadczonych opiekunów. 24.05.2021 Komentarz od rodziny, która adoptowała Riskę: Uwielbia jazdę samochodem. W domu potrafi zostać sama chociaż nie lubi. Jej ulubione miejsce to kanapa z poduszkami, bawi się piłeczką, gania i skacze pomimo swoich 10 lat. Na spacerach jest bardzo grzeczna idzie przy nodze i nie interesują ją inne psiaki. Broni swego terytorium dając znać gdy ktoś obcy kogo ona nie zna chce wejść do domu. Naturalnie trzeba jeszcze z nią trochę popracować, ale myślę wręcz jestem pewna że jest w niej dużo miłości, która odda za miejsce na tapczanie. Po tylu latach doczekała się nowego domku w Hamburgu :-) Warto było czekać na tak wspaniałą rodzinę! 18.05.2021 Riska znowu wróciła, właściciele zjawili się 5.11.2014 z decyzją, że zwracają Riskę, bo rzekomo demoluje,sika w domu a kiedy już skończyły im się pomysły powiedzieli, że u dzieci wystąpiła alergia na sierść. Można jeszcze dodać, że nie zobaczyliśmy żadnego zaświadczenia lekarskiego czy faktycznie dzieci mają alergię. Właściciele również byli agresywni oraz pod wpływem alkoholu 05.11.2014 Teraz mam nowych włascicieli którzy mnie kochają ;)) 24.01.2011 Riska (seniorka) to malutka, suczka. Do schroniska trafiła z ul.3-go Maja. Niestety, została oddana przez właścicieli ;(( Jest bardzo nieszczęśliwa, kiedy nie może być z ludźmi, których uwielbia. Jest w niej mnóstwo radości i ochoty do dawania szczęścia;)) Niestety po powrocie z nieudanej adopcji Risia potrzebuje więcej czasu niż kiedyś, żeby komuś zaufać, ale jak już zaufa to też pokocha ze wszystkich sił, najbardziej jak tylko pokochać można :-) Ładnie potrafi siadać na komendę, poza tym jest bardzo posłuszna, reaguje na zawołanie, nie ciągnie na smyczy, zawsze grzecznie czeka w kolejce na swojego smaczka Zawsze kiedy przychodzi po nią jej ulubiona wolontariuszka to Riska wręcz wskakuje jej w objęcia. https://www.facebook.com/psitulmnie/videos/170906700588022/ <----- Zajrzyj tu Numer w schronisku: 7237

Tiimon i Puumba dwa około roczne psiaki niewielkich rozmiarów, każdy z nich o wadze około 5 kg – są więc kompaktowymi uroczymi pieskami. Zabrane interwencyjnie z miejsca, w którym nikt z was nie chciałby się znaleźć, obydwa psiaki wymagać będą cierpliwego podejścia. Pieski mają za sobą nieciekawe przejścia jednak nie ma w nich grama agresji, są kontaktowe i powoli uczą się normalnych kontaktów z ludźmi. TIIMON to piesek o czarnym, podpalanym umaszczeniu i uroczej, kudłatej sierści. Podobnie jak brat, potrzebuje on chwili, żeby przekonać się do człowieka. Nie jest typem, który od razu bezgranicznie zaufa każdemu napotkanemu człowiekowi, ale spokojnie… wystarczy odrobina cierpliwości, by zaczął otwierać się na nową znajomość. Tiimon dopiero poznaje świat i uczy się, jak odnaleźć się w różnych sytuacjach. Świat zewnętrzny jest dla niego wielką niewiadomą, potrzebuje więc wsparcia w poznawaniu tego, co nowe i nieznane. Spacer, smycz, miejskie dźwięki czy mijani ludzie mogą być dla takiego malucha nie lada wyzwaniem. Warto też zadbać o spokojne zapoznawanie go z innymi zwierzętami i dać mu czas, by mógł poczuć się pewnie. Dlatego tak ważny będzie człowiek, który nie będzie niczego przyspieszał, kto pokaże mu, że świat nie musi być straszny, a kluczem do sukcesu będą spokój i cierpliwość. Również nauka życia w domu będzie wymagać cierpliwości, by piesek mógł rozwijać się we własnym tempie, uczyć się zaufania i odkrywać, że człowiek może być kimś, przy kim wreszcie można odetchnąć. Szukamy dla Tiimona domu pełnego ciepła, zrozumienia i cierpliwości, które pozwolą mu rozwinąć poczucie bezpieczeństwa.

KOTKI PRZEBYWAJĄ W DOMU TYMCZASOWYM Test FIV/ FeLV (-) 26.10.2026 PIĘKNE, NIECO NIEUFNE SIOSTRZYCZKI SZUKAJĄ DOMKU – PRZEBYWAJĄ W DOMU TYMCZASOWYM MARZĄC O TAKIM JUŻ NA ZAWSZE Karpatka i Trufla – dwie wystraszone około 6-miesięczne siostrzyczki szukają spokojnego, wspólnego domu. Karpatka: wielki duch w małym ciałku. Mięciutkie pręgowane futerko z białym kołnierzykiem i skarpetkami na łapkach. Łakomczuch ciekawy świata, który uwielbia zabawy. Energiczna i błyskotliwa. Lubi pieszczoty, jednak potrzebuje delikatnego dotyku, który pokaże jej w pełni, że człowiek nie krzywdzi. Trufla: mięciutka i cicha dziewczynka. Jej czarne futerko zdobi biały akcent pod bródką. Jest lekko skryta i wycofana. Chowa się przed dotykiem, potrzebuje czasu i cierpliwości żeby mogła się otwierać na człowieka w swoim tempie. W zabawie potrafi zapomnieć o całym lęku i cieszyć się dziecięcą beztroską. Koteczki są zżyte ze sobą. Są zaczipowane, odrobaczone, mają zapewnione szczepienia oraz zabiegi sterylizacji. Kontakt w sprawie adopcji: 504 870 292 Numer w schronisku: 537 i 539/26

Joginka to malutka, delikatna koteczka, która trafiła pod naszą opiekę z uszkodzoną tylną łapką. Choć złamanie już się zrosło, łapka czasami jeszcze daje o sobie znać. Ta kruszynka jest niezwykle przyjazna i spragniona czułości. Uwielbia być noszona na rękach, przytulana i delikatnie drapana za uszkiem. ❤️ Joginka nie należy do rozrabiaków. Zdecydowanie bardziej woli wygodnie się ułożyć i spokojnie obserwować otaczający ją świat. Marzy nam się dla niej cichy, kochający dom , w którym będzie mogła cieszyć się spokojem, bezpieczeństwem i bliskością swojego człowieka. Stosunek do ludzi: delikatna, przyjazna, łagodna Lubi psy: Tak Lubi koty: Tak Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1062/26

Kefirek i Maślanka to młodziutkie rodzeństwo odłowione z ogrodów działkowych. Dwa przerażone kociaki, które całe życie mają jeszcze przed sobą. ❤️ Trafiły do nas mocno wycofane, syczące i unikające jakiegokolwiek kontaktu z człowiekiem. Powolutku jednak zaczynają odkrywać, że ludzka ręka nie musi przeganiać ani straszyć. Może przecież podać pyszne jedzonko, otulić ciepłym kocykiem i zapewnić bezpieczeństwo. Przed nimi jeszcze długa droga do zaufania, dlatego szukamy dla nich człowieka o wielkim sercu, cierpliwego i rozumiejącego potrzeby półdzikich kotów . Kogoś, kto da im czas, spokój i przestrzeń, nie oczekując natychmiastowych postępów. Stosunek do ludzi: potrzebują czasu by zaufać Leczenie: Nie Numer w schronisku: 943-944/26

Vera to przeurocza, delikatna suczka w typie cane corso, która już niebawem zakończy kwarantannę i rozpocznie poszukiwania nowego, odpowiedzialnego domu. ❤️ To wspaniała dziewczyna, która uwielbia kontakt z człowiekiem, wspólne zabawy i szaleństwa na świeżym powietrzu. Piłeczka to jedna z jej ulubionych rozrywek! 🐾 Szukamy dla Very kochającego, odpowiedzialnego domu, w którym nie zabraknie ruchu, wspólnych aktywności i bliskości człowieka. ❤️ Stosunek do ludzi: pozytywna, przyjazna, delikatna Leczenie: Nie Numer w schronisku: 580/26

Bakuś to przeuroczy, 7-miesięczny maluch w typie maltańczyka, który już niebawem będzie gotowy wyruszyć do nowego domu. ❤️🐾 Szukamy dla niego odpowiedzialnych, cierpliwych opiekunów, którzy zapewnią mu odpowiednie warunki i troskliwą opiekę. Ze względu na jego potrzeby szukamy domu bez dzieci. Stosunek do ludzi: przyjazny Leczenie: Nie Numer w schronisku: 574/26

Patti to przeurocza, malutka koteczka, która wraz z rodzeństwem już od dłuższego czasu wypatruje swojego wymarzonego domu. ❤️ Jest pełna energii, uwielbia zabawy i małe kocie psoty. Najlepiej odnajdzie się w domu z drugim, przyjaznym kotem, a jeszcze cudowniej byłoby, gdyby mogła zamieszkać razem ze swoim braciszkiem. 🐾 Kto podaruje tej małej rozrabiace kochający dom? ❤️ Stosunek do ludzi: przyjazna, przeurocza Lubi koty: Tak Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1076/26

Przyjęliśmy takiego oto jednookiego malucha. Znaleziony na ulicy Cholewkarskiej. Chipa nie miał. Nazwaliśmy łobuza Richard 🤩. Jest przeuroczy, kontaktowy, milutki. ♥️ Czy ktoś go szuka? Stosunek do ludzi: miły, kontaktowy, przyjazny Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1146/26

Daisy to przeurocza, pełna pozytywnej energii suczka, która już niebawem będzie gotowa opuścić schronisko. ❤️ Jest miła, delikatna i bardzo przyjazna wobec człowieka, choć większe psy budzą w niej niepokój. Daisy uwielbia zabawy na świeżym powietrzu, bieganie za piłeczką, którą dzielnie aportuje, oraz wszelką aktywność fizyczną. 🐾 Szukamy dla niej kochającego, aktywnego domu, w którym nie zabraknie ruchu, wspólnych zabaw i poczucia bezpieczeństwa. ❤️ Stosunek do ludzi: przemiła, delikatna, aktywna Lubi psy: Do sprawdzenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 583/26

Przeuroczy, około 6-letni psiak w typie yorka, który trafił pod naszą opiekę jako znaleziony. ❤️ To spokojny, delikatny i niezwykle sympatyczny maluch. Jest już po wizycie u groomera, dzięki której odzyskał swój uroczy wygląd. 🐾 Niebawem zakończy kwarantannę i będzie gotowy, aby rozpocząć poszukiwania kochającego domu, w którym zostanie otoczony troską i miłością. ❤️ Stosunek do ludzi: przyjazny Lubi koty: Do sprawdzenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 591/26

Anatol to uroczy kocurek, który potrzebuje jeszcze czasu, aby zaufać człowiekowi. ❤️ Szukamy dla niego spokojnego, cierpliwego domu, najlepiej z innym, przyjaznym kotem, który pomoże mu nabrać odwagi i poczuć się bezpiecznie. Wierzymy, że przy odpowiednim opiekunie Anatol powoli otworzy się na bliskość człowieka. 🐾 Stosunek do ludzi: potrzebuje czasu by zaufać Leczenie: Nie Numer w schronisku: 920/26

Kasia to urocza koteczka, która potrzebuje jeszcze trochę czasu na oswojenie. ❤️ Jest ciekawa człowieka, chętnie się bawi i wierzymy, że przy cierpliwym opiekunie szybko zacznie nabierać zaufania. Kasia ma niedrożne kanaliki łzowe, przez co jej oczka łzawią. Obecnie nie wymaga leczenia. Ma również lekko skrzywioną przednią łapkę, najprawdopodobniej w wyniku dawnego urazu. Kontrolne badanie RTG potwierdziło, że wszystko jest w porządku. Szukamy dla Kasi spokojnego, kochającego domu, który zaakceptuje jej drobne niedoskonałości i da jej czas na otwarcie się przed człowiekiem. ❤️🐾 Stosunek do ludzi: potrzebuje czasu by zaufać Leczenie: Nie Numer w schronisku: 642/26

Lera to delikatna koteczka, która na razie jest mocno nieśmiała i wystraszona. ❤️ Na szczęście powoli robi postępy i z każdym dniem nabiera odrobiny odwagi. Szukamy dla niej spokojnego, cierpliwego domu, w którym otrzyma czas, przestrzeń i poczucie bezpieczeństwa, aby w swoim tempie nauczyć się ufać człowiekowi. 🐾 Stosunek do ludzi: nieśmiała Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1052/26

Ula trafiła do nas jedynie na leczenie, ale kiedy wróciła do zdrowia, pokazała nam swoje cudowne oblicze. ❤️ Okazała się niezwykle miłą, delikatną i spokojną koteczką, dlatego postanowiliśmy dać jej szansę na znalezienie kochającego domu. Teraz Ula czeka na kogoś, kto pokocha ją na zawsze i otoczy troską, na jaką zasługuje. 🐾 Stosunek do ludzi: miła, delikatna Leczenie: Nie Numer w schronisku: 976/26

Kebab to kocurek, który bardzo boi się człowieka, a swój strach okazuje zachowaniami agresywnymi. 💔 Za jego trudnym charakterem kryje się jednak ogromny lęk i potrzeba poczucia bezpieczeństwa. Szukamy dla niego doświadczonego, cierpliwego opiekuna, który zapewni mu spokój, przestrzeń i czas na oswojenie się z nową rzeczywistością. Wierzymy, że Kebab zasługuje na szansę i dom, w którym nikt nie będzie niczego od niego wymagał na siłę. ❤️🐾 Stosunek do ludzi: dość ostrożny w kontakcie, nieufny Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1023/26

Łoś to piękny młody kocurek, który na razie zachowuje duży dystans wobec człowieka. Jest z nami bardzo krótko i choć jeszcze nie robi postępów w oswajaniu, wierzymy, że z czasem może nauczyć się nam ufać. ❤️ Szukamy dla niego doświadczonego opiekuna, który zna potrzeby nieoswojonych kotów i zapewni mu spokój, przestrzeń oraz tyle czasu, ile będzie potrzebował, aby odważyć się zrobić pierwszy krok w stronę człowieka. 🐾 Stosunek do ludzi: potrzebuje czasu by zaufać, kociak wymaga oswojenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1077/26

Kabanos to niezwykle miły, energiczny i bardzo rozmowny kocurek! ❤️ Podejrzewamy, że wcześniej mógł być kotem wychodzącym, ponieważ zamknięcie w klatce zdecydowanie mu nie odpowiada. Kabanos nie potrafi usiedzieć w miejscu, ciągle szuka okazji do wydostania się na zewnątrz i głośno wyraża swoje niezadowolenie. 😁 Mimo tego jest przesympatycznym kotem, który potrzebuje przede wszystkim przestrzeni, ruchu i uwagi człowieka. Szukamy dla niego kochającego domu, w którym wreszcie będzie mógł swobodnie rozprostować łapki! 🐾 Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1032/26

Denis i Diana trafili do nas jako małe dzikuski, ale powoli zaczynają oswajać się z obecnością człowieka. ❤️ Szukamy dla nich cierpliwych i wyrozumiałych opiekunów, którzy zapewnią kociakom spokojną, bezpieczną przestrzeń oraz czas potrzebny na zbudowanie zaufania. 🐾 Stosunek do ludzi: potrzebują czasu by zaufać Leczenie: Nie Numer w schronisku: 737/26 739/26

Sybilla to 4-letnia, niezwykle miła, pełna energii koteczka. ❤️ Uwielbia zabawę i potrzebuje sporo uwagi oraz kontaktu z człowiekiem. Szukamy dla niej kochającego domu, w którym nie zabraknie wspólnych zabaw, czułości i czasu poświęconego tej uroczej rozrabiace. 🐾 Stosunek do ludzi: przemiła, aktywna, uwielbia zabawę Lubi koty: Do sprawdzenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1087/26

Pyza to urocza, dorosła koteczka o spokojnym i łagodnym usposobieniu. ❤️ Jest miła, delikatna i przyjazna wobec człowieka. Nie potrzebuje wielkich przygód – najbardziej ucieszy ją spokojny, kochający dom, w którym będzie mogła cieszyć się poczuciem bezpieczeństwa i bliskością opiekuna. Ta śliczna koteczka czeka na kogoś, kto podaruje jej własny kącik i mnóstwo miłości. 🐾 Stosunek do ludzi: miła, delikatna i przyjazna Leczenie: Nie Numer w schronisku: 1053/26

Kopcio i Pacia to spokojne, mocno wycofane rodzeństwo, które na razie z dużą ostrożnością podchodzi do człowieka. Kociaki nie są jeszcze oswojone, ale mają siebie i właśnie w swoim towarzystwie czują się najbezpieczniej. Szukamy dla nich cierpliwego, spokojnego domu, w którym otrzymają czas i przestrzeń na stopniowe budowanie zaufania. Bardzo zależy nam na wspólnej adopcji, ponieważ maluchy są ze sobą wyjątkowo zżyte. Czy znajdzie się ktoś, kto podaruje Kopciowi i Paci szansę na wspólne, szczęśliwe życie? ❤️🐾 Stosunek do ludzi: potrzebują czasu by zaufać Leczenie: Nie Numer w schronisku: 918-919/26

Zbyszek szuka człowieka, który da mu przede wszystkim czas, spokój i poczucie bezpieczeństwa. To pies, który potrzebuje chwili, aby zaufać człowiekowi. Nie jest typem psa, który od razu podbiegnie z merdającym ogonem - jego zaufanie trzeba zdobyć cierpliwością i spokojnym podejściem. Kiedy jednak poczuje się bezpiecznie, może stworzyć z człowiekiem wyjątkową więź. Zbyszek najlepiej odnajdzie się w domu bez dzieci i bez innych zwierząt. Ze względu na jego charakter szukamy dla niego spokojnego, doświadczonego opiekuna, który będzie potrafił uszanować jego potrzeby i granice. Zbyszek świetnie sprawdzi się również jako pies stróżujący posesji. Może zamieszkać na zewnątrz, oczywiście z zapewnieniem odpowiedniego schronienia, opieki i kontaktu z opiekunem.

Tobi to mały, 4-kilogramowy piesek w typie maltańczyka, który jest indywidualistą z charakterem i w niepewnych sytuacjach potrafi pokazać zęby, dlatego potrzebuje cierpliwego, świadomego opiekuna, który uszanuje jego granice, nauczy się właściwej pielęgnacji i poradzi sobie z trudnościami podczas wizyt u weterynarza. Lubi towarzystwo innych psów i uczestniczy w spacerach socjalizacyjnych, a w domu tymczasowym zachowuje czystość i niczego nie niszczy; ze względu na swój charakter szukamy dla niego domu bez małych dzieci.

Snickers od kilku lat czeka na swój dom. Trudno uwierzyć, że przez tak długi czas nikt nie zdecydował się podarować mu miejsca u swojego boku. Bo Snickers to pies, który kocha ludzi całym sobą. Jest żywiołowy, radosny i pełen energii. Uwielbia kontakt z człowiekiem i bardzo chce być jego częścią. To nie jest pies, który chce spędzić swoje życie w samotności - on chce żyć, być blisko, spacerować, cieszyć się codziennością i kochać swojego człowieka. Z drugim psem być może również mógłby zamieszkać, ale w takim przypadku konieczne będzie wcześniejsze, spokojne zapoznanie. Nie jest najmłodszy, ale jego charakter zdecydowanie nie mówi: „jestem seniorem”. Wciąż ma w sobie mnóstwo radości i energii. Najbardziej boli jednak to, że tak długo minęło w oczekiwaniu, jak inne psy znajdują domy, podczas gdy on wciąż czeka na swoją szansę.

Rocki to cudowny, spokojny i ułożony pies, który świetnie dogaduje się z każdym, nie sprawia problemów i nie wykazuje żadnych zachowań agresywnych. Jako szczeniak uległ poważnemu wypadkowi, w wyniku którego stracił łapkę, dlatego szukamy dla niego dożywotniego domu tymczasowego bez konieczności pokonywania schodów, w którym będzie mógł cieszyć się spokojnym i bezpiecznym życiem.

Rocki to mały, wesoły piesek pełen energii i chęci do zabawy, który uwielbia kontakt z człowiekiem, głaskanie i pieszczoty. Jest niezwykle przyjazny, nie wykazuje agresji, świetnie dogaduje się z innymi psami i kotami, a także bardzo lubi towarzystwo dzieci, dlatego doskonale odnajdzie się w kochającym, aktywnym domu.

Caro to duży i dostojny pies o łagodnym usposobieniu, który mimo trudnej przeszłości nie stracił zaufania do człowieka, uwielbia spacery, bieganie i świetnie dogaduje się z innymi psami. Jest zdrowy, wykastrowany i pełen radości życia, a do szczęścia brakuje mu jedynie kochającego domu, w którym zazna spokoju, bezpieczeństwa i bliskości człowieka.

Nero to mały, czarny kundelek pełen energii i radości, który uwielbia spacery, zabawę, głaskanie i mizianie po brzuszku, a wobec ludzi jest niezwykle przyjazny i nie wykazuje agresji. Z większością psów żyje w zgodzie, choć obce potrafi intensywnie oszczekiwać, dlatego wskazany jest wcześniejszy spacer zapoznawczy; goni koty, zdarza mu się ciągnąć na smyczy i potrzebuje aktywnego opiekuna, który zapewni mu długie spacery oraz odpowiednią dawkę ruchu i zabawy.

Dla Luny nie szukamy kolejnego domu ani nie chcemy fundować jej kolejnych zmian i stresu. Luna pozostanie pod naszą opieką dożywotnio, w swoim domu tymczasowym, gdzie ma wszystko, czego najbardziej potrzebuje starszy pies - spokój, bezpieczeństwo, troskę i człowieka, który jest przy niej każdego dnia. Dla Luny chcemy przede wszystkim jednego: żeby jej jesień życia była spokojna i pełna miłości. Bez kolejnych rozstań, bez niepewności i bez poczucia, że znowu musi zaczynać od początku. Jej dom tymczasowy stał się jej prawdziwym domem. To tutaj może bezpiecznie przeżyć kolejne dni, otoczona opieką i ciepłem, na które zasługuje każda psia seniorka.

Lucek to mały piesek w typie maltańczyka, który z powodu przemocy doświadczonej w przeszłości jest nieufny wobec obcych i potrzebuje czasu, cierpliwości oraz spokojnego podejścia, by poczuć się bezpiecznie. Gdy zaufa człowiekowi, pokazuje swoją cudowną osobowość, choć nadal ceni kontakt na własnych zasadach; w sytuacjach stresowych potrafi ugryźć, szczególnie podczas wizyt u weterynarza, dlatego szukamy dla niego świadomego opiekuna, domu bez małych dzieci, z możliwością zamieszkania z innymi psami po wcześniejszym zapoznaniu.

Staruszek Kobi, ze względu na jego dolegliwości zespół końskiego ogona szukamy dla niego dożywotniego domu tymczasowego. Kobi jest bardzo pozytywnie nastawiony do ludzi nie przejawia zachowań agresywnych, lubi psy lecz musi się z nimi zapoznać, nie wiemy jak zareaguje na koty, uwielbia spacery, jest bardzo spokojnym psem, nie jest typem sportowca, szukamy dla niego domu bez możliwości wchodzenia po schodach.

Kira przez kilka lat żyła przywiązana do szafki, pozbawiona swobody i odpowiedniej opieki, a mimo trudnej przeszłości pozostała niezwykle przyjazną, pełną miłości i energii sunią. Uwielbia ludzi, dobrze dogaduje się z innymi psami i chętnie się z nimi bawi, a do pełni szczęścia potrzebuje aktywnego domu, bliskości człowieka oraz dalszej nauki chodzenia na smyczy.

To miła i łagodna sunia, która nie wykazuje agresji i dobrze dogaduje się z innymi psami. Ładnie chodzi na smyczy i chętnie współpracuje z człowiekiem. Przy pierwszym kontakcie bywa nieco nieśmiała i ostrożna, jednak szybko nabiera zaufania i otwiera się na nowe osoby.

Gizmo to niewielki, który udowadnia, że na miłość i prawdziwy dom nigdy nie jest za późno. To pies, który uwielbia ludzi i bardzo ceni sobie ich obecność. Jest sympatycznym seniorem. Gizmo ma też ogromny atut - nie niszczy w domu, dzięki czemu świetnie odnajduje się w codziennym, domowym życiu. Może zamieszkać z drugim psem, jednak przed wspólnym zamieszkaniem konieczne będzie odpowiednie zapoznanie psiaków. To oznacza, że zamiast kolejnych zmian i niepewności zasługuje na spokojny, kochający dom na jesień swojego życia. Dom, w którym będzie członkiem rodziny.

Felek to niewielki piesek o silnym charakterze, który potrzebuje cierpliwego, świadomego i konsekwentnego opiekuna. Wykazuje zachowania związane z obroną zasobów i w trudnych sytuacjach potrafi bardzo dotkliwie ugryźć. Potrzebuje przede wszystkim stabilizacji, poczucia bezpieczeństwa, jasnych i czytelnych zasad oraz spokojnej pracy nad komunikacją i budowaniem zaufania.

Cerys to krótkowłosa kłapoucha suczka o wadze ok. 13 kg, pełna energii i ciekawa świata. Gdyby nie długie łapki, to przypominałaby jamnika, gdyż jest wyjątkowo długa jak na sunię swoich rozmiarów. To wymarzona suczka dla kogoś, kto lubi aktywnie spędzać czas. Cerys potrafi być trochę zazdrosna o swojego człowieka – lubi mieć go na oku i chętnie zawalczy o jego uwagę. Z innymi psami może się dogadać, szczególnie z tymi dobrze ułożonymi, ale odpowiednie zapoznanie i dopasowanie psiego towarzystwa będą niezbędne. Szukamy dla Cerys opiekuna, który dotrzyma jej kroku, zapewni odpowiednią dawkę ruchu, zajęcia dla bystrej głowy i mnóstwo miłości, który doceni jej temperament, ale też pomoże jej się nauczyć spokojnego dzielenia uwagi. W schronisku od 12 września 2026.

Mantha to nieduża (niewiele ponad 10 kg) suczka do kolana, w której mieści się ogrom emocji. Urodziła się ok. 2025,a w schronisku przebywa od początków września 2026. Ma stojące uszka, które dodają jej uroku i bursztynowe oczy… takie, które potrafią przeszyć serce na wylot. Kiedy do nas przyjechała, była przerażona. Świat, ludzie, nowe miejsce – wszystko wydawało się zbyt trudne i straszne. Ale Mantha robi małe kroczki naprzód. Przy kobietach coraz częściej szuka bliskości, wtula się i nieśmiało prosi o kontakt, jakby chciała powiedzieć, że zaczyna ufać, ale jeszcze nie ma odwagi. Mężczyźni wciąż ją niepokoją, ale wierzymy, że cierpliwością, spokojem i dobrym podejściem można zdziałać cuda. Mantha potrzebuje po prostu czasu, by przekonać się, że również przy nich może czuć się bezpiecznie. Z innymi psami dogaduje się całkiem nieźle, jeśli i one są pokojowo nastawione. Jednak gdy któryś z nich zajdzie jej za skórę, to na wielką przyjaźń raczej nie ma już co liczyć. Szukamy dla niej spokojnego, cierpliwego opiekuna, który nie będzie niczego przyspieszał, ani wymagał od niej natychmiastowej odwagi, takiego który pozwoli jej rozkwitać we własnym tempie i pokaże, że bliskość może być piękna, a bezpieczeństwo to coś, co zostaje na zawsze.

Andzia to urocza, pełna energii koteczka, której wszędzie pełno! Uwielbia zabawy, jest niezwykle aktywna, ciekawska i chętnie poznaje otaczający ją świat. Choć w kontaktach z człowiekiem zachowuje jeszcze pewien dystans i wymaga dalszego oswajania, wyraźnie widać, że ludzie bardzo ją interesują. Obserwuje, przygląda się i z ciekawością śledzi wszystko, co dzieje się wokół niej. Andzia ma ogromny potencjał, aby stać się wspaniałą kocią towarzyszką. Potrzebuje jedynie cierpliwego opiekuna, który da jej czas na zbudowanie zaufania, a przy okazji zapewni mnóstwo zabawy i okazji do rozładowania niespożytej energii. Szukamy dla Andzi domu, w którym będzie mogła być sobą – ciekawską, radosną i nieco szaloną koteczką. ❤️ Stosunek do ludzi: potrzebuje czasu by zaufać, energiczna Lubi koty: Do sprawdzenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 704/26

Asha – 13-letnia śnieżnobiała piękność szuka domu. ❤️ Asha to około 13-letnia, przepiękna, śnieżnobiała koteczka, która trafiła do naszego schroniska na początku lutego wraz ze swoją prawdopodobną córką. Młodsza koteczka już dawno znalazła kochający dom, a Asha wciąż cierpliwie czeka na swoją szansę. Niestety jej droga do adopcji okazała się znacznie dłuższa. Konieczność usunięcia narośli, a następnie trudno gojąca się rana sprawiły, że seniorka musiała pozostać pod naszą opieką. Na szczęście te trudne chwile są już za nią! ❤️ Asha zakończyła leczenie i jest gotowa, aby rozpocząć nowy rozdział swojego życia. Dla naszej śnieżnobiałej seniorki szukamy spokojnego, troskliwego domu, w którym będzie jedyną kocią mieszkanką. Marzymy, aby resztę swojego życia mogła spędzić otoczona miłością, bezpieczeństwem i ciepłem własnego domu. Asha ma już 13 lat, ale przecież na miłość nigdy nie jest za późno. ❤️ Asha czeka na swój dom na terenie kociej izolatki, pawilon nr 3. Stosunek do ludzi: spokojna Lubi koty: Nie Leczenie: Nie Numer w schronisku: 127/26

Test FIV / FeLV (-) 23.10.2026 Rakietka – płochliwa koteczka potrzebuje czasu Rakietka to około 2-letnia kotka, którą schroniskowe warunki bardzo stresują. Na razie pozostaje płochliwa i nieufna, unika kontaktu z człowiekiem i najlepiej czuje się we własnym, bezpiecznym kącie. Nie wiemy jeszcze, czy pozwoli się oswoić – dajemy jej czas, spokój i szansę, aby sama zdecydowała, kiedy będzie gotowa zrobić pierwszy krok. Dopiero się poznajemy i z cierpliwością czekamy, aż Rakietka pokaże nam swoje prawdziwe oblicze. Numer w schronisku: 557/26

Test FIV/ FeLV (-) 23.10.2026 Jesionek – dostojny kocurek spragniony bliskości Jesionek to piękny, czarny kocurek w średnim wieku. Trafił do nas w zielonej obróżce, dlatego mieliśmy nadzieję, że ktoś będzie go szukał. Niestety, nikt się po niego nie zgłosił. To niezwykle gadatliwy, towarzyski i miziasty kot, który uwielbia obecność człowieka. Chętnie nawiązuje kontakt i z pewnością będzie wspaniałym przyjacielem oraz wiernym kompanem codziennego życia. Jesionek czeka na dom, w którym już zawsze będzie kochany. Numer w schronisku: 550/26

Test FIV/ FeLV (-) 23.10.2026 Cynamon – łagodny kocurek dla każdego Cynamon to około roczny, kontaktowy i przyjazny kocurek. Jest łagodny, ciekawski i chętnie poznaje zarówno ludzi, jak i otaczający go świat. To wspaniały kandydat zarówno na pierwszego kota, jak i kolejnego kociego członka rodziny. Cynamona z całego serca polecamy do adopcji – teraz brakuje mu już tylko kochającego domu! Numer w schronisku: 548/26

Daisy to mała iskierka radości, której energia i urok potrafią rozjaśnić każdy dzień. Jej ruda sierść z białymi znaczeniami przyciąga wzrok, a jedno uniesione uszko dodaje jej niepowtarzalnego uroku. Uwielbia przytulanki i zabawy, zawsze gotowa do odkrywania nowych przygód. Czy widzisz te pełne miłości oczy? Daisy czeka na kogoś, kto podzieli z nią radość życia. Daisy trafiła do nas jako młodziutki szczeniak, pełen ciekawości i chęci do nauki. Choć jej przeszłość jest tajemnicą, teraz jest gotowa na nowe początki. Z każdym dniem pokazuje, jak bardzo cieszy się z obecności ludzi, którzy dają jej poczucie bezpieczeństwa i miłości.

Nadszedł ten czas – szukamy wspólnego domu dla Amelki i Natalisy. Obydwie kotki trafiły do schroniska, gdy były bardzo malutkie. Nie są ze sobą spokrewnione, ich drogi spotkały się w domu tymczasowym. Dziewczynki bardzo się kochają! Każdą chwilę spędzają razem. Razem się bawią, razem jedzą i razem śpią. Ich rozdzielenie nie wchodzi w grę. Amelka jest po zabiegu usunięcia gałki ocznej, obydwie kotki są wysterylizowane, zaszczepione i wielokrotnie odrobaczone, mają zrobione badania krwi i testy na fiv/felv. Kotki mają ok. 5 miesięcy, przebywają w domu tymczasowym, mają kontakt z innymi kotami i z psami. Adopcja będzie możliwa za ok 2 tygodnie.

Tiimon i Puumba dwa około roczne psiaki niewielkich rozmiarów, każdy z nich o wadze około 5 kg – są więc kompaktowymi uroczymi pieskami. Zabrane interwencyjnie z miejsca, w którym nikt z was nie chciałby się znaleźć, obydwa psiaki wymagać będą cierpliwego podejścia. Pieski mają za sobą nieciekawe przejścia jednak nie ma w nich grama agresji, są kontaktowe i powoli uczą się normalnych kontaktów z ludźmi. PUUMBA jest nieco wyższy od swojego brata Tiimona, ma jaśniejsze umaszczenie i nieco krótszą sierść. Nie jest typem, który od razu rzuci się w ramiona nieznajomego, ale pierwsze lody przełamuje całkiem sprawnie! Inne psy budzą w Puumbie ciekawość, a do kotów powoli nabiera respektu. Wyzwaniem jest dla niego kontakt ze światem zewnętrznym – nie potrafi jeszcze chodzić na smyczy, a spacer to dla niego niekoniecznie beztroska przygoda, a raczej wielka wyprawa w nieznane, która potrafi mocno go przestraszyć. Na szczęście smaczki potrafią zdziałać cuda – zachęcony czymś pysznym Puumba potrafi dziarsko ruszyć przed siebie. Kiedy jednak brakuje motywacji, strach może przejąć stery, a wtedy psiak zaczyna wierzgać i próbuje się wydostać ze smyczy. Dlatego Puumba potrzebuje człowieka spokojnego, cierpliwego i wyrozumiałego. Takiego, który nie będzie oczekiwał, że od razu stanie się on mistrzem spacerów, ale krok po kroku pokaże mu, że nieznane wcale nie musi oznaczać niebezpieczeństwa. Wierzymy, że Puumba całkiem sprawnie odnajdzie się w domowej codzienności. Prawdziwym wyzwaniem będzie jednak nauka spacerowania, budowanie pewności siebie i poznawanie świata we własnym tempie. Potrzebuje kogoś, kto da mu przestrzeń na błędy, doceni nawet najmniejsze postępy i będzie jego bezpieczną przystanią w trudniejszych chwilach.

Brabus to 9-miesięczny psiak w typie gończego polskiego, który został pozostawiony w hotelu dla psów i niestety nikt już po niego nie wrócił. Teraz ten młody chłopak czeka na nową szansę i odpowiedzialną rodzinę, która już nigdy go nie zawiedzie. Brabus jest pełnym energii psim nastolatkiem, który dopiero poznaje świat i uczy się zasad życia u boku człowieka. W kontaktach z ludźmi jest miły i przyjazny, jednak bywa reaktywny i potrzebuje spokojnego, konsekwentnego wychowania oraz pracy nad emocjami. Ze względu na swoje zachowanie nie polecamy go do domu z kotami. Szukamy dla niego aktywnych, świadomych opiekunów, którzy rozumieją potrzeby młodego psa w typie rasy myśliwskiej i zapewnią mu odpowiednią dawkę ruchu, zajęcia oraz cierpliwości. Brabus ma przed sobą całe życie. Chcielibyśmy, aby spędził je u boku człowieka, który pokocha go, zrozumie i już nigdy nie porzuci. Czy znajdzie się ktoś, kto podaruje temu młodemu chłopakowi prawdziwy dom? ❤️ Stosunek do ludzi: przyjazny, energiczny, towarzyski :) Lubi psy: Tak Leczenie: Nie Numer w schronisku: 579/26

Ben to 7 letni pies w typie CAO (Owczarka Środkowoazjatyckiego tzw. azjaty) – silny, niezależny, ale jednocześnie bardzo lojalny i przywiązujący się do swojego człowieka. Trafił pod naszą opiekę z trudnych warunków. Był wycofany, zagubiony i praktycznie nie znał podstawowych rzeczy, nie wychodził z budy, nie pozwalał się dotknąć, nie znał obroży. Dziś to zupełnie inny pies, który… w końcu odzyskał swoje dzieciństwo. Biega, skacze, zaczepia.
Potrafi być trochę jak „duży szczeniak” rozbrykany, ciekawski, spragniony kontaktu.
Przychodzi się przytulić, domaga się uwagi, daje się czesać i coraz lepiej odnajduje się w codziennym życiu u boku człowieka. Zbudował silną więź z opiekunem, bardzo się przywiązuje i potrafi wyraźnie pokazać, że człowiek jest dla niego ważny. Dogaduje się z psami i ma bardzo dobrą komunikację. Potrafi jasno stawiać granice, bez agresji, ale stanowczo. Trzeba jednak mieć świadomość, że może nie tolerować dominujących samców, a w sytuacji konfliktowej potrafi „ustawić” drugiego psa. Szukamy dla niego domu spokojnego – osoby, która rozumie tę rasę, jest gotowa na dalszą pracę i da Benowi stabilność, której wcześniej nie miał. Dom z ogrodem (mieszkanie odpada). To pies, który nie zaczyna łatwo… ale jak już pokocha, robi to na 100%. Stosunek do ludzi: dobry Lubi koty: Do sprawdzenia Leczenie: Nie Numer w schronisku: 782/25

FUERTA szuka dożywotniego domu tymczasowego! Ze względu na dysplazję stawów łokciowych Fuerta potrzebuje domu bez schodów. Ważne jest, aby jej codzienne funkcjonowanie nie obciążało dodatkowo stawów i żeby miała możliwość spokojnego odpoczynku. Fuerta nie akceptuje kotów, dlatego szukamy dla niej domu bez kocich mieszkańców. Jeśli chodzi o inne psy - po wcześniejszym, spokojnym zapoznaniu być może będzie mogła zamieszkać z psim towarzyszem. Szukamy dla Fuerty człowieka, który będzie świadomy jej potrzeb i gotowy otoczyć ją troską już do końca jej życia.

Figo waży zaledwie 5 kg. To niewielki, łagodny psiak, który bardzo dobrze odnajduje się w kontakcie z człowiekiem. Jest przyjazny i nie przejawia agresji. Figo może zamieszkać z innymi psami. Jego reakcji na koty na ten moment nie znamy. Potrafi zostawać sam w domu, dzięki czemu może być dobrym towarzyszem również dla osoby, która pracuje lub czasem musi wyjść z domu. Figo to niewielki psiak, który zasługuje na własną rodzinę i bezpieczne miejsce, w którym będzie mógł poczuć się naprawdę u siebie. Czas najwyższy, żeby jego małe łapki znalazły drogę do wielkiego, kochającego domu.

Diuna to piękna suczka w typie amstaffa. Mimo swojej silnej sylwetki jest łagodna i bardzo przyjazna wobec ludzi. Nie przejawia agresji i z chęcią nawiązuje kontakt z człowiekiem. Diuna może zamieszkać z innym psem- dobrze odnajduje się w psim towarzystwie. Nie znamy natomiast jej reakcji na koty. Na spacerach Diuna ma jeszcze nad czym pracować - mocno ciągnie na smyczy, dlatego przyszły opiekun powinien być gotowy na naukę spokojnego chodzenia i dalszą pracę z nią. Przy odpowiednim podejściu z pewnością ma szansę zrobić duże postępy. Diuna szuka człowieka, który pokocha ją taką, jaka jest, da jej poczucie bezpieczeństwa i cierpliwie pokaże, jak wygląda wspólne życie w domu.

😻👼🏻 KOCIE DZIECKO DO ADOPCJI 👼🏻😻 To jest Agrest. 🧡🤍🩷 Ma ok. 7 tygodni. Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. ✅ ℹ️ Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Szuka domku na całe życie. 💌 Zainteresowanych adopcją prosimy o wypełnienie ankiety. Przygotowanie weterynaryjne: Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. Wymagania: Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Miejsce znalezienia: Otwock Numer w schronisku: 109/26

😻👼🏻 KOCIE DZIECKO DO ADOPCJI 👼🏻😻 To jest Banan. 🖤🤎🩷 Ma ok. 7 tygodni. Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. ✅ ℹ️ Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Szuka domku na całe życie. 💌 Zainteresowanych adopcją prosimy o wypełnienie ankiety. Przygotowanie weterynaryjne: Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. Wymagania: Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Miejsce znalezienia: Otwock Numer w schronisku: 108/26

😻👼🏻 KOCIE DZIECKO DO ADOPCJI 👼🏻😻 To jest Avocado. 🧡🤍🩷 Ma ok. 7 tygodni. Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. ✅ ℹ️ Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Szuka domku na całe życie. 💌 Zainteresowanych adopcją prosimy o wypełnienie ankiety. Przygotowanie weterynaryjne: Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. Wymagania: Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Miejsce znalezienia: Otwock Numer w schronisku: 107/26

😻👼🏻 KOCIE DZIECKO DO ADOPCJI 👼🏻😻 To jest Truskawka. 🧡💛🩷 Ma ok. 7 tygodni. Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. ✅ ℹ️ Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Szuka domku na całe życie. 💌 Zainteresowanych adopcją prosimy o wypełnienie ankiety. Przygotowanie weterynaryjne: Jest po pierwszej profilaktyce, ma czip oraz książeczkę. Wymagania: Najlepiej na dokocenie lub w dwupaku z innym kociakiem z rodzeństwa. Miejsce znalezienia: Otwock Numer w schronisku: 106/26

Test FIV/ FeLV (-) Numer w schronisku: 69385

Test FIV/ FeLV (-) Numer w schronisku: 43553

Test FIV/ FeLV (-) Numer w schronisku: 43470

Morf – młodziutki psiak, który potrzebuje domu na zawsze Morf to nieduży, drobnej budowy i niezwykle uroczy piesek. Jest jeszcze bardzo młody, a przed nim całe życie, które powinien spędzić u boku odpowiedzialnego człowieka. Szukamy dla niego bezpiecznego, kochającego domu na zawsze – takiego, w którym będzie mógł poczuć się pewnie i który nie zrezygnuje z niego przy pierwszej trudności. Morf zasługuje na opiekuna gotowego otoczyć go troską i wspólnie przejść przez wszystkie etapy dorastania. Numer w schronisku: 544/26

Test FIV / FeLV (-) 23.10.2026 Maleficent – puchata piękność szuka domu Maleficent to około 3-letnia, przepiękna i puchata kotka. Jest łagodna, choć przy pierwszym kontakcie pozostaje nieco wycofana i potrzebuje chwili, aby poczuć się bezpiecznie. Dopiero się poznajemy, ale już wiemy, że Maleficent zasługuje na spokojny, troskliwy dom. Liczymy, że taka piękność nie będzie musiała długo czekać na swojego człowieka! Numer w schronisku: 545/26

Lolek – miał wrócić do domu, ale nikt po niego nie przyszedł … Lolek to mały, około 2-letni piesek. Trafił do nas z zarejestrowanym czipem. Jego właściciel przebywał za granicą i zapewniał, że odbierze psa po powrocie lub upoważni do tego inną osobę. Niestety, mimo wcześniejszych deklaracji, Lolek nadal czeka w schronisku… To śliczny piesek, który jest w dobrej kondycji, zdrowy, wykastrowany, odrobaczony, zabezpieczony przeciwko pasożytom i zaszczepiony. Mamy nadzieję, że szybko rozpocznie nowy rozdział u boku odpowiedzialnego człowieka, który już nigdy go nie zawiedzie. Numer w schronisku: 82949

Iggy – drobniutki i pocieszny psiak Iggy to około 3-letni, niewielki piesek, który trafił do nas mocno wychudzony. Obecnie powoli przybiera na wadze i odzyskuje siły. Jest energiczny, radosny i niezwykle uroczy. Lubi spacerki, a na ten moment nie wykazuje żadnych problematycznych zachowań. To pocieszny maluch, który z pewnością wniesie do nowego domu mnóstwo uśmiechu. Liczymy, że szybko znajdzie kochającą rodzinę! Numer w schronisku: 17468

Buster ma zaledwie 3 miesiące, ale już doskonale wie, jak powinno wyglądać kocie życie! To mały, przyczajony tygrys, który zawsze ma ochotę na zabawę – gonitwy, polowanie na wędkę i wszystkie inne kocie szaleństwa zdecydowanie ma na swojej liście. Buster jest kontaktowy w stosunku do człowieka i chętnie nawiązuje z nim relację. Jest już zachipowany, zaszczepiony i odrobaczony, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zaczął szukać swojego wymarzonego domu. Psy i inne koty zna na razie tylko z widzenia, dlatego trudno powiedzieć, jak będzie wyglądała jego relacja z nimi. Ale Buster to jeszcze maluch i mamy nadzieję, że z odpowiednim wprowadzeniem i odrobiną cierpliwości da się przyzwyczaić do wielu nowych rzeczy. Jeśli szukacie małego kociego rozrabiaki, który po intensywnej zabawie chętnie wtuli się w człowieka i utnie sobie drzemkę, to Buster czeka właśnie na Was!

Sigi to niewielki piesek, który waży nieco ponad 8 kg i… zdecydowanie nie zdaje sobie sprawy ze swoich gabarytów. Choć mały ciałem, ma w sobie mnóstwo energii, charakteru i siły! Początki w schronisku były dla Sigiego bardzo trudne. Nowe miejsce i cała sytuacja tak go przerastały, że po prostu panikował. Na szczęście dziś trudno w to uwierzyć, patrząc na to, jak bardzo się zmienił. Sigi otworzył się, poczuł bezpieczniej i pokazał, że jest pociesznym, kontaktowym psiakiem, który bardzo chętnie zabiega o uwagę człowieka i zdecydowanie nie pogardzi porcją czułości. W stosunku do ludzi jest bezproblemowy, a dotychczas nie zauważyliśmy również problemów w kontaktach z innymi psami. Sigi nie jest jednak kanapowym maluchem, który zadowoli się krótkim spacerkiem wokół bloku. Jest bardzo energiczny, a po okresie kwarantanny jeszcze bardziej będzie chciał nadrobić zaległości! W domu z pewnością przyda mu się dużo ruchu, zabawy i wspólnego spędzania czasu. Dlatego szukamy dla Sigiego aktywnego opiekuna, który chętnie zabierze go na dłuższe spacery, wycieczki czy sportowe aktywności. Jeśli szukasz małego, pełnego życia kompana, który z radością będzie Ci towarzyszył w aktywnym trybie życia, to Sigi jest świetnym kandydatem. Niewielki rozmiar, ogromna energia i jeszcze większa chęć bycia blisko człowieka – to właśnie jest Sigi. Teraz pozostaje mu tylko znaleźć swojego człowieka i własny dom. W schronisku od końca sierpnia 2026.

Eryk – piękny psiak z charakterkiem Eryk to nieduży, wyjątkowo piękny pies, który doskonale wie, czego chce i nie da sobie w kaszę dmuchać. Wobec obcych jest nieufny, ale powoli zaczyna się do nas przekonywać i coraz odważniej pokazuje swoje prawdziwe oblicze. Zauważyliśmy, że może mieć trudność w kontaktach z mężczyznami. Dopiero się poznajemy, dlatego potrzebujemy jeszcze czasu, aby lepiej ocenić jego charakter i potrzeby. Eryk z pewnością będzie wymagał cierpliwego, świadomego opiekuna, który spokojnie zapracuje na jego zaufanie. Numer w schronisku: 535/26

Kilanka – spokojna suczka dla każdego psiarza Kilanka to mała, młodziutka suczka. Jest łagodna i spokojna, a największą przyjemność sprawiają jej wspólne spacerki. Wobec obcych początkowo zachowuje odrobinę dystansu, ale szybko się otwiera i pokazuje swoje przyjazne oblicze. Akceptuje inne psiaki. To naprawdę fajna, bezproblemowa sunia, którą z czystym sumieniem polecamy zarówno doświadczonym psiarzom, jak i osobom adoptującym pierwszego psa. Szukamy dla Kilanki troskliwego domu na zawsze. Numer w schronisku: 533/26

Misianka – pogodna suczka szuka domu 🩷 Misianka to mała, około 10-letnia suczka o cudownym usposobieniu. Jest łagodna, pogodna i przyjacielska, a na smyczy chodzi bardzo ładnie. Wcześniej mieszkała z drugą suczką, dlatego zna towarzystwo innych psów. To urocza, spokojna psia seniorka, którą z całego serca polecamy do adopcji. Szukamy dla niej troskliwego domu, w którym będzie kochana i bezpieczna. Numer w schronisku: 532/26

Afrodyt to mały bohater o wielkim sercu i jeszcze większych okularach! Jego urocze uszy sterczą jak antenki, a oczy błyszczą pełne ciekawości świata. Uwielbia długie spacery i zawsze jest gotowy na nowe przygody. Wyobraź sobie, jak codziennie wita cię z radością i energią, której nie sposób się oprzeć. Czy widzisz te figlarne spojrzenia? Czeka tylko na kogoś, kto podzieli jego entuzjazm do życia. Afrodyt trafił do schroniska jako szczeniak, który potrzebował miłości i ciepła. Pomimo młodego wieku, już pokazał, jak bardzo potrafi być lojalny i przywiązany do ludzi. Jego historia zaczyna się tutaj, wśród troskliwych opiekunów, ale marzy o własnym domu, gdzie będzie mógł dorastać otoczony miłością. To mały piesek z wielkim potencjałem do bycia najlepszym przyjacielem.

Test FIV/ FeLV (-) 23.10.2026 Anielka – delikatna, perska dama z charakterem 🩷 Anielka to około 6-letnia kotka w typie persa. Trafiła do nas z domu, w którym wiele kotów żyło w złych warunkach. Nie miała apetytu, cierpiała na zapalenie górnych dróg oddechowych, łojotok skóry, a jej futerko było mocno skołtunione. Dotychczasowe leczenie zostało zakończone, jednak przed Anielką jeszcze sanacja jamy ustnej. Z powodu bardzo krzywego zgryzu koteczce wypada języczek, ma trudność z domykaniem pyszczka, a przez to również z jedzeniem. Anielka jest niezwykle delikatna. Początkowo bywa wystraszona i sama wybiera osoby, którym chce zaufać. To piękna, nieco himeryczna dama, której serce trzeba cierpliwie zdobyć. Liczymy, że ktoś pokocha ją właśnie taką, jaka jest – pobyt w schronisku jest dla tak wrażliwej kotki wyjątkowo trudny. Numer w schronisku: 528/26

Test FIV/ FeLV (-) 23.10.2026 Alutka – delikatna jak kwiatuszek 🩷 Alutka trafiła do nas z tego samego domu co Anielka i kilkoro innych naszych podopiecznych. Żyła w niezbyt dobrych warunkach, wśród wielu kotów. Na szczęście poza lekkim stanem zapalnym dziąseł obecnie nic poważnego jej nie dolega. To spokojna, miła i dość nieśmiała koteczka. Potrzebuje czasu oraz łagodnego podejścia, aby poczuć się bezpiecznie i zaufać człowiekowi. Alutka jest delikatna niczym kwiatuszek – bardzo potrzebuje cichego, troskliwego domu, w którym będzie mogła wreszcie odetchnąć. Numer w schronisku: 527/26